Տարօրինակ թե՞ գիտակցված մերժում
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Նախօրեին մեկնարկեց ԱԺ յոթերորդ գումարման վեցերորդ նստաշրջանը, որն ուներ բավական հագեցած օրակարգ, իսկ ՀՀ ներքաղաքական ճգնաժամը հաղթահարելու, ինչպես նաև անհայտ կորած զինծառայողների ու գերիների վերադարձի հետ կապված ոչ մի նախադասություն ներառված չէր։ Դրա հետ մեկտեղ «Իմ քայլը» խմբակցությունը մերժեց նաև նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության իրավաչափությունը քննարկելու մասին որոշման «Լուսավոր Հայաստան» խմբակցության նախագիծը։ Ինչպես և կանխատեսելի էր՝ իրավիճակի քննարկման համատեքստում խորհրդարանում բանավեճեր սկսեցին Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականի անհրաժեշտության մասին։ «Իմ քայլը» խմբակցության ղեկավար Լիլիթ Մակունց հայտարարեց, որ իրենք առարկություն չունեն, որ իշխանության լեգիտիմությունը ճշգրտման կարիք ունի և իրենք հայտարարել են, որ պատրաստ են բանակցություններ սկսել արտահերթ ընտրությունների շուրջ։ Սա հասկացությունների պարզունակ նենգափոխում է, որովհետև խոսքն իշխող ուժի լեգիտիմության մասին չէ, այլ եռակողմ հայտարարությանը քաղաքական ուժերի վերաբերմունքի և այն կոնֆիգուրացիայի մասին, որը ձևավորվել է տարածաշրջանում։
Կարող ենք փաստել, որ եռակողմ հայտարարությունը խորհրդարանում քննարկելուց ու դրան գնահատական տալուց հրաժարվելը վկայում է, որ իշխող ուժը գոհ է ստորագրածից, համարում է այն միակ հնարավորությունը եւ իր ճանապարհային քարտեզն է կառուցում նոր իրողություններին համապատասխան։ Բայց եթե դա այդպես է, եթե իշխող կուսակցությունը վստահ է իր ճշմարատացիության մեջ, ապա ընդհակառակը, լեգիտիմությունը «ճշգրտելու» համար պետք է բացահայտ, խորհրդարանի ամբիոնից հայտարարի, որ նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունն ընդունվել է ոչ հարկադրաբար, որ ոչ ոք ճնշում կամ շանտաժի չի ենթարկում Հայաստանի ղեկավարությանը, և բոլոր որոշումներն ընդունվում են կառավարության բարի կամքով և համոզմունքով։ Այդ պարագային, իշխող ուժը պետք է հրապարակային դեբատներ նախաձեռնի ու բացատրի, թե Սյունիքում թուրանական միջանցքի բացումն ինչով կարող է օգտակար լինել Հայաստանի համար։
Անդրանիկ Քոչարյանը պետք է հանձնաժողով ստեղծի 2020 թվականի աշնանային պատերազմի հանգամանքների ուսումնասիրության համար և եզրակացնի, որ ամեն ինչ ճիշտ է արվել։ Հակառակ դեպքում, հրաժարականի «Իմ քայլի» հրաժարվելը վկայում է, որ խմբակցությունը դավադրության մասնակից է, և հնարավոր է անգամ, ինչպես խոսում են, դեր է խաղացել նաև փողը։
Անդրանիկ Կիրակոսյան
