Մեղավորներ փնտրելիս
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Այսօր ունենք այնպիսի մի պարաանորմալ իրավիճակ, երբ իշխանությանը և ընդդիմությանը նույնացնում է մեկ բան` երկուսի հույսն էլ ժողովուրդն է, երկուսն էլ կախվել են ժողովրդի փեշերից:
Իշխանությունն ասում է, որ իրեն հեռացնելու հանրային պահանջ չկա, և ինքը մնում է: Ընդդիմությունն ասում է, որ ժողովուրդը դուրս չի գալիս հրապարակ` դավաճան իշխանության հրաժարականի պահանջով, և երկրում իշխանափոխություն տեղի չի ունենում: Երկուսն էլ նույն բանն են ասում, երկուսն էլ թիրախավորում են ժողովրդին. առաջինը` դրվատելով, երկրորդը` մեղադրելով: Պարզապես նրանց ստացած բավարարվածությունն է տարբեր նույն երևույթից. մեկը հրճվում է, մյուսը` նեղսրտում: Բայց երկուսն էլ մոռանում են, որ ժողովուրդը «պուլտով ավտո» չէ, որ ցանկացած պահին կոճակը սեղմեն, դուրս գա փողոց ու հրապարակ: Ժողովուրդը չի կարող շաբաթը մեկ ընդվզել և իշխանություն փոխել, սրան տանել, նրան բերել: Այդպես չի լինում, սա բնական երևույթ չէ:
Ե՛վ իշխանության, և՛ ընդդիմության պատկերացրած իրականությունը քաջնազարություն է, այն է` գյադեք դես, գյադեք դեն: Փաստացի երկուսուկես տարի առաջ մեր ժողովուրդը դուրս եկավ հրապարակ, ընդվզեց և իշխանությունը Սերժից վերցրեց ու տվեց Նիկոլին: Համենայնդեպս, այդպես ներկայացվեց և մատուցվեց կատարվածը: Հիմա էլ ընդդիմությունն է ասում, թե՝ ժողովուրդ, դուրս արի հրապարակ, իշխանությունը Նիկոլից վերցրու և տուր մեզ: Ձևը լավ եք գտել, ժողովուրդ` տար, ժողովուրդ` բեր: Ժողովուրդն իշխանություն է ընտրել, որ իրեն ղեկավարի, երկիրը կառավարի և՛ ներսում, և՛ դրսի համար, պաշտպանի անվտանգությունը և զարգացնի տնտեսությունը: Ի՞նչ իմանար, որ այդպես է լինելու:
Ժողովուրդը չի ընտրել իշխանություն, որ իրեն կործանի: Ըստ էության՝ ընդդիմությունն ասում է՝ «ժողովուրդ, սխալվել ես, մեղանչել ես, սխալդ ուղղի՛ր, ապաշխարի՛ր»: Երկու կողմն էլ համոզում է, թե ժողովուրդն է որոշողը, ժողովուրդն է ղեկավարողը: Եթե ժողովուրդն է ղեկավարը, դուք ինչի՞ համար եք, էլ ինչո՞ւ է իշխանություն ընտրում կամ փոխում:
Ամեն մեկս մեզ հարց տանք՝ արդյո՞ք կարող ենք երկիր ղեկավարել, մեկս բանվոր է, մյուսս` հողի մշակ, երրորդը՝ նկարիչ ու գրող, գիտնական։ Նայենք մեր հարևաններին, նրանցից որևէ մեկը կարո՞ղ է երկիր ղեկավարել: Ի՞նչ եք ուզում էս խեղճ ժողովրդից: Իշխանությունն իր հերթին է ոտքերը վրան սրբում, ընդդիմությունը՝ իր հերթին: Ժողովրդին չեն հասցնում այս վիճակին, ամեն ինչ չէ, որ պետք է լցնեն ժողովրդի վրա: Թե՞ կարծում եք՝ ադրբեջանցիներն են ավելի լավը: Հաղթել են, որ այդպես ոգևորվել են, պարտվեին, մեզանից ավելի վատ վիճակում էին հայտնվելու: Պարզապես թուրքերը մշտապես իրենց երկիրը շենացնող ղեկավար են ունենում, մենք` ավերող: Սա է մեր ժողովրդին անհուսության հասցրել վաղվա նկատմամբ և նոր եկողի: Իսկ ընդդիմությունը կոչ է անում, թե ժողովուրդ, օգնիր, քեզ փրկեմ: Որ օգնող լինեմ, ինքս ինձ կփրկեմ: Ասում է` բանալին տուր, դուռը բացեմ: Բանալին ձեռքումս լինի` ե՛ս դուռը կբացեմ: Եթե մի պարտված, ոչնչացված, զրոյացված Նիկոլ չեք կարողանում աթոռից պոկել, դուք ո՞նց եք երկիր ղեկավարելու: Կարողացեք փաստերով ճնշել, ձեր ազդեցությամբ դեմ անել պատին, որ ոռնալով երկրից փախչի:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
