Հայրենազրկման պրիմիտիվացումը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Վերջին շրջանում քանիցս ականատես ենք լինում, թե ինչպես է Ադրբեջանը խախտում նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության պայմանները և հարձակվում է իր կողմից դեռևս չգրավված կամ երբեմնի ժողովրդի «սրտի վարչապետի» կողմից դեռևս չհանձնված երեք գյուղերի ուղղությամբ, գրավում է երկուսը: Արցախի ՊԲ զինվորները փորձում են խանգարել դրան, բայց, բնականաբար, ուժերն անհավասար են, և նրանք նահանջում են: Իսկ ի՞նչ է անում ՀՀ իշխանությունը, որը հանդիսանում է Արցախի Հանրապետության անվտանգության երաշխավորը: Փաստացի՝ ոչինչ, բացարձակ ոչինչ, եթե չհաշվեն Փաշինյանի խոսնակի 4-5 տողանոց հայտարարությունը, ըստ որի ռուսական խաղաղապահ ուժերը տեղեկացված են պատահածի վերաբերյալ: Իսկ եթե հանկարծ չար կախարդանքի հետևանքով այդ գյուղերն ընդհանրապես չլինեին, ապա այդ հայտարարության կարիքն էլ չէր լինի, չէ՞: Իսկ եթե նույն չար կախարդանքի հետևանքով չլիներ ընդհանրապես Արցախը որպես հայկական պատմական տարածք՝ հայերով բնակեցված և 1991-94 թվականներին բազմահազար զոհերի ու տառապանքների գնով ազատագրված «կովկասյան թաթարների» լծի տակից, ապա ոչինչ չէր խանգարի իշխանության և այդ իշխանությանը մինչև վերջ աջակցող բազմահազար կենսազանգվածի անդորրը:
Ի դեպ, չմոռանանք, որ ժողովրդի ուսերի վրայով իշխանության եկած քաղաքական ուժը հայտարարում էր, որ ժողովրդի իշխանությունը վերականգնում է ՀՀ ամբողջական ինքնուրույնությունը, որ խաթարվել էր նախորդ իշխանությունների օրոք: Ինչպես երևաց, նման բնույթի հայտարարություններն ընդամենը փուչիկ էին կամ օդի տատանում, քանի որ իշխանության ապաշնորհության պատճառով Արցախի սահմանադրորեն ամրագրված տարածքի 80 տոկոսի կորուստը՝ բազմահազար զոհերով, վիրավորներով, գերիներով ու անհայտ կորածներով հանդերձ, իսկ ավերակների ենթարկված մնացած հատվածի պաշտպանությունը ռուսական խաղաղապահներին հանձնելը ոչ թե պետության ինքնուրույնության վերականգնում է, այլ դրա՝ 100 տոկոսանոց հակառակ երևույթը:
Իսկ ի՞նչ էր կատարվում Երևանում՝ Կոնդի կառավարական առանձնատներում այն պահին, երբ ամբողջությամբ հայաթափվում էր Արցախի Հադրութի շրջանը: Այդտեղ ՀՀ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձին, ըստ գիշերային լուրերի, փորձում էին բուժել ալկոհոլային թունավորումից, այդտեղ հավաքվել էին այսպես կոչված քաղաքական ուժի ներկայացուցիչները, այդտեղ, չգիտես ինչու, կանչվել էր ազգային անվտանգության հատուկ ջոկատը, այդտեղ նույնիսկ ուղղաթիռն էր վայրէջք կատարել փողոցի վրա: Եվ ի՞նչ: Այդտեղ համախմբված խառնամբոխը լուծե՞ց որևէ հարց, որևէ օգուտ տվե՞ց պետությանը: Իհարկե, նման ոչինչ էլ չկատարվեց, գիշերվա կեսին էլ հայտարարվեց, որ ոչինչ ընդհանրապես չի եղել, և այդ շրջանում այդ պահին կատարված անցուդարձն ընդամենը զանգվածային տեսապատրանք է եղել: Սա է հերթական այն ամբողջությունը, որ պետք է իմանալ հայաստանյան ժողովրդավարական իշխանության մասին:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
