ՀՀ պրիմիտիվ քաղաքական առօրյան
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Գուցե ինչ-որ տեղ պարադոքսալ թվա, սակայն հենց առաջին հայացքից թվում է, թե երկու տարի է, ինչ քաղաքական կյանքը Հայաստանում ինտենսիվ եռուզեռի մեջ է, մինչդեռ բովանդակային առումով դասական ամլություն է: Փաստենք՝ այսօր «քաղաքական կյանք» ասվածը պարզունակացվել է՝ դառնալով կենցաղային ցածր բուլվառային մակարդակի: «Հեղափոխություն», իսկ ըստ էության՝ անարյուն իշխանափոխություն կամ հեղաշրջում իրականացնելուց հետո և այդ տարբերակով բաղձալի իշխանությանը հասած խմբակը, Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ, իհարկե, այլ բան չի կարողանում և չի էլ ցանկանում անել: Նրանք հասել են իրենց նպատակին՝ տապալել են «կոռուպացված քրեաօլիգարխիային»:
Եվ իրականում, քանի դեռ գոյություն ունի ցանկացած անհեթեթություն և ակնհայտ օրինախախտում ողջունող և ծափահարողների բազմություն, չհաշված ֆեյքերն ու բացահայտորեն ուղեղազուրկների վրա հաշվարկված իշխանական քարոզչությունն այդ տարբերակը «աշխատում» է: Սեփական խոստովանությամբ՝ «իզմերից», այսինքն՝ գաղափարախոսական որևէ հենքից, ուղղվածությունից զուրկ իշխանությունն անխուսափելիորեն դառնում է մեկ «իզմի» կողմնակիցն ու գաղափարախոսը՝ «պոպուլիզմը»: Այսինքն՝ բոլոր հնարավոր ու անհնար եղանակներով, քարոզչաքաղաքական «գործիքակազմով»՝ սուտ, կեղծիք, ցինիզմ, խեղաթյուրում, պիտակավորում, պատժիչ ապարատով՝ ԱԱԾ, Ոստիկանություն և, առհասարակ, ամեն ինչով իշխանությունը պահել, հանուն՝ իշխանության:
Հատկանշական է, որ նույնիսկ, թվում է, թե «գաղափարական հենք» ունեցող իշխանական նախաձեռնությունները ոչ մի կերպ չեն հասցվում ավարտական փուլի: Իշխանափոխությունից անմիջապես հետո, երբ տրամաբանական էր թվում արտահերթ ընտրություններ անելը, Նիկոլ Փաշինյանը ամենուր հայտարարում էր, որ «բռնատիրական» Ընտրական օրենսգրքով ոչ մի արտահերթ ընտրության չենք գնա: Տրամաբանորեն, պետք էր բարեփոխել ԸՕ-ն, իմիտացիա ստեղծեցին, թե իբր օրենսգրքի փոփոխության գործընթացն են իրականցնում, սակայն դա այդպես էլ չիրականցավ․ կտրուկ փոխվեց մոտեցումը, և ընտրությունն իրականացվեց հին ընտրակարգով։
Նույնը վերաբերվում է դատավորների «վեթթինգին», մի գաղափար, որը հայաստանյան իրականության մեջ ներդրեց Նիկոլն անձամբ: Ի սկզբանե դա իշխանության համար օրակարգային թիվ մեկ նշանակություն ունեցող հարցն էր, սակայն երբ տվյալ պահին Փաշինյանին ամենից շատ հուզող դատական հարցով դատարանը նրա կապրիզը բավարարեց, «վեթթինգը» մոռացվեց, մղվեց երկրորդ պլան, ու այդպես էլ պարզ չդարձավ, թե ի վերջո դա էր պիտանի քայլ, թե փաշինյանական ֆեյք օրակարգը: Հարցն այն է, որ ինչպես ներքաղաքական, այնպես էլ՝ արտաքին քաղաքական հարթակներում Հայաստանը գաղափարաքաղաքական իմաստով ոչ միայն դոփում է տեղում, այլև դեգրադացվում է: Չկա ոչ մի համապարփակ ծրագիր, չի գեներացվում միտք, չեն դրվում նպատակներ ու դրանց հասնելու ծրագրեր չեն նախանշվում: Չկա քաղաքական բանավեճ, չկա գաղափարների բախում, չկան փաստարկված և բազմակողմանի քննարկումներ:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
