Միջազգային հանրության «մարդասիրությունը» այդպես էլ չհասավ Արցախ

2020-ի սեպտեմբերի 27-ին Ադրբեջանի կողմից Արցախում սանզազերծած 44-օրյա պատերազմից հետո, հայկական 2-րդ հանրապետության` Արցախի տարածքների մեծամասնության օկուպացման և արդեն հարաբերական հայ-ադրբեջանական շփման գծի, ինչպես նաև Լաչինի միջանցքի երկայնքով ռուսական խաղաղապահների տեղակայմամբ Արցախի հարցը շարունակեց մնալ բարդ և չլուծված ռեգիոնալ լուրջ հիմնախնդիրներից մեկը, գրում է Ermenihaber-ը:

Չնայած Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի կողմից պարբերաբար հնչող հայտարարություններին, թե Արցախի հարցը լուծված է, Արցախում կար իշխանություն և կար պետական համակարգ, որը պետականության շրջանակներում կազմակերպում էր այնտեղ բնակվող էթնիկ հայերի՝ արցախցիների կյանքը:

Ռազմական գործողությունների դադարեցման մասին նոյեմբերի 9-ի  եռակողմ հայտարարությամբ (ՌԴ, Հայաստան, Ադրբեջան) պայմանավորվածություն էր ձեռք բերվել Արցախից Հայաստանի Հանրապետության զինուժի դուրսբերման շուրջ, ինչը Հայաստանի կողմից պատշաճ կերպով իրականացվեց: Սակայն դա այդպես էլ չգոհացրեց և չբավարարեց Ադրբեջանի Հանրապետության ղեկավարի՝ Իլհամ Ալիևի քմահաճույքները:

​Ադրբեջանը շարունակեց մեկ այլ հռետորաբանությամբ, ըստ որի՝ Հայաստանն Արցախից դուրս չէր բերել իր զինված ուժերը, ինչպես նաև դրանից զատ պնդեց, որ Լաչինի միջանցքն իբր ՀՀ-ի կողմից  ապօրինաբար օգտագործվում է Արցախում գտնվող զինվորներին զենք-զինամթերք մատակարարելու համար, ինչն էլ չի կանխվում միջանցքում տեղակայված ռուսական խաղաղապահ ուժերի կողմից, ավելին, պնդվում էր, որ դրանք տեղ են հասցվում ռուսների ուղեկցությամբ:

Բացի այդ Ադրբեջանն Արցախում գտնվող կանոնավոր բանակը սկսել էր անվանել «ահաբեկչական և անջատողական ուժեր», նրանց գրեթե ամենօրյա պարբերականությամբ մեղադրել հրադադարի ռեժիմի խախտման, ինչպես նաև ականների տեղադրման մեջ։