«Հրաժեշտ Ղարաբաղի հետ»
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
«Շարունակե՞նք Ղարաբաղյան շարժումը, թե՞ ոչ, ես նախկինում արդեն ասել եմ, թե ինչպես է այդ շարժումը նախկինում խոչընդոտել պետության և պետականության ձևավորմանը»,- խորհրդարանական ժամին հայրենակիցներին նման կոչով է դիմել Հայաստանի վարչապետը, գրում է politcom.ru–ն։
Նիկոլ Փաշինյանին՝ որպես քաղաքական գործչի, քննադատելու շատ բան կա: Սակայն չի կարելի հերքել, որ նա որոշակի հետևողանականություն ունի։ Խոսքը, իհարկե, հետազոտողի, պատմաբանի կամ մասնագետի հետևողականության մասին չէ, սակայն դժվար է չհամաձայնվել նրա հետ, որ քաղաքական գործիչ Փաշինյանը շատ համառ է իր օրակարգը քարոզելու (և, եթե կուզեք պարտադրելու) հարցում։
Փաշինյանին քննադատողներից շատերը սիրում են նրան հիշեցնել «Արցախը Հայաստան է, վերջ» արտահայտությունը։ Իսկապես, այն բանից հետո, երբ «թավշյա հեղափոխությունը» ներկայիս վարչապետին բարձրացրեց հանրապետության քաղաքական օլիմպոս, նա մեկ անգամ չէ, որ դիմել է հայրենասիրական հռետորաբանությանը։ Բայց ճիշտ է նաև այն, որ Փաշինյանը վարչապետ չի ծնվել, նրա կարիերան ունեցել է վերելքներ ու վայրէջքներ, որոնց ընթացքում նա բազմիցս մեկնաբանել է Հայաստանի ներքին և արտաքին քաղաքականության թեմաները, այդ թվում Ղարաբաղի հարցը։ Մինչ 2018 թվականը Փաշինյանը բազմիցս է խոսել Ղարաբաղի մասին ոչ թե որպես հայության մեծ հաղթանակի, այլ ավելի շուտ որպես բեռի։ Իհարկե, մինչ 2018 թվականը նրա շատ գնահատականներ այնքան անմիջական չէին, որքան հիմա։ Եվ այնուամենայնիվ, դրանք կային:
Քաղաքական գործչի Փաշինյանի հոգեբանության մասին դեռ գրքեր կգրվեն, և հուսով եմ դրանք չեն ենթարկվի այդ պահի իրավիճակին: Բայց չի կարելի չտեսնել, որ արդյունավետ PR-ի համար պայքարը միշտ էլ կարևոր տեղ է գրավել նրա գործողություններում։ Կարելի էր Ղարաբաղյան խաղաքարտով խփել «նախկիններին» զիջումների համար, և նա դա արեց։ Իսկ հիմա, օգտագործելով նույն գործիքը, հնարավո՞ր է դիրքավորվել որպես խաղաղության գլխավոր ջատագով։ Հնարավոր է: Եվ Փաշինյանը, առանց վարանելու, քննադատում է «հին գաղափարը», որը ոչ թե օգնել է, այլ հակառակը, խնդիրներ է ստեղծել։
Խորհրդարանական ընտրությունների նախաշեմին (նույնիսկ նշանակություն չունի դրանք կլինեն հերթական, թե արտահերթ) Փաշինյանն արդարացնելով Բաքվին ու Անկարային ցանկացած զիջում փորձում է ներկայանալ որպես Հայաստանի խաղաղության միակ երաշխավոր: Նրա հիմնական թեզը մոտավորապես սա է. եթե խաղաղություն չլինի, ապա վաղը չի լինի Հայաստան, էլ ինչո՞ւ մտածել Ղարաբաղի մասին։ Ռազմաքաղաքական պարտության և հասարակական հիասթափության պայմաններում դժվար է վիճել նրա նման հայեցակարգի հետ, չնայած այն կասկածներ է հարուցում։ Եվ նկատենք, ողջամիտ կասկածներ։ Բայց ոչ «ներկաները», ոչ էլ «նախկինները» չեն կարող խուսափել բազմաթիվ տհաճ հարցերից, ինչպես նաև հետխորհրդային հայկական պետականության մասին մտորումներից։ Խնդիրն այն է, որ ոչ ոք հավաքական պատասխանատվությունը չի զգում։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
