Դպրոցները պետք է մաքրել քրեական հանցագործներից

«Փաստերի ստուգման հարթակը» երեկ սկանդալային ձայնագրություն է տարածել, թե ինչպես է Երևանի 122 դպրոցի տնօրեն Մարինա Մալախյանը կաշառք վերցրել նույն դպրոցում ուսուցչուհի ընդունելու համար, հետո էլ պարբերաբար պահանջել է աշխատավարձի մի մասը։ Մելինե Հակոբյանը ներկայացրել է ձայնագրություններ, որոնց բովանդակությունից ակնհայտ է դառնում իր պատմածի իսկությունը: Ձայնագրության մեջ ուսուցչուհին նշում է, որ 2019 թվականին տնօրենն աշխատանքի ընդունելու համար իրենից պահանջել ու ստացել է 1500 դոլարի չափով կաշառք, ապա դասաժամեր տալու համար ամեն ամիս որոշակի գումար պահանջել։

Այն, որ կրթության համակարգում վխտում են նման կերպարները, գաղտնիք չէ։ Տասնամյակներ շարունակ հանրությունը քննադատել է այդ բարքերը։ Դպրոցի տնօրենները, օգտվելով իշխանությունների բարեհաճությունից, կաշառքներ ու նվերներ են ստացել, տարատեսակ ապօրինություններ գործել, փոխարենը՝ իշխանություններին օգնել են ընտրությւոնների ժամանակ, եղել ընտրակեղծարարությունների հիմնական իրականացնողներից։ 2018թ․ իշխանափոխությունից հետո էլ իրավիճակն առանձնապես չփոխվեց։ Նախկինում ապօրինություններ գործած տնօրենները մի պահ սսկվեցին, բայց, տեսնելով, որ ոչ ոք իրենց խաթրին չի դիպչում, շարունակեցին նույն արատավոր ավանդույթները։ Գործող իշխանությունն էլ մի քանի դպրոցներում նշանակեց իրեն հավատարիմ անձանց, նախկին շատ տնօրեններ էլ անցան «Քաղաքացիական պայմանագրի կողմը։

Երեք տարում որևէ քրեական գործ կրթության ոլորտում չի հարուցվել, որևէ մեկն իր արարքների համար պատասխանատվության չի ենթարկվել։ Արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններից ամիջապես առաջ իշխանական կայքերը ֆեյսբուքյան մի օգտատիրոջ գրառումն էին տարածել, թե Երևանի 122 դպրոցի տնօրենը սպառնում է ուսուցիչների ազատել աշխատանքից, եթե նրանք ընտրեն Նիկոլ Փաշինյանին: Այն, որ կաշառակեր և ընտակեղծարար տնօրենները չարիք են և պետք է պատժվեն, որևէ կասկած չի հարուցում։ Բայց հարց է ծագում՝ ինչո՞ւ է իշխանությունը հետապնդում միայն ընդդիմադիր հայացքներ ունեցողներին, նրանց, ովքեր ընտրությունների ժամանակ աշխատել և Նիկոլ Փաշինյանի դեմ։ Ակնկալում ենք, որ իշխանությունը պարզ ու հստակ հայտարարի՝ իրենց խնդիրը ոչ թե կրթության ոլորտը կարգի բերելն է, քրեական թափթփուկների մաքրելը, այլ բացառապես քաղաքական նպատակահարմարությունը և ընդդիմադիրներից ազատվելու բուռն ցանկությունը։

Դավիթ Երիցյան