Մենք կրկեսի վերածելու հայրենիք ունե՞նք
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԱջափնյակ վարչական շրջանի ղեկավար Գևորգ Բաբայանը որևէ հիմք չի տեսնում իր տեղակալ Արամ Մանուկյանի աշխատանքից հեռացման համար: Նա նաև նշել է, որ Մանուկյանի հետ չի քննարկել նրա ֆեյսբուքյան վարքագիծը: Մանուկյանը, հիշեցնենք, հերթական աղմկահարույց գրառումներն էր արել իր ֆեյսբուքյան էջում, ապա արգելափակել այն։ Այս անգամ Մանուկյանն ակնհայտ հակակրանք է ցուցաբերել ՊՎԾ-ի հանդեպ, սպառնացել ԱԱԾ-ին, ընդհուպ՝ կասկածի տակ է դրել հեղափոխության իրական լինելը: «Տպավորություն ա, որ սա իշխանատվություն էր՝ վլաստը տալիս ենք, բայց մեզ ձեռ չտաք»,- գրել էր նա։
Եթե այդ դեպքը լիներ եզակի՝ գուցե նույնիսկ չկենտրոնանայինք հարցի վրա. ո՞ւմ հետ չի պատահում: Չնայած, մի քանի ամսվա մեջ երկրորդ նմանատիպ դեպքը, իհարկե, խոսում է պաշտոնյայի՝ սխալ դիրքում լինելու մասին: Ընդհանրապես, տպավորություն է, որ նոր քաղաքական թիմում հեռակա մրցակցություն է՝ ո՞ւմ խայտառակվելը ավելի մեծ հանրային հնչեղություն կունենա և ո՞վ կլինի թիվ մեկ խեղկատակը: Երեկ էլ Մանուկյանին այս առումով ձեռնոց նետեց ֆիկտիվ հանրապետական, սրտով ՔՊ-ական Գևորգ Պապոյանը:
Ընթերցողները շատ լավ հիշում են, թե ինչպես ձմռան ամիսներին, երբ Լարսը, ավանդույթի համաձայն, փակ էր՝ Փաշինյանի թիմակից, տրանսպորտի երիտասարդ փոխնախարարը լուծում գտնելու փոխարեն տերունական աղոթքն աղավաղում, այնուհետև ներողություն խնդրում: Փաշինյանի մեկ այլ թիմակից՝ պատգամավոր Մարիա Կարապետյանը ևս արդեն հասցրել է փայլել, սակայն ոչ իր բուռն օրենսդիր գործունեությամբ, ինչպես կարող էին միամտորեն ենթադրել, այլ տրանսգենդերին ԱԺ ամբիոն հրավիրելով: Հասկանալով հանրային ռեզոնանսը, օրիորդը փորձեց հյուրընկալության մեղքը բարդել ուրիշների վրա, սակայն ապարդյուն:
«Իմ Քքայլի» մյուս պատգմավորը՝ Սոֆյա Հովսեփյանը իր հարցազրույցներում միայն ժողովրդի անունից է խոսում: Օրինակ, հարցին, թե կո՞ղմ է, որ տրանսգենդերին ԱԺ հրավիրելու հարցը քննարկվի էթիկայի հանձնաժողովում, պատգամավորը պատասխանում է. եթե ժողովուրդը համարում է, որ պետք է քննարկվի, ուրեմն պետք է։ Իսկ թե ինչպես է պարզվելու ժողովրդի կարծիքն այս հարցում՝ հանրաքվեո՞վ, սոցհարցումներո՞վ և այլն՝ պատգամավորը չի պարզաբանում: Եթե այդ մասին էլ խոսեր, կստացվեր 60-ականների իտալական կատակերգություն:
Վերջին դրվագներից մեկի հերոսն էլ Վայոց Ձորի երիտասարդ փոխմարզպետ Տոնոյան Ռազմիկն էր, ով ապրում է «աշխարհն իմն է» սկզբունքով և տարրական էթիկայի կանոններին անգամ չի տիրապետում՝ նվաստացնելով շարքային քաղաքացիներին: Վերադասի պահվածքը, ինչպես ասում են՝ վարակիչ է:
Այսքանից հետո ընդամենը մեկ տրամաբանական հարց է առաջանում՝ մենք կրկեսի վերածելու հայրենիք ունե՞նք...
