Կուլ կտա՞ զինվորականությունը Փաշինյանի նոր սուտը

Հերթական անգամ պատերազմի տարբեր դրվագների մեղքը զինվորականության գլխին բարդելու Փաշինյանի գործելաոճը այս անգամ կարող է լուրջ հակաազդեցության արժանանալ։ Մայիսի 22-ի ասուլիսում Փաշինյանը հայտարարել էր, թե չի համաձայնել ստորագրել եռակողմ հայտարարության այն տարբերակը, որտեղ հիշատակվում էին այսպես կոչված անկլավները։

Փաշինյանը պնդել էր, թե նույնիսկ գլխավոր շտաբն ու գեներալիտետն իրեն կոչ են արել ստորագրել այդ եռակողմ հայտարարության այդ դրույթին, սակայն ինքը հրաժարվել է։ Գլխավոր շտաբի պետի նախկին տեղակալ Տիրան Խաչատրյանը հերքել էր այս տեղեկությունը, նշել, թե իր ջանքերով անկլավների հարցը չի ներառվել եռակողմ համաձայնության մեջ։ Երեկ էլ մի հայտարարություն տարածել է պաշտպանության նախկին նախարար, ներկայումս անորակ հրթիռների գործով կալանքի տակ գտնվող Դավիթ Տոնոյանը՝ նշելով, որ 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի երեկոյան իր և ռուսաստանցի գործընկերոջ միջև տեղի ունեցած հեռախոսային քննարկումներից հետո համաձայնեցրած փաստաթղթի վերջնական տարբերկն առանց անկլավների հիշատակման են ներկայացվել Հայաստանի վարչապետին։ Տոնոյանը նաև որոշ մանրամասներ է ներկայացրել՝ նշելով, որ Շոյգուի հետ 4 ժամանոց հեռախոսային խոսակցությունների ժամանակ քննարկել են հակամարտության գոտուց 100 կմ հեռու գտնվող անկլավների խաղաղապահ ուժերի տեղակայման, հրադադարի ուժի մեջ մտնելու պահին հայկական ուժերի՝ այդ պահի դրությամբ իրենց զբաղեցրած դիրքերում մնալու, Լաչինի միջանցքի լայնության և այլ կարևոր հարցեր։ Իսկ այժմ պաշտպանության նախարարը հայտնում է, թե իր պատասխանատվության տիրույթում չի այն հանգամանքը, որ Լաչինի միջանցքի լայնությունը փոքրացվել է, իսկ հայկական դիրքերն էլ ստիպված են եղել բազմաթիվ ուղղություններով հետ քաշվելու։ Ավելին Տոնոյանը հայտարարում է, թե այլ մանրամասների մասին կարող է խոսել միայն ԱԺ քննիչ հանձնաժողովում, այն էլ թույլատրելիության սահմաններում, բաց հրապարակային նիստին Հայաստանի վարչապետի մասնակցության պայմանով՝ հետագայում փաստերը որևէ մեկի կողմից չխեղաթյուրելու և չաղավաղելու նկատառումներից ելնելով։

Ակնհայտ է, որ այսպես կոչված անկլավների հարցը օրակարգ է եկել Փաշինյանի հետպատերազմյան «տաղանդավոր» դիվանագիտության հետևանքով։ Նույնիսկ պատերազմից հետո փաշինյանական իշխանության ներկայացուցիչները համառորեն պնդում են, թե Տիգրանաշենը հանձնելու թեմա չկա և այժմ սեփական ապիկարությունը թաքցնելու համար Փշինյանը հետին թվով պատասխանատվությունը կրկին փորձում է բարդել զինվորականության ուսերին։ Արդյոք հայկական բանակի գեներալները կշարունակեն լռելյայն համաձայնվել իրենց պատասխանատու կարգելու այս դավաճանական գործողությունների դեմ, թե ոտքի կկանգնեն և ցույց կտան Փաշինյանին իր իրական տեղը, ցույց կտա ժամանակը։

Գարիկ Ներսեսյան