«Անբարո քայլը»․ Ողորմելի քարոզարշավով 60 տոկոս չեն ակնկալում
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Նիկոլ Փաշինյանին 60 տոկոս քվե է պետք. ո՛չ ավելի, ո՛չ պակաս։
Վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձն է այդ մասին տարփողում՝ իր փոքրաթիվ համակիրների հետ, կուսակցական շտաբերում ունեցած խղճուկ հանդիպումներում։
Երեկ էլ այդ հանդիպումներից մեկում Փաշինյանը կրկին խոսել է թավիշին վերջ տալու, չդատված նախկիններին կրկին դատելու մասին. ասել, թե 50 տոկոս+1 ձայն ստանալու դեպքում կլինեն իշխանություն, բայց դա բավարար չէ նախկինների հարցերը լուծելու համար։
«Մեզ պետք է 60 տոկոս ձայն»,- ասել է նա։
Հայ ժողովրդին էլ գիտակից ու հայրենասեր իշխանություն է պետք, այդ փաստը Փաշինյանը բնականաբար չի հիշատակել։
Քարոզարշավի մարմաջով տարված՝ Նիկոլ Փաշինյանն ու իր կողմնակիցները հանդիպումներում աշխատում են չհիշել պատերազմում կրած իրենց խայտառակ պարտությունը, տառ անգամ չեն ասում Ադրբեջանում ամիսներ շարունակ պահվող մի քանի հարյուր ռազմագերիների մասին, իսկ հարցերի դեպքում էլ պատասխանում կմկմալով, չկամորեն։
Գրեթե յոթ ամիս հայ զինվորականները տառապում են ադրբեջանական բանտերում, իսկ իշխանությունը՝ նրանց հետ բերելու գործուն քայլեր անելու փոխարեն տարված է միայն վարկանիշի վերջին փշուրները պահելու, իշխանական լծակները բաց չթողնելու, կերակրատաշտը չլքելու գործով։
Իսկ երեկ էլ Նիկոլ Փաշինյանը հերթական անբարո հայտարարությունն է արել։ Դեմքի հպարտ արտահայտությամբ ասել, որ երբ հանդիպում է զոհված կամ անհետ կորած զինծառայողների հարազատների հետ և իրեն ասում են, թե չի հասկանում հարազատների ցավը, պատասխանում է, որ եթե հարազատները մի հոգու համար են ցավում, ապա ինքը` Փաշինյանը, ցավում է 4 հազար հոգու համար: Ավելի մեծ լպիրշություն և անբարոյականություն, զոհերի հիշատակի ծաղր անհնար է պատկերացնել։
Նիկոլ Փաշինյանի բարոյական կերպի, ամեն գնով իշխանությունը պահելու մոլուցքի, մարդկային որևէ կարմիր գիծ չպահելու բնույթի մասին կարելի է հատորներ գրել, սակայն փաստ է, որ նա ունի զգալի թվով կողմնակիցներ, որոնք չեն խորշում վաճառքի հանել սեփական երկիրը։
Եվ այստեղ մի հարց է ծագում, ո՞րն է ավելի անբարո քայլ, իր քարոզարշա՞վը, թե՞ նրա օգտին քվեարկելը։
Անշուշտ, Փաշինյանը կա, քանի որ կան իր ընտրողները։
Կարեն Սահակյան
