Քաղաքական դաշտի որակական փոփոխությունը՝ ժամանակի հրամայական …

Այն, որ հայաստանյան քաղաքական դաշտը գրեթե երբեք աչքի չի ընկել իր անաղարտությամբ, ու համարյա միշտ այստեղ հասարակության աչքից հեռու անմաքուր պրոցեսներ են խմորվել, բոլորովին էլ նորություն չէ. մեզանում գրեթե մշտապես արդիական է եղել սկզբունքային ու հնարավորինս մաքուր քաղաքական ուժերի չլրացվող դեֆիցիտի հարցը:

Հիմա՝ նախընտրական այս ժամանակաշրջանում, երբ հասարակական-քաղաքական դաշտը բառացիորեն եռում է երևացող ու չերևացող պրոցեսներից, երբ տեղի է ունենում քաղաքական ողջ համակարգի ու դաշտի աննախադեպ վերաձևում, մեզանում կրկին արդիական է դառնում այն կարևորագույն հարցադրումը, թե ում է պետք վստահել, որ ուժի հետ է պետք հույսեր կապել: Չնայած՝ առաջին հայացքից կարող է թվալ, թե հասարակությունն առանձնապես լայն ընտրության հնարավորություն չունի, բայց բավական է մի փոքր ավելի ուշադիր լինել՝ հասկանալու համար, որ դաշտում ընթացող ամենևին էլ ոչ բոլոր պրոցեսներն են կրում արհեստական բնույթ. «Միասնություն» համազգային շարժումը ներկայիս հայաստանյան իրականության պայմաններում հենց այն բացառիկ երևույթն է, որի առաջացման հիմքում ընկած են ոչ թե արհեստածին դրդապատճառներ՝ անհիմն ու կեղծ, այլ միանգամայն բնական, կենսական անհրաժեշտությամբ պայմանավորված գործոններ. հասարակության շրջանում վաղուց է հասունացել ժողովրդի ծոցից դուրս եկած ու անաղարտ ուժի անհրաժեշտության գիտակցումը, ինչի անմիջական մարմնացում պետք է համարել հենց «Միասնությունը»:

Այս իմաստով՝ պետք է նկատել, որ որքան էլ շատերի համար անսովոր կարող է հնչել, բայց անհերքելի իրողություն է այն, որ համազգային շարժումը, միգուցե ի հակադրություն հայաստանյան ներկայիս ռեալների, որևիցե կերպ որևիցե մեկից կախում չունի, անկախ է ու անաչառ: Այն չի սպասարկում որևէ մեկի նեղ անձնական կամ քաղաքական շահերը, իր առջև խնդիր չի դրել՝ ձուլվելու կամ միավորվելու մեկ այլ ուժի հետ:

Ավելին՝ սա, ըստ էության, միանգամայն անկախ պլատֆորմ է, որ ջանում է իր շուրջը համախմբել առողջ ուժերին, երկրի ապագայով մտահոգված մարդկանց՝ հիմնային լուծումներ տալու բոլոր այն կենսական խնդիրներին, որոնք կասեցնում են երկրի զարգացումը: «Միասնությունը», որ իսկական ֆենոմեն է դարձել հասարակական-քաղաքական դաշտում՝ ձևավորելով գործունեության սկզբունքորեն նոր չափանիշներ, իր առջև երբեք խնդիր չի դնում ամեն գնով ընդլայնվելու,հարց չի բարձրացնում՝ ամեն գնով նորանոր մարդկանց իր շարքերն առնելու, քանի որ շարժման նպատակը ոչ թե քանակապես ծավալվելն է, այլ միանգամայն նոր որակական ստանդարտների հաստատումը, առանց որոնց հնարավոր չի դառնալու երկրում իրականացնել այն անհրաժեշտ բարեփոխումներն ու ձեռնարկները, որոնք կարող են ու պետք է Հայաստանը դուրս բերեն անկումային վիճակից.«Միասնությունն», ըստ էության, այն միակ ու իրական առանցքն է,որի շուրջ համախմվելով է, որ հնարավոր է դառնալու հասնել շոշափելի ձեռքբերումների, վերափոխելու այն իրականությունը, որում այժմ գտնվում է հասարակությունը:

Ակնհայտ է, որ Հայաստանն այլևս եկել-հասել է մի սահմանագծի, որից անդին լինել չլինելու հարցն է՝ ծառացած ոչ այնքան իշխանությունների, որքան ժողովրդի առաջ:

Սա, թերևս, այն խնդիրն է, որի լուծման բանալին գտնվում է ավելի շատ ժողովրդի, հասարակության, քան իշխանավորների ձեռքին. «Միասնություն»-ը հենց այն միակ ուժն է, որը հնարավորություն է տալիս հասարարակության առողջ հատվածին՝ ինքնադրսևորվելու, սեփական տեսլականը կյանքի կոչելու, և այս իմաստով այն ոչ միայն համազգային, այլև հայրենատիրական շարժում է…