Ոչ ոք չասեց՝ եղբայր, սա ո՞վ է, ինչո՞ւ պիտի ձայն տամ ուսապարկին
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Այլ առիթներով ասել եմ, հիմա էլ կրկնում եմ՝ մեր հասարակության մեջ մի մեծ հատված չի ուզում լավ ապրել: Նույնիսկ եթե նրան բացատրում ես, որ դու իրավունք ունես, ավելին՝ կարող ես լավ ապրել, նա, միևնույն է, անդրդվելի է: Տխուր իրականության, ծուռ հայելիների աշխարհում ենք ապրում: Չգիտեմ՝ ինչն է պատճառը, որ մեր ժողովուրդը երբեք դասեր չի քաղում անցյալից, իր սխալներից, ուրիշների սխալներից: Ու ամենասարսափելին այն է, որ այդ մարդկանց պատճառով միշտ տուժում են այն մարդիկ, ովքեր բավարար խելք, կամք ու հայրենասիրություն ունեն ճիշտ կազմակերպելու իրենց կյանքն ու լավ ապրեն: Տեսեք, պարզ օրինակի վրա ցույց տամ խնդիրը:
Դիցուք, կա պատգամավորի թեկնածու, որը ոչ մի արժանիք չունի ընտրվելու և կա մի ուրիշը, որը արժանի է: Առաջինն ունի փող, կապեր, վայելում է իշխանության հովանավորչությունը, իսկ երկրորդը խելացի է, փորձառու, բարեկիրթ, բայց օլիգարխ չի, իշխանական չի: Ընտրություններում անգրագետ, բայց հարուստ թեկնածուն հաղթում է 70/30 հարաբերակցությամբ, որովհետև կար <<Իմ մի ձայնով ի՞նչ կփոխվի, շնից մազ պոկելն էլ քյարա>> կործանարար մտածելակերպը: Ու այդ նույն մարդիկ 5 տարի բողոքում էին, թե <<իրենց շան տեղ դրող չկա, դեպուտատ են ընտրել, որին 5 տարի չեն տեսել>> և այլն: Բայց 5 տարի հետո նորից նույն մարդուն ձայն էին տալիս: Մարդ կար 5-րդ անգամ նույն տեղից ընտրվում էր պատգամավոր, բայց 5 տարում 5 բառ ԱԺ-ում չէր խոսում, կամ 5 անգամ իր ընտրատարածք չէր գնում: Հետո տեղի ունեցավ <<թավշյա թամաշան>>: Նիկոլն ասեց՝ մերժեք էդ օլիգարխ, անբան, անխելք դեպուտատներին, ու ընտրենք իմ թեկնածուներին:
Ընտրեցին: Բայց ոչ ոք չասեց՝ եղբայր սա ո՞վ է, ինչո՞ւ պիտի ես ձայն տամ քո ուսապարկից ավելի ցածր ռեյտինգ ունեցող մեկին: Դու ես ասում, դրա՞ համար: Հիմա նույն կերպ բողոքում ենք, թե <<էս ովքե՞ր են, ինչո՞ւ են պատգամավոր, էս ի՞նչ մտքեր են արտահայտում, ինչո՞ւ չեն աշխատում, բա ինչո՞ւ լավ չենք ապրում, չէ՞ որ Սերժին մերժեցինք, Նիկոլին սկսեցինք երկրպագել>>: Բայց սրանով չի ավարտում այս տրագիկ կոմեդիան: Եթե վաղը նորից ընտրություններ լինեն, ես գրեթե վստահ եմ, մարդկանց մեծ մասն էլի գնալու է ու ինչ-որ մի ուսապարկի նորից բերի խորհրդարան ու նորից սկսի բողոքել: Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը կա ու կլինի, քանի դեռ կա նիկոլիզմը: Ինձ հաճախ թվում է, թե դա անբուժելի հիվանդություն է, բայց շատ արագ փորձում եմ ցրել այդ միտքը, քանի որ այդ դեպքում սկսում եմ մտածել, որ մենք հայրենիք չենք ունենալու:
<<Նիկոլն ինչ անում է՝ ճիշտ է անում>> մառազմը բերեց հանգեցրեց պատերազմի: Չգիտեմ էլ ինչ պիտի լինի Հայաստանի ու հայ ժողովրդի հետ, որ մարդիկ ինքնաբուխ, քաղաքակիրթ ձևով գնան, օրինակ, Նիկոլի սիրած վայրը՝ Հանրապետության հրապարակ ու ասեն՝ եղբայր, գնա, որ Հայաստանը հնարավորություն ստանա գոյություն ունենալ: Դա չկա, վստահ եմ, որ առաջիկա ժամանակահատվածում չի լինի, որովհետև միշտ պարզ է եղել՝ հայրենիքը սիրող մարդիկ ավելի քիչ են, քան հայրենիքի նկատմամբ անտարբեր, նույնիսկ թքած ունեցող մարդիկ: Ու կհիշեք, Նիկոլ Փաշինյանը հրաժարական է տալու ոչ այն պատճառով, որ ժողովուրդը գժված դուրս եկավ փողոց, որովհետև Նիկոլն իրենց հայրենիքը, հայրենիքի զավակներին տարավ պատերազմի ու անդառնալի կորուստների, այլ այն պատճառով, որ հասարակության մի փոքր հատված /100-200 հազար մարդ/ հանկարծ ուրիշ Նիկոլի ասելով գլխի է ընկնելու, որ ինքն այլևս սոված է: Ուրիշ Նիկոլ էլ հրապարակում կգոռա, որ նախարարն ու պատգամավորը մեկ ամսում ստանում է 30-40 անգամ ավելի շատ աշխատավաձ ու պարգևավճար, քան ինքը թոշակ կամ նպաստ: Ու կլինի հեղափոխություն…
Անի Առաքելյան
