Դերասանի համար կարևոր է ֆինանսական կողմը՝ հենց մասնագիտության հանդեպ հարգանքից ելնելով. Վարշամ Գևորգյան

 

Life.panorama.am-ի զրուցակիցն է Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնի դերասան Վարշամ Գեւորգյանը:

 

 

- Զբաղվածությունս հիմնականում թատրոնում է եւ իմ «22 production»-ում, որն արդեն 3-4 տարի է՝ զբաղվում է գովազդային հոլովակների եւ տեսահլոովակների նկարահանումներով: Ժամանակիս մեծ մասը տրամադրում եմ իմ սիրելի այս երկու ոլորտներին:

 

 

- Եվ այն, եւ այն: Այն առաջարկները որոնք ունեցել եմ այս ընթացքում, չեն համապատասխանել իմ ցանկություններին: Ինձ համար շատ կարեւոր է, որ այն նախագիծը, որտեղ ես նկարահանվելու եմ, որակական առումով լավը լինի, որպեսզի 20 տարի անց, երբ նայեմ արածս աշխատանքներին, չամաչեմ: Եվ սա չի նշանակում, որ լավ նախագծեր այսօր չկան, պարզապես դրանցից առաջարկներ չեմ ստացել:

 

 

- Ընդհանրական խոսելը դժվար է, բայց ընդհանուր առմամբ ինձ համար շատ կարեւոր է, որ տվյալ նախագիծն իրենից մշակութային արժեք ներկայացնի, ունենա գաղափարային ճիշտ ուղղվածություն, վատը չքարոզի: Սրանց միշտ ուշադրություն եմ դարձնում:

 

 

- Նման մտադրություն ու գաղափարներ կան, բայց երեւի նույն խստապահանջությունն է, որ չի թողնում մինչեւ վերջ առաջ գնալ: 

 

 

- Իհարկե, դերասանի համար կարեւոր է ֆինանսական կողմը, ընդ որում, կարեւոր է՝ հենց մասնագիտության հանդեպ հարգանքից ելնելով: Սակայն, սա ամենակարեւոր հարցը չէ եւ դա ապացուցում է թատրոնի աշխատավարձը: Թատրոնի դերասանները տարիներով աշխատում են ու չեն մտածում աշխատավարձի մասին, թեեւ այսօր այն չի հատում անգամ 100.000 դրամի շեմը: Այսինքն՝ դերասանի համար ամենակարեւորը գործի իմաստն ու առաքելությունն է, իսկ երբ այն կոմերցիոն է, ապա հաստատ ցածր աշխատավարձով չես համաձայնի: Ընդհանուր առմամբ՝ դերասանը իր աշխատանքին համապատասան չի վաստակում, միաժամանակ չենք կարող ասել, որ դերասանն իր մասնագտությամբ քիչ է վաստակում, որովհետեւ մեր օրերում ամեն դերասան ինքն է որոշում իր վաստակած գումարի չափը: Նրանք կարող են աշխատել հեռուստաընկերությունների կրկնօրինակման բաժնում, կարող են զբաղվել հանդիսավարությամբ, խաղալ սերիալներում, ֆիլմերում, հաղորդումներ վարել եւ այլն: Հնարավորությունները շատ են, մնում է  դերասանն ինքը որոշի, թե ինչ կարող է նա անել, ինչ՝ ոչ:

 

 

- Ես հանդիսատեսին նայել շատ եմ սիրում, հատկապես ծափահարությունների ժամանակ: Փորձում եմ հասցնել բոլորի դեմքերը ֆիքսել, նրանց շրջանում տեսնում եմ եւ մշտական այցելուներ, եւ նորեկներ: Ամենակարեւորը՝ բոլորն էլ, կարծես թե, գոհ են: Ուրախ եմ, որ այսօր թատրոն ավելի շատ են այցելում մարդիկ, սիրում են այս արվեստն ու գումար են տրամադրում դրա համար: Միշտ էլ համարել եմ, որ հանդիսատեսը որակով է, իսկ աղմկելը, հեռախոսով խոսելը կախված է դերասանից, եթե նա կարողացավ իր խաղի վրա կենտրոնացնել, ապա հանդիսատեսը չի շեղվի:

 

 

- Չէի մտածել այս հարցի շուրջ: Երեւի կամք եմ ինքս իձ ցանկանում, որպեսզի կարողանամ հրաժարվել սխալներից, վատ սովորություններից, նաեւ որպեսզի կարողանամ անել այն, ինչ պետք է: Կամք ունենալու դեպքում մնացած ամեն բան իր տեղը կընկնի:

 

 

- Կյանքը՝ իր թերություններով ու առավելություններով, չէ որ այդ ամենը ես եմ, իմ ընտրությունները, իմ որոշումները, իմ ընտանիքը, ընկերները, քաղաքը: Իսկ, եթե ավելի պարզ պատասխան գտնեմ՝ երեխաներս եմ իմ ձեռքբերումը: