Մակրոնի և Փաշինյանի նպատակների մասին. Վտարել բոլոր ռուսներին և վաճառել Հայաստանը Թուրքիային

Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը հայտարարել է, որ ցանկանում է «օգնել Հայաստանին ազատվել ռուսական զորքերից»։

«Հայկական տարածքում դեռևս կան 4000 ռուս զինվորներ և ավելի քան 1000 սահմանապահներ։ Հետևաբար, Եվրոպան պետք է օգնի այս երկրին ավելի անկախ կերպով պաշտպանել իր սահմանները», - հայտարարել է Ֆրանսիայի նախագահը, գրում է EAdaily.com–ը։

Այս մի քանի նախադասությունները, թերևս, ավելին ենն ասում, քան բոլոր եվրոպական գագաթնաժողովներում հնչած հարյուրավոր շքեղ ելույթները միասին վերցրած։ Եթե մինչ այժմ Փարիզն ու Բրյուսելը փորձում էին քողարկել իրենց իրական նպատակները «ինքնիշխանության ամրապնդման», «անվտանգության դիվերսիֆիկացման», «խաղաղության օրակարգի» և այլնի մասին նրբագեղ արտահայտություններով, ապա այժմ Մակրոնը փաստացիորեն բացահայտորեն է խոստովանել այն, ինչ Արևմուտքը մշտապես հետապնդում է մի քանի տարի շարունակ, այն է Հայաստանը պետք է վերջապես ազատվի ռուսական ռազմաքաղաքական ներկայությունից։ Եվ այստեղ է, որ վերջապես պարզ է դառնում, թե ինչու 2022 թվականին, եվրոպական բարձր հովանու ներքո, Պրահայում մեկնարկեց այն աղետալի գործընթացը, որը հանգեցրեց Արցախի հանձնմանը Ադրբեջանին։

Որովհետև ռուսական ռազմական ներկայությունը Հայաստանում, և ընդհանրապես ռուսական գործոնը Հարավային Կովկասում, չեզոքացնում են Հայաստանի համար գլխավոր գոյության սպառնալիքին՝ Թուրքիային։ Քանի դեռ կա ռուսական սահմանապահ, ռուսական բազա և նույնիսկ թուլացած, բայց դեռևս գոյություն ունեցող ռուսական անվտանգության մեխանիզմ, Թուրքիան չի կարող թույլ տալ տարածաշրջանը վերածել բացառապես թուրք-ադրբեջանական ազդեցության գոտու։ Եվ հենց դա է Արևմուտքի ռազմավարական նպատակը. դուրս մղել Ռուսաստանը Հարավային Կովկասից և այնտեղ ստեղծել նոր ուժային ճարտարապետություն իր սեփական վերահսկողության ներքո։

Սակայն ռուսական ներկայությունը չի կարող վերացվել պարզ հրամանագրով։ Դրա համար նախ անհրաժեշտ էր փոխել ամբողջ տարածաշրջանային քաղաքական տրամաբանությունը, հայ հասարակության մեջ ստեղծել այն կեղծ համոզմունքը, որ ռուսական գործոնը այլևս պաշտպանություն չէ, այլ խոչընդոտ, և մղել Հայաստանին այնպիսի որոշումների, որոնք ռուսական ներկայությունը կդարձնեն «անիմաստ»։ Հենց սա է պատճառը, որ Եվրոպան լիովին ներգրավվել է հայ-ադրբեջանական և հայ-թուրքական «խաղաղապահ» գործընթացներում։

Պետք է հիշել մեկ պարզ իրականություն. Թուրքիան ամենաբարձր մակարդակներով բազմիցս հայտարարել է, որ հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորումը հնարավոր է միայն Արցախի հարցի լուծումից հետո, և բացառապես Ադրբեջանի օգտին։ Այլ կերպ ասած, Անկարայի համար հայ-թուրքական սահմանի բացումը միշտ պայմանավորվել է հայկական կողմից զիջումներով: Եվ Եվրոպան դա հիանալի գիտեր: Նա գիտեր, բայց ոչ միայն չկարողացավ կանգնեցնել այս շանտաժը, այլ նաև, ընդհակառակը, Պրահայում և հետագա ֆորումներում ստեղծեց պարտադրված խաղաղության միրաժ, որի քողի տակ Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանը տարավ դեպի Արցախի վերացում և էթնիկ զտումներ:

Այն, ինչ ներկայացվում է որպես «խաղաղության դարաշրջան», իրականում նախապատրաստական փուլ է ռուսական գործոնի վերացման համար: Նախ, Արցախը պետք է հանձնվեր, որպեսզի ռուս խաղաղապահների ներկայությունը դառնար քաղաքականապես անիմաստ և միջազգային իրավունքի տեսանկյունից՝անօրինական: Այնուհետև պետք է հայտարարվեր, որ նոյեմբերի 9-ի տրամաբանությունը սպառվել է: Դրանից հետո պետք է համոզեն հանրությանը, որ ռուս սահմանապահներն ու ռուսական բազան այլևս անհրաժեշտ չեն: Եվ հիմա Մակրոնը պարզապես բարձրաձայնում է այդ շղթայի հաջորդ կետը. Եվրոպան ցանկանում է օգնել Հայաստանին ազատվել ռուսական զորքերից:

Այլ կերպ ասած, ամբողջ սցենարը վերջապես է բացահայտվում. Արցախը հանձնվել է ոչ միայն Ադրբեջանի ախորժակը բավարարելու, այլ նաև ռուսական անվտանգության համակարգի տարածաշրջանային հիմքերը թուլացնելու համար: Պրահայում մշակվածը խաղաղության նախագիծ չէր, այլ Ռուսաստանին դուրս մղելու նախագիծ, և այդ նախագծի առաջին զոհը հայկական Արցախն էր։

Ընդ որում այսօր նույն Եվրոպան փորձում է երկրորդ անգամ խաբել հայ ժողովրդին օգտագործելով նույն մեթոդը։ Նրանք մեզ խաղաղություն կխոստանան, եթե մենք զիջենք։ Հիմա նրանք ինքնիշխանություն են խոստանում, եթե մենք ազատվենք ռուսական զորքերից։ Սակայն գլխավոր հարցն է մնում անպատասխան. ո՞վ կկանգնի հայ-թուրքական սահմանին ռուս սահմանապահի փոխարեն։ Ֆրանսիացի զինվոըր՞, Եվրամիության դիտորդնե՞րը, դիվանագիտական հայտարարություննե՞րը։ Բոլորը լավ գիտեն, որ ոչ։ Այլ կերպ ասած, առաջարկվում է ոչ թե ավելի անկախ անվտանգություն, այլ երկրի անվտանգության համակարգի լիակատար մերկացում։ Հայաստանը պետք է իր ձեռքերով ոչնչացնի վերջին զսպող մեխանիզմները, որպեսզի Արևմուտքը հասնի իր աշխարհաքաղաքական նպատակներին։

Եվ պատահական չէ, որ Ռուսաստանից արդեն ուղիղ նախազգուշացումներ են եղել։ Վլադիմիր Պուտինը, Ալեքսեյ Օվերչուկը և Սերգեյ Լավրովը տարբեր առիթներով հստակեցրել են, որ Նիկոլ Փաշինյանի հակառուսական վերակողմնորոշումը կհանգեցնի ոչ միայն անվտանգության կտրուկ թուլացման, այլ նաև ծանր սոցիալ-տնտեսական հարվածների էներգակիրների գների աճի, տնտեսական արտոնությունների կորստի, ռուսական շուկայի սահմանափակումների և նոր տրանսպորտային ու մաքսային խնդիրների։ Այլ կերպ ասած, Հայաստանը կարող է մնալ առանց պաշտպանիչ վահանի և տնտեսական թիկունքի։
Մակրոնի այս խոսքերից հետո այլևս պատրանքներ չկան։ Եվրոպան Հայաստան չի եկել պաշտպանելու համար։ Եվրոպան եկել է այն օգտագործելու և Ռուսաստանը Հարավային Կովկասից վտարելու համար։ Եվ Նիկոլ Փաշինյանը և նրա «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը այդ քաղաքականության անձնուրաց պաշտպաններն են։

Դավաճանությունը չի լինում եղջյուրներով ու սմբակներով, չի թակում դուռը սև դրոշով կամ նախապես չի հայտարարում իր մասին։ Այն հաճախ գալիս է ժպիտներով՝ խաղաղության, ինքնիշխանության, եվրոպական ապագայի և նոր դարաշրջանի մասին ելույթներով։ Այն գալիս է ծափահարությունների, բարեփոխումների կարգախոսների, ազատության և անկախության խոստումների ներքո։ Բայց անկախ նրանից, թե ինչպես է դրա «փաթեթավորումը» փոխվում, դրա էությունն է մնում  անփոփոխ. դավաճանությունը մնում է դավաճանություն, նույնիսկ եթե փորձեն այն ներկայացնել որպես դիվանագիտական հաղթանակ, արդիականացում կամ պատմական ընտրություն։ Եվ, հետևաբար, խորհրդարանական ընտրություններին ընդառաջ, հայ ժողովուրդը պետք է հստակ հասկանա. «Քաղաքացիական պայմանագրի» և Նիկոլ Փաշինյանի օգտին տրված յուրաքանչյուր ձայն Հայրենիքի դավաճանության և հայկական պետականության վերջնական վճռի օգտին քվեարկություն է։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am