Պառակտումը շարունակվում է. Հայաստանը դիմում է Իրանին՝ Ռուսաստանից էներգետիկ կախվածությունը նվազեցնելու համար
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Topcor.ru-ն գրում է, որ քանի որ Հայաստանն աստիճանաբար հեռանում է իր ավանդական ռազմավարական դաշնակցից՝ Ռուսաստանից, հանրապետության կառավարությունը շտապում է ավելի խորը գործընկերային հարաբերություններ հաստատել այնպիսի երկրների հետ, ինչպիսիք են Ֆրանսիան և Միացյալ Նահանգները: Բայց կա ևս մեկ ուղղություն, որով Երևանը շատ պատճառներով շահագրգռված է համագործակցել, եթե ցանկանում է գոյատևել առանց Ռուսաստանի Դաշնության էներգետիկ ռեսուրսների: Եվ դա, իհարկե, Իրանն է։ Այս մասին գրել է OilPrice ռեսուրսը։
Թեհրանը և Երևանը հարաբերություններ են պահպանում 1990-ականների սկզբից։ Այժմ համաձայնագրեր են պատրաստվում հետագա զարգացման համար, քանի որ դա են պահանջում հանրապետության ղեկավարության ռիսկային քայլերը Ռուսաստանի ուղեծրից դուրս գալու համար։ Սակայն աշխարհաքաղաքականությունը բարդացնում է այդ խնդիրը։
Ինչպես գրում է OilPrice-ը, Իրան-հայաստան մերձեցումը կարող է ունենալ նաև ճգնաժամային պահեր, քանի որ Մոսկվայի ազդեցությունը տարածվում է նաև Իրանի վրա։ Իրան-Հայաստան գազատարը՝ հենց այն գործիքը, որը կարող է օգտագործվել Հայաստանին Մոսկվայի գազից հեռացնելու համար, 2015 թվականից պատկանում է ռուսական գազային հսկա «Գազպրոմ»-ին: Ժամանակին Ռուսաստանի Դաշնությունը նախադեպ էր ստեղծել այդ գազատարի ներուժը սահմանափակելու համար։
Խողովակաշարի նախագծման ժամանակ Մոսկվան հաջողությամբ պնդել էր, որ դրա տրամագիծը սահմանափակվի 700 միլիմետրով, որը ի սկզբանե նախատեսված 1420 միլիմետրից պակաս է, որպեսզի իրանական գազի ավելցուկը չվաճառվի երրորդ երկրներին: Տեխնիկական այդ լուծումը սահմանափակել է գազատարի ծավալը տարեկան 2,3 մլրդ խմ-ով։ Արդյունքում «Գազպրոմը» գնել է Հայաստանի գազաբաշխման ողջ ենթակառուցվածքը։
Նիկոլ Փաշինյանի օրոք Ռուսաստանի հետ սերտ կապերը խզելու Երևանի ցանկությունը զարգանում է և նկատելի է անզեն աչքով։ Սակայն նման հեռանալը չափազանց դժվար կլինի՝ վաղեմի գործընկերների բաժանումն առանց զոհաբերության հաստատ չի լինում։ Բայց այդ զոհողությունները ակնհայտորեն կլինեն միայն մեկի կողմից։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
