Քյարամյանը Փաշինյանի քաղաքական արատների հավաքական կերպարն է
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Անմիջապես պատերազմի ավարտից հետո, Նիկոլ Փաշինյանը ձեռնամուխ եղավ պարտության մեղքը բարդելու գեներալների, անհասկանալիորեն առ այսօր չբացահայտված ինչ-որ անտեսանելի դավաճանների, Արթուր Վանեցյանի, Գագիկ Ծառուկյանի, Սեյրան Օհանյանի, Մովսես Հակոբյանի, բոլոր բոլորի վրա: Բոլորը մեղավոր են բացի իրենից: Հետպատերազմյան լայվերում Նիկոլ Փաշինյանը գոռում էր, որ եկել է քաղաքացու վրեժի ժամանակը, ազդարարեց, որ սպասում է պոստերից տղերքը իջնեն, որ պատերի տակ վնգստացողների հարցերը լուծի և այլն: Համաձայն եմ` տհաճ տեսարաններ էին: Բոլոր նրանք, ովքեր Փաշինյանին հասցրել են ճանաչել, գիտեին, որ նա փորձում է հերթական անգամ մոլորեցնել հանրությանը: Միևնույն ժամանակ մարդիկ գիտեին, որ շատ շուտով մարդիկ սկսելու են խոսել, պատմել, թե իրականում ինչ է եղել պատերազմի ժամանակ: Թե ինչպես է Նիկոլ Փաշինյանն ամեն օր Հաղթելու ենք գոռալով Հայաստանն ու Արցախը տարել պարտության: Եվ սկսվեց բացահայտումների շղթան:
Մովսես Հակոբյանը, ԱԱԾ նախկին երկու տնօրենները` Վանեցյանն ու Համբարձումյանը, բանակի այլ բարձրաստիճան սպաներ, խորհրդարանական խմբակցությունների ղեկավարներ, կուսակցությունների ղեկավարներ և այլն: Այն ինչ բացահայտեց, օրինակ, Մովսես Հակոբյանը, ամպրոպ էր բաց երկնքում: Շատ թե քիչ անկախ իրավապահ համակարգ ունեցող երկրում հիմա կամ Նիկոլ Փաշինյանն ու բազմաթիվ բարձրաստիճան պաշտոնյաներ ձեռբակալված կլինեին, կամ Մովսես Հակոբյանը կկալանավորվեր սուտ մատնության համար: Բայց, ինչպես արդեն նշել եմ, միայն Մովսես Հակոբյանի բացահայտումները չէին լույս սփռում կատարվածի վրա: Այդուհանդերձ, հանրությունը մինչև հիմա իշխանությունից սպասում է բազմաթիվ հարցերի պարզաբանումներ, հերքումներ կամ հաստատումներ: Ոչինչ չկա, միայն խորացող կասկածներ: Նաև պետք է արձանագրել, որ Հայաստանում իրավապահ համակարգ որպես այդպիսին գոյություն չունի: Հակառակ դեպքում ոչ միայն պատերազմի, այլ իշխանությունների կողմից կոռուպցիոն գործերի, ապօրինությունների մասին քաղաքական գործիչների և զինվորականների բարձրաձայնած հարցերը մնում են անպատասխան:
Մարդիկ, ըստ էության, հաղորդում են տալիս հանցագործության մասին, սակայն պաշտոնյայի նկատմամբ քրեական հետապնդում սկսելու փոխարեն, հանցագործության մասին բարձրաձայնողի վրա է քրեական գործ հարուցվում: Աբսուրդ է, բայց բազմաթիվ են դեպքերը: Այս ամենին Նիկոլ Փաշինյանը պետք է հակադարձեր իր ոճով, ինչն էլ վերջերս արեց Հանրային հեռուստաընկերության եթեր բերելով հայտնի Արգիշտի Քյարամյանին: Դե բնականաբար Քյարամյանը պատմեց, որ Վանեցյանի ջոկատը Շուշիից փախել է, Քոչարյանի հետ կապված ինչ-որ բաներ ասեց /իրականում ծիծաղելի կլինի դրանք լրջորեն մեկնաբանելը/, էլի ինչ-որ թեմաներից խոսեց և այլն: Նախ Արգիշտի Քյարամյանի անձի և գործունեության հետ կապված բազմաթիվ օդում կախված հարցեր կան: Դա այլ քննարկման թեմա է: Այստեղ էականն այն է, որ օրինակ Վանեցյանի մեղադրանքներին Փաշինյանը պատասխանում է Քյարամյանին եթեր ուղարկելով:
Տեսեք` Արգիշտի Քյարամյանը Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքական բոլոր արատների հավաքական կերպարն է: Սա է քննարկվող հարցի մեխը: Նիկոլ Փաշինյանին ասում են Շուշին հանձնել ես, ինքն ասում է Շուշին ընկավ, որովհետև Վանեցյանի ջոկատը փախավ, իսկ Ծառուկյանի ջոկատը չգնաց կռվելու: Իրականում Շուշին հանձնելու համար մեղավոր է ոչ Վանեցյանը, ոչ Ծառուկյանը, նախ այն պատճառով, որ մենք կանոնավոր բանակ ունենք ու վերջ: Եվ երկրորդ, եթե որևէ մեկը դասալիք է, փախել է, ապա ինչն է խանգարում ուղղակի այդ մարդուն դատել: Եթե իբր ապացուցված է դասալքությունը, դավաճանությունը ու իրավապահ մարմինները չեն պատժում մեղավորին, ապա մարդիկ ողջամիտ կասկածներ ունեն, որ երկրի ղեկավարի մակարդակով սուտ է գեներացվում` հանրությանը մոլորության մեջ գցելու համար: Այդուհանդերձ, սա է Նիկոլի Հայաստանը, որտեղ դիմացինին կարող ես մեղադրել ամեն տեսակ մեղքերի մեջ ու պատասխան չտաս, որտեղ պատերազմի նման ավարտի համար դեռ մի մարդ պատասխան չի տվել, որտեղ կարող է երկրի ղեկավարը հայտարարել, թե զորամասի պահեստի դռները ինչ-որ մեկը փակել էր, բանալին չէր տալիս, որ զենք վերցնեին պահեստից և նման անհեթեթություններ:
Անի Առաքելյան
