Ճիշտը՝ հեռանալն է
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Որքան էլ փորձեն իրավիճակից դուրս գալու տարբերակներ և «կռուտիտեր» փնտրել, անհերքելի է այն փաստը, որ պատմությունը կրկնվում է։ Նման վարքագիծ օրվա իշխանությունները դրսևորում էին 2018-ի աշնանը, երբ Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմը նոր-նոր իշխանության էին եկել․ սակայն միանգամից հայտնվեցին ցայտնոտի մեջ։ Ընդամենն օրեր առաջ հասարակությանը 6 ամսից՝ 2019-ի գարնանը, ԱԺ ընտրություններ խոստացող «հեղափոխականները» հանկարծ որոշեցին, որ արագությամբ պետք է ընտրություններ անցկացնեն, և անգամ հրաժարվեցին Ընտրական օրենսգիրքն ու ռեյտինգային համակարգը փոխելու մտքից ու հապճեպ ընտրությունների գնացին հին օրենսգրքով։
Միանշանակ նրանք հասկանում էին, որ իրենց ռեյտինգն օրեցօր նվազելու է, և եթե ուզում են ողջ իշխանությունն ամբողջությամբ և միանգամից, պետք է շտապեն։ Եվ արդյունքում ունեցանք խորհրդարանական ընտրություններ՝ ոչ թե գարնանը, երբ էյֆորիան որոշակիորեն նվազած կլիներ, քաղաքական դաշտը կայունացած, և նորմալ քաղաքական խորհրդարան կձևավորվեր՝ մի քանի քաղաքական ուժերի՝ իրար հավասարակշռող բազմազանությունից կազմված, այլ ունեցանք 88 հոգուց կազմված մի անճոռնի գոյացություն։ Ակնհայտորեն հիմա նույն իրավիճակն է:
Նիկոլ Փաշինյանն ու թիմը հասկանում են, որ ընտրությունների ամեն օր հետաձգումը նվազեցնում է իրենց՝ վերարտադրվելու շանսերը, որովհետև հորիզոնում սոցիալ-տնտեսական, ֆինանսական ճգնաժամն է նշմարվում, և աշնանը մենք ունենալու ենք բոլորովին այլ քաղաքական վիճակ։ Եվ որպեսզի որքան հնարավոր է մեծ կտոր պոկեն «իշխանական տորթից», հարկավոր է օր առաջ ընտրություններ կազմակերպել։ Թեև խելացի և բարոյական լինելու դեպքում պետք է ինքնակամ հրաժարվեին իշխանություն կոչվող բեռից, քանզի այս երկուսուկես տարին պետք է բավական լիներ՝ համոզվելու համար, որ ձախողել են, և ճիշտը հեռանալն է։
Անդրանիկ Կիրակոսյան
