Անհնար է կարդալ ու չհուզվել. «Քիչ է մնում գոռամ՝ հարազատ կոչվածներ...»

Սպիտակը մեր ցավն է ու այնտեղ կատարվող յուրաքանչյուր դժբախտ դեպք մեզ կրկին հիշեցնում է, որ մենք չլուծված, վերջնականապես չլուծված խնդիր ունենք:

Կինը, որ քիմիայի ուսուցչուհի է, վերջ է տվել մանկահասակ երկու երեխաների և իր կյանքին: Հինգ և յոթ տարեկան:

Դիմադրե՞լ են երեխաները, թե՞ խաբելով է կախել:

Կարծում եմ, որ նման հոգեվիճակի մեջ հայտնված կինը, երբ մթագնում է ուղեղը, որևէ հնարքի մասին մտածել չէր կարող:Նա բռնություն է գործադրել անպաշտպան երեխաների վրա:

Սպիտակում, քիմիայի ուսուցչուհի, ամուսնալուծված: Խոսուն փաստ է, աղաղակող:

Բայց ես երեխաներից եմ ուզում խոսել, ովքեր անպաշտպան թռչնակների նման զոհ են գնացել… ինչի՞ն… չեմ կարողանում մի բառով ասել: Իրենք մայր ունեին, ում կենդանական բնազդն անգամ չի աշխատել այդ պահին:

Նորից անդրադառնամ փոքրիկ թռչնակներին

: NEWS.am-ի թղթակիցը դեպքի վայրից հաղորդում է, որ այդպես էլ ոչ միայն կնոջ, այլ նաեւ ամուսնու եւ ոչ մի հարազատ չի այցելել դեպքի վայր: Սա ի՞նչ է նշանակում: Ինչո՞վ են մեղավոր փոքրիկները, ովքեր անգամ մահից հետո հարազատների այցին կարոտ են մնում: Անգամ մահից հետո եմ ասում, որովհետև կենդանության ժամանակ այս ընտանիքը եթե հոգեբանական աջակցություն ունենար, այս վիճակում չէր հայտնվի:

Մահվանից հետո անգամ չի կոտրվում հարազատների բութ անտարբերությունը: Քիչ է մնում գոռամ՝ հարազատ կոչվածներ, ձեր երեխեքն են, ինչու՞ չեք գնում դեպքի վայր…

Մի՞թե պետական կառույցների հանցավոր անտարբերությունը փոխացվել է հարազատներին...

Հիշեցնենք, որ դեկտեմբերի 19-ին՝ ժամը 15 : 10-ի սահմաններում, ահազանգ է ստացվել, որ Սպիտակի բնակելի շենքերից մեկի շքամուտքում կին է ինքնասպան եղել։ Դեպքի վայրում՝ շքամուտքում, հայտնաբերվել է 1971թ. ծնված Մ. Հովհաննիսյանի դին՝ կախված վիճակում, իսկ տանը՝ նրա երկու մանկահասակ՝ 5 և 7 տարեկան երեխաները:

Հասմիկ Բաբաջանյան