Ինչպե՞ս է պոռնոն վերակառուցում ձեր գիտակցությունն ու ապականում անձնական կյանքը

Ամերիկացի նեյրոկենսաբան Գերի Ուիլսոնի զեկույցը համացանցային պոռնոգրաֆիայի հակվածության՝ լուրջ հոգեկան շեղում լինելու մասին, որը կարող է բերել մարդ տեսակի անհայտացմանը:

«Համացանցում պոռնոգրաֆիայի տարածումը երբևիցե արված ամենամաշտաբային անգիտակից էքսպերիմենտն է մարդկության հանդեպ», - այսպես է սկսվում Ուիլսոնի զեկույցը, որը նա կարդացել է դեռ 2012 թվականին: Զեկույցն արձագանքում էր ամերիկացի սոցիալական հոգեբան Ֆիլիպ Զիմբարդոյի զեկույցին, որը կոչվում էր «Տղամարդկանց անհայտացում»:

Իր զեկույցում Զիմբարդոն դասակարգել էր համացանցային պոռնոգրաֆիայի նկատմամբ սեքսուալ կախվածությունը որպես լուրջ հոգեբանական շեղում, որը կարող է հանգեցնել մարդկության անհայտացմանը: Պատասխան զեկույցով հանդես եկած Ուիլսոնն ավելի լավատես էր: Նա պատմեց ոչ միայն համացանցային պոռնոգրաֆիայի վնասակար ազդեցության վրա, այլև անցանկալի ախտանշանների անսպասելի անհայտացման և այս կամ այն պրոցեսի կենսաբանական հիմքերի մասին:

Ձախ ձեռքի սերունդը

Կանադացի հոգեբան Սայմոն Լաժենեսսի կարծիքով՝ տղաները սկսում են պոռնոգրաֆա փնտրել միջինը 10 տարեկանից: Համացանցային պոռնոգրաֆիան ընկալվում է որպես ավելի գրավիչ, քան պոռնոյի ավանդական այլ տարատեսակները, որոնցով մարդկությունը տարված էր ավելի վաղ: «Ինչո՞ւ», - հարցադրում է անում Ուիլսոնը: Առաջին հերթին համացանցային պոռնոն շատ ավելի բազմազան է:

Ավստրալացի գիտնականների իրականացրած հետազոտությունը ցույց է տվել, որ արագ գրգռում առաջանում է ոչ այնքան մերկությունից, որքան մերկ մարմինների պարբերաբար թարմացումից: Փորձարկվողներին ստիպում էին պոռնո դիտել միանգամից 22 էկրանների վրա: Որքան ավելի շատ ու տարբեր պոռնոհոլովակներ էին միանգամից ցուցադրվում, այնքան ավելի արագ էր գրգռվում փորձարկվողը: Բնությունը մեզ այնպես է ստեղծել, որ արուն նախածրագրված է ձգտելու բեղմնավորել բեղմնավորվելու պատրաստ էգերին այնքան ժամանակ, քանի դեռ հասանելիության տիրույթում կան չբեղմնավորված նոր էգեր: Որքան ավելի ծանոթ է զուգընկերը, այնքան ավելի երկար ժամանակ է պահանջվում սերմնաժայթքման համար:

Հոգեբանության և կենսաբանության մեջ այս երևույթը հայտնի է որպես Կուլիջի էֆեկտ. արուները սեքսուալ ակտիվության ամենաբարձր ստադիայի հասնում են բեղմնավորման պատրաստ էգերից ամենանորի հանդեպ: Առանց Կուլիջի էֆեկտի համացանցային պոռնոգրաֆիա պարզապես չէր լինի: Մենք բնությունից ծրագրավորված ենք այնպես, որ էկրանի վրա հայտնվող ամեն մի նոր իգական սեռի ներկայացուցչին դիտարկում ենք որպես սերունդը շարունակելու միջոց և ամեն նոր կադրի ցուցադրության ժամանակ մեր ուղեղում տեղի է ունենում նեյրոմեդիատոր դոֆամինի արտանետում: Դա առաջացնում է բավարարվածության զգացում ու ազդում է մոտիվացիոն ու ուսուցման գործընթացների վրա:

Քանի դեռ մարդու առջև նոր պատկերներ են հայտնվում, նա շարունակելու է դրանց վրա քլիք անել, իսկ դոմաֆինը՝ արտադրվել: Համացանցի միջոցով տղամարդիկ այսօր 10 րոպեում կարող են ավելի շատ գայթակղիչ կին տեսնել, քան իրենց նախնիները՝ իրենց ողջ կյանքի ընթացքում: Վերջիվերջո, մեր ուղեղը նույնն է մնացել Քարե դարից ի վեր: Պոռնոյի պարբերաբար ակնդրումից մեր ուղեղը սկսում է ձևափոխել մեր գիտակցությունը՝ ավելի զգայական դառնալով պոտենցիալ զուգընկերների հանդեպ:

Ձևավորվում են կայուն ասոցիատիվ կապեր՝ սեքսի ու «ինտերնետային հարեմից» համացանցի միջոցով օգտվելու իրադրությունների միջև: Դուք պետք է մենակով լինեք, հետևեք ոչինչ չկասկածող կնոջը կամ զույգին, անընդհատ մկնիկով քլիք անեք, հնարավորություն ունենաք որոնման դաշտում նոր հարցում մուտքագրելու, որպեսզի ստանաք ստիմուլյացիոն մատերիալի նոր խմբաքանակ:

Մի խոսքով, դուք անընդհատ պահանջ եք զգում համացանցային պոռնոգրաֆիայից օգտվելու, և ձեր աջ ձեռքը զբաղված է: Ինչպես Ուիլսոնն է պատմում, այս առնչությամբ իր կողմից հարցված երիտասարդներից մեկը շատ դիպուկ դիտարկում էր արել. «Մենք առաջին սերունդն ենք, ով սովորել է ձեռնաշարժությամբ զբաղվել ձախ ձեռքով»:

Ուսանողը պոռնո չի հասկանում

Իրական կյանքում սեքսը տեղի է ունենում միանգամայն այլ պայմաններում: Այստեղ կարևոր են սոցիալական ծիսակարգերը, որոնք ենթադրում են որոշակի շփում ու որոշակի մտավոր լարվածություն ձեր կողմից: Դուք պետք է հպվեք այլ մարդկանց և պատրաստ լինեք, որ նրանք էլ ձեզ են կպնելու: Իրական սեքսում կարևոր են հոտերն ու ֆերմոնները, ինչպես նաև էմոցիոնալ կապը զուգընկերոջ հետ: Այսպիսով, ի՞նչ է ստացվում, երբ երիտասարդը, ով կախվածություն ունի վիրտուալ պոռնոյից, կարողանում է զուգընկերուհի գտնել: Այս հարցի հստակ պատասխան չկա մինչ օրս:

2009 թվականին Սայմոն Լաժենեսի էքսպերիմենտը կասեցվեց այն պատճառով, որովհետև հետազոտող խումբը չկարողացավ գտնել ՄԻ ուսանողի, ով պոռնո երբեք չէր դիտել: Նման պայմաններում ցանկացած էքսպերիմենտում բացակայելու է վերահսկող խումբը՝ երիտասարդներ, ովքեր մեծացել են նորմալ սեքսուալ կյանքով ու ոչ մի անգամ պոռնոկայքեր չեն այցելել: Դա ի սկզբանե հսկայական կույր հատված է ձևավորում էքսպերիմենտում, իսկ իրավիճակը նույնքան աբսուրդային է իրականում, որքան կլիներ այն իրավիճակը, եթե 10-ից բարձր բոլոր տղամարդիկ ծխեին: Այդ դեպքում մենք ստիպված կլինեինք համարել, որ թոքերի քաղցկեղը լրիվ բնականոն երևույթ է տղամարդկանց համար:

Հրաժարվելով վերահսկող խմբից՝ Լաժենեսսը ընտրված 20 ուսանողներին հետևյալ հարցը տվեց. «Արդյո՞ք համացանցային պոռնոն ազդում է կանանց հետ ձեր հարաբերությունների վրա»: Նրանք բոլորն էլ բացասական պատասխան տվեցին, ինչը, իհարկե, իրականությանը չէր համապատասպանում: Խնդիրն այն է, որ քչերն են հավատում սեքսուալ կախվածությանը պոռնոգրաֆիայից, ու առհասարակ դա չեն դիտարկում որպես հոգեբանական շեղում: Չէ՞ որ սեքսը միանգամայն բնական բան է, որը պարզապես անհրաժեշտ է մարդուն:

Սակայն հաճախ չկա այն պարզ փաստի գիտակցությունը, որ ինտերնետային պոռնոգրաֆիայի ակնդրումն ու օնանիզմը սեքս չեն: Դանիացի գիտնականների հետազոտությունները 2006 թվականին ցույց տվեցին, որ պոռնո նայելը ինտերնետային զբաղմունքներից ամենամեծ կախվածություն առաջացնողն է: Կենսաբանորեն դա բացատրվում է շատ պարզ. մենք անգիտակցաբար ակնկալում ենք «խրախուսանք» կատարված գործողությունների դիմաց՝ սեքս, ուտելիք, շփում:

Մեր օրերում այս երևույթները վերջանականապես աղավաղվում են. պոռնո՝ սեքսի փոխարեն, գերկալորիականացված ֆասթֆուդ՝ ուտելիքի փոխարեն, սոցցանցեր՝ սովորական շփման փոխարեն: Բարձր կալորիականությամբ ուտելիքը կամ մերկ աղջիների պատկերները միանգամից առաջացնում են դոֆամինի արտադրություն մեր ուղեղներոււմ, որի ավելցուկը խլացնում է մեր գիտակցության մեջ առկա հագեցման մեխանիզմները: Այս պատճառով էլ ավելորդ քաշն ու սեքսուալ բնույթ խնդիրները շատ ավելի տարածված են, քան թմրանյութերից ու ալկոհոլից կախվածությունը:

Շարունակելի...