Հայկական բանակը ջլատել է թշնամու «հիբրիդային մեքենան»
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Վերջերս լրատվականներում և սոցցանցերում տեղեկություն տարածվեց, որ Թուրքիան 1200 հատուկջոկատային է տեղափոխել Ադրբեջան, որպեսզի դրանք փոխարինեն ադրբեջանական հատուկջոկատայիններին՝ Արցախի հարավում դիվերսիոն մարտավարությունը շարունակելու համար: Այս ամենը խոսում են նրա մասին, որ մեր տղաներն արդեն մեկ ամիս է կռվում են վարձկան-ահաբեկիչների և նրանց հատուկ ջոկատայինների հետ և, ըստ էության, Ադրբեջանի բանակ որպես այդպիսին՝ գոյություն չունի․ Արցախի դեմ սանձազերծված պատերազմն առաջին օրից մինչեւ այժմ աշխարհին է ներկայացնում այդ իրողության մեկը մյուսին հաջորդող վկայությունները:
Ակնհայտ է, որ հայկական բանակը արդեն մոտ մեկ ամիս, անհամեմատ սուղ ռեսուրսով դիմակայում է թուրք-ադրբեջանա-ահաբեկչական մի հիբրիդի, որը հագեցած է նաև իսրայելական ժամանակակից տեխնոլոգիաներով: Այդ հիբրիդը մեկ ամսվա ընթացքում չի կարողացել լուծել շատ թե քիչ նշանակալի որևէ ռազմավարական ռազմական խնդիր, որը համարժեք կլիներ այն մասշտաբներին ու ծավալին, որ պարունակել է պատերազմի նախապատրաստական ընթացքը և դրա իրացումը: Փաստացի հայկական բանակը, այն էլ գործունեության իր ոչ ամբողջական ծավալով ու ռեսուրսով, կազմալուծել է հիբրիդային մեքենան, ստեղծելով մի վիճակ, երբ Թուրքիան իր ռազմական մասնակցությամբ գնում է ավելի ու ավելի բացվելու քաղաքական ռիսկի: Միանշանակ է, որ մեր զինված ուժերը, անկախ պատերազմի մարտավարական ընթացքից, արդեն իսկ լուծել են ռազմավարական կարեւորագույն խնդիր: Հայկական զինուժը վերահաստատել է ռեգիոնալ կայունության անվերապահ առանցքի իր դերն ու առաքելությունը: Այդ հարցը արցախյան առաջին պատերազմից հետո մշտապես եղել է ուժային ամենատարբեր կենտրոնների ուշադրության և զննության առարկան:
Բաքվի իշխանության միլիարդավոր դոլարների սպառազենային գնումների նպատակը միայն ռազմական ռևանշը չէր, այլ հենց հայկական բանակի կարգավիճակի վիճարկումը։ Դա տապալվել է, Ադրբեջանը դիմանում է միայն Թուրքիայի օգնությամբ, այն էլ ավելի ու ավելի բացահայտ օգնության անհրաժեշտության աճով: Այս ամենից հետո ընդգծենք մի հանգամանք․ փաստ է այն, որ 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ից հետո լինելու է բոլորովին այլ տարածաշրջան, ու անկասկած է, որ ինչպիսին էլ լինի նոր իրողության տանող վեկտորը, նախկինից մնալու է թերևս մի բան՝ հայկական զինված ուժերի կարգավիճակի անսասանությունը: Այն քաղաքական բովանդակությամբ հարստացնելն է հայկական պետականության և հայության ռազմավարական խնդիրը:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
