Դիվանագիտական ինտրիգների հերթական չափաբաժինը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Ապացուցման կարիք չունի այն թեզը, որ Արցախյան հակամարտությունը բարդ հակամարտություն է և պետք է հավասարակշռություն գտնել Հայաստանի և Ադրբեջանի շահերի միջև, հայտարարել է Վլադիմիր Պուտինը: Այս հայտարարությունն առաջին հայացքից պարզ է, նաև հասկանալի՝ հաշվի առնելով Ռուսաստանի պահվածքն ու մոտիվները, մյուս կողմից, սակայն, առաջանում է հարցը, թե Պուտինի պատկերացմամբ որն է այդ հավասարակշռությունը: Օրինակ՝ այսպես կոչված լավրովյան պլանը կամ այն, ինչի մասին խոսում էր Լավրովը, ըստ Պուտինի՝ հավասարակշռությո՞ւն է, թե՞ ոչ: Երբ հայերը հանձնում են տարածքներ, իսկ Բաքուն կարգավիճակի և Արցախի ճանաչման հարցը մերժում է՝ անորոշ ժամանակի վրա թողնելով, դա հավասարակշռությո՞ւն է, թե՞ ոչ:
Եթե դա է հավասարակշռությունը՝ ըստ Ռուսաստանի, ապա դա, մեղմ ասած, արհամարհանք է Հայաստանի հանդեպ: Եթե Ռուսաստանը հրաժարվել է այդ պատկերացումներից, որոնց մասին խոսում էր Լավրովը, ապա այդ դեպքում, թերևս, ժամանակն է հավասարակշռության մասին խոսել կոնկրետ, հասկանալի լինելու համար: Թե՞ ՌԴ նախագահի հայտարարությունը ավելի շուտ խոսում է այն մասին, որ Մոսկվան իրականում չունի որևէ համապարփակ պատկերացում քաղաքական զարգացման հեռանկարի վերաբերյալ, ըստ այդմ՝ բավարարվում է ընդհանուր հայտարարություններով, որոնց նպատակն առայժմ Ադրբեջանը, այսպես ասած, ձեռքից իսպառ բաց չթողնելն է, եթե, իհարկե, այս պարագայում կարող ենք խոսել այն մասին, որ Թուրքիան Մոսկվային դեռ կարող է շանս թողած լինել Ադրբեջանի հարցում:
Հարց է առաջանում, թե արդյո՞ք այդ հանգամանքն էլ նկատի ունենալով, Պուտինը հավասարակշռության մասին խոսում է ակնարկով, որ՝ եթե Բաքուն ակնկալում է ՌԴ հավասարակշիռ վարքագծի շարունակություն, ապա պետք է սկսի աշխատել Մոսկվայի հետ առնվազն ոչ պակաս, որքան Անկարայի հետ, այլապես Ռուսաստանը կարող է խախտել հավասարակշռությունը՝ հօգուտ Հայաստանի: Ի վիճակի՞ է Մոսկվան այդպիսի վերջնագիր ներկայացնել Բաքվին: Թեև, հակառակ պարագայում, եթե Կրեմլն ի վիճակի չէ Բաքվի հետ խոսել այդպիսի վերջնագրով, ստացվում է, որ այլևս Բաքուն է Մոսկվայի հետ վերջնագրով խոսում, և կապ չունի՝ Անկարայի աջակցությամբ, թե առանց դրա:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
