Ստեփանակերտցի Սուրեն Ասրյանը MediaHub-ին պատմում է իր ընտանիքին պատուհասած դժվարությունների, անկախ իր տարիքի ու կամքի՝ ստանձնած պարտավորությունների կատարման ու ցանկությունների մասին։ 

Սուրենի 16-րդ տարեդարձը Հայաստանում է լրացել։ Պարտադրված գաղթի ժամանակ նա ընդամենը 15 տարեկան էր, երբ հոր հետ կիսեց ընտանիքի հոգսն ու իր վրա վերցրեց հարազատների՝ անվնաս Հայաստան տեղափոխելու պատասխանատվությունը։

«Չափազանց մեծ ուշադրությամբ վարում էի ավտոմեքենան, որ հանկարծ ինչ-որ սխալ չանեմ, մերոնք չվախենան, մանավանդ, որ իմ պատասխանատվության տակ 3 անչափահաս երեխաներ կային»,- ասում է նա։

Ասրյանների ընտանիքը Ստեփանակերտը լքել է սեպտեմբերի 28-ին։ Մյուսներից ուշ, քանի որ Սուրենի հայրը՝ Սամվել Ասրյանը, ոստիկանության՝ Ստեփանակերտ քաղաքի վարչության պետի տեղակալն էր, ուստի ծառայության բերումով ուշ պետք է դուրս գային։ Իսկ մինչ այդ նրանք ստիպված անցան ևս մի դաժան փորձության միջով։ 

«Սեպտեմբերի 25-ին Հայկազովի վառելիքի պահեստում պայթյունից տուժեց նաև հորեղբայրս՝ Հրայրը։ Նա ծանր վիճակում էր, երբ բերեցին հիվանդանոց, իսկ հաջորդ օրը տեղափոխեցին Երևան։ Դա մեր ընտանիքի համար երևի թե ամենածանր օրն էր։ Եթե անգամ շուտ դուրս գայինք Ստեփանակերտից, միևնույն է, խցանումների պատճառով մեր ուզած օրը հնարավոր չէր տեղ հասնել։ Պատրաստվեցինք, սեպտեմբերի 28-ին մենք էլ բռնեցինք գաղթի ճամփան ու 2 օր անց հասանք Հայաստան»,- ասում է պատանին։ 

Սուրենին մեքենա վարել սովորեցրել է հորեղբայրը, երբ նա դեռ 12 տարեկան էր։ Ասում է՝ պրոֆեսիոնալ վարորդ չէ, բայց ֆորսմաժորային իրավիճակում հաջողել է փրկել իր ընտանիքը։

«Հորս մեքենայի մեջ տեղավորվեցին մեր ընտանիքի անդամները, իսկ հորեղբորս մեքենայի մեջ՝ պապս, տատս, հորեղբորս կինն ու 3 անչափահաս երեխաները։ Այնքան եմ լարվել ճանապարհին, որ Եղեգնաձոր հասնելուց հետո, երբ մեր 2 ընտանիքները միավորվեցին, վերջապես աչք եմ փակել ու քնել»,- հիշում է նա։ 

Սուրենի հորեղբայրն արդեն դուրս է գրվել հիվանդանոցից ու չնայած սպիներին կամաց-կամաց առաջ է գնում։ Իսկ ինքը, որ տարիքից մի քիչ ավելի շուտ է մեծացել, տեղահանվելուց հետո դասերին զուգահեռ նաև աշխատել ու դրանով փոքրիշատե նվազեցրել է ընտանիքի հոգսը։ 

«Ես իմ ընտանիքի համար արել եմ, ինչ հնարավոր էր, մեծ բան չէ: Այդ ժամանակ ես մտածում էի հորեղբորս առողջության, ինձանից բավականին փոքր քույր-եղբայրներիս ու տատիկ-պապիկիս անվնաս տեղ հասցնելու մասին։ Ու երբ տեղ եմ հասել, միայն այդ ժամանակ եմ հասկացել, թե այս անգամ որքան երկար էր Արցախից մայր հայրենիք բերող ճանապարհը»,- հավելեց Սուրենը։

Հունան Թադևոսյան