Նիկոլ Փաշինյանը ճնշումներով փլուզո՞ւմ է ընդդիմությունը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Երեկ մամուլում տարածված լուրը իսկական փոթորիկ առաջացրեց․ ԱԺ «Պատիվ ունեմ» խմբակցության պատգամավոր Իշխան Զաքարյանը լքելու է խմբակցությունը և անկախ պատգամավոր է դառնալու։ Նշվում էր, թե նա չի ենթարկվել խմբակցության ղեկավար Արթուր Վանեցյանի հորդորին և վայր չէր դրել մանդատը։ Ինքը՝ Զաքարյանը ո՛չ հերքել, ո՛չ հաստատել է տեղեկությունը, լրագրողներին առաջարկել է սպասել մինչև երկուշաբթի, երբ կհայտնի իր որոշման մասին։ Վերաքննիչ պալատի նախաահի դեմ, ասում են, քրեական գործ են հարուցել և այդկերպ փաշինյանական իշխանությունը կարողացել է հասնել ընդդիմության պառակտմանը։ Իհարկե, մեկ պատգամավորի հեռացումը դեռ մեծ ողբերգություն չէ, առավել ևս երբ այդ անձի մասին լուրեր շրջանառվում էին անգամ նախընտրական փուլում։ Բայց կա երկու հանգամանք, թե ինչու էր Նիկոլ Փաշինյանին անհրաժեշտ հենց հիմա սեփական «անկախ» պատգամավորն ունենալ խորհրդարանում։ ԱԺ արտահերթ ընտրություններից հետո «Քաղաքացիական պայմանագիրը» սահմանադրական մեծամասնություն չկարողացավ կազմել, մեկ մանդատ էր պակասում։
Թեպետ ԱԺ ներքին խոհանոցին ծանոթ յուրաքանչյուր մարդ էլ կփաստեր, որ ընդդիմության շարքերում իրավիճակն այնքան էլ խաղաղ չէ, իսկ գործող իշխանության համար բարդություն չէր ներկայացնում հենց Իշխան Զաքարյանին անհրաժեշտ պահին «վերբովկա» անելը։ Մեկ այլ կարևոր հանգամանքն էլ նոյեմբերի 9-ին նախատեսված հանրահավաքն է։ Ընդդիմադիր «Հայաստան» դաշինքը դիմադրության նոր շարժում է հայտարարել, հանրությանը կոչ արել պայքարել ապիկար և դավաճան իշխանության դեմ։ Վստահ ենք՝ Նիկոլ Փաշինյանն ու իր խամաճիկները փորձել են ազդել նաև «Հայաստան» դաշինքի որևէ պատգամավորի վրա, սակայն ապարդյուն։ Իսկ հանրահավաքից առաջ ընդդիմադիր խմբակցությունից պատգամավոր պոկելը հոգեբանական ազդեցություն ունի․ հանրությանը փորձում են համոզել, թե ընդդիմությունը թույլ է, իրենից ոչինչ չի ներկայացնում և պառակտվում է։ Ուստի, Նիկոլ Փաշինյանին հենց հիմա էր անհրաժեշտ ցույց տալ, որ ընդդիմություն խորհրդարանում չունի բավարար կամք ու ռեսուրս։ Այս ամենում, անշուշտ, մեղքի իր բաժինն ունի նաև խորհրդարանական ընդդիմությունը։ ԱԺ պետք էր գործուղել բացառիկ սկզբունքային և մաքուր հետագիծ ունեցող գործիչների, որոնց վրա հնարավոր չլիներ ներազդելը։
Նարեկ Ավանեսյան
