Նսեմացնել գերիներին․ Նիկոլ Փաշինյանի և նրա սպասարկուների հրեշավոր քայլերը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Խորհրդարանական արտահերթ ընտրությունների քարոզարշավի ժամանակ հայ ռազմագերիների խնդիրը Նիկոլ Փաշինյանի և նրա կողմնակիցների համար ընդամենը պատրվակ էր հերթական դիվիդենտները շահելու համար։ Հունիսի 8-ին Արմավիրում քարոզարշավի ժամանակ Փաշինյանը ներողություն էր խնդրել, որ գերիների հարցը դեռ լուծված չէ, և հայտարարել էր, թե գերիներն իրենց կներեն, եթե 1-2 ամիս ավելի մնան Բաքվի բանտերում։ Նա հավելել էր, որ գերիների հարցն օգտագործվում է մեր դեմ, ի վնաս մեր ինքնիշխանությանն ու անկախությանը հավելյալ զիջումների հասնելու համար։
«Այդ տղաները Բաքվի բանտերում պայքարում են Հայաստանի անկախության, Հայաստանի ինքնիշխանության համար։ Նրանք մեզ կներեն 1-2 ամիս ավելի գերության մեջ մնալու համար։ Բայց նրանք չեն ների, եթե մենք հանուն իրենց ազատության զիջենք մեր երկրի անկախությունը»,-ասել էր Փաշինյանը։
Անցել է հինգ ամիս, որևէ առաջընթաց չկա գերիների վերադարձման հարցում, ավելին, նոր զինվորներ են գերեվարվել թշնամու կողմից։ Նիկոլ Փաշինյանին այսօր այլևս գերիների կողմից ներվելու հանգամանքը չի հետաքրքրում, ավելին, ինքն է հրեշավոր մտքեր արտահայտում, այն էլ խորհրդարանի ամբիոնից։ Վարչապետը պաշտոնը զբաղեցրած անձը, ով տարուց ավելի չի կարողանում կատարել իր բուն պարտականությունները, հայտարարել է, թե ժամանակն է, որ գերեվարման յուրաքանչյուր դեպքը պատշաճ ձևով հետաքննվի։
«Կներեք, ՀՀ զինված ուժերում ծառայություն անցնող յուրաքանչյուր անձ ունի պարտականություններ։ Եվ պետք է հստակ բոլոր դեպքերը քննվեն։ Գուցե մենք այստեղ նաև սխալ ենք վարվել էմոցիոնալ ֆոնի վրա։ Պետք է քննվի, ի՞նչ է նշանակում գերի ընկնել, ի՞նչ հանգամանքներում։ Զինվորական կանոնագրերը հստակ սահմանում են, թե որ դեպքում է, որ գերի ընկնելը չի համարվում հանցագործություն։ Եվ յուրաքանչյուր դեպքում մենք պետք է քննենք այդ դեպքի հետ գործ ունենք, թե՞ այդ դեպքի հետ գործ չունենք։ Օրինակ՝ ակնհայտ է և ձևակերպված է, որ եթե մարդը վիրավոր և անգիտակից վիճակում է և գերեվարվում է, նրան ոչ մի պահանջ չի կարող լինել»,- ասել է Փաշինյանը։
Նրա այս միտքն անմիջապես քարոզչական նոր թեզ դարձավ իր կողմնակիցների, հատկապես 44-օրյա պատերազմում քարոզչական և տեղեկատվական ճակատը ձախողած Արծրուն Հովհաննիսյանի համար։ Նրանք ուղղակի և անուղղակի կերպով սկսեցին մեղադրել գերիներին՝ գերեվարվելու, ողջ մնալու մեջ։ Մինչդեռ, եթե պետություն ունենայինք, այդ պետությունը քայլեր կձեռնարկեր գերիներին ազատելու, հայրենիք վերադարձնելու, իսկ դրանից հետո նոր քննություն անցկացնելու ուղղությամբ։ Ըստ էության, այս իշանությունները և իրենց սպասարկուները հերթական անգամ ապացուցում են, որ բարոյական որևէ արգելակ չունեն, հանուն իշխանության պահպանման պատրաստ են ոտատակ տալ բոլոր սկզբունքներն ու արժեքները։
Նարեկ Կիրակոսյան
