«Մեր անունն է՝ հայկական բանակ»
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Թերևս անվիճելի ու չքննարկվող է այն պնդումը, որ ՀՀ-ում վերջին 30 տարիների ընթացքում առնվազն մեկ պետական ինստիտուտ կարողացել է լիարժեք կայացնել, որի հանդեպ ժողովրդական վստահությունը անվերապահ է, խոսքը բանակի մասին է։ Բանակաշինության առումով վերջին երեք տասնամյակներում եղած կամ նկատված թերություններով, բացթողումներով հանդերձ, այո՛, Հայաստանը և, հասկանալի է՝ Արցախը ձևավորել, կայացրել, ամրապնդել, զարգացրել են այն բանակը, որ հիրավի՝ տարածաշրջանում ամենի՛ց մարտունակն է, ռազմարվեստի առումով ամենի՛ց գրագետ պատրաստվածը, կազմակերպվածը և ուժեղը: Դա այս օրերին ևս մեկ անգամ գործնականում ապացուցվում ու ակնհայտ երևում է ռազմի դաշտում, ժամանակակից տեխնոլոգիական սպառազինությամբ ծավալված ծանր պատերազմում:
Այս գերհագեցված զինատեսակների դարում ռազմարվեստին տիրապետելն ունի իր առանցքային նշանակությունը։ Կայացած փաստ է այն, որ բանակն, իր այդ որակների շնորհիվ, այսօր տարածաշրջանում գործոն է, որի հետ չեն կարող հաշվի չնստել: Մեր բանակը եղել և այսօր, այս պայմաններում էլ այն զորեղ գործոնն է, որը հայրենի քաղաքական, պետական դերակատարներին ամուր հիմք է տալիս՝ պահանջողի դիրքից հանդես գալ, հայկական դիվանագիտության համար լիարժեք ապահովում է արդյունավետ գործելու լայն դաշտ: Ըստ էության մետք է արձանագրել, որ հայրենի բանակը համաժողովրդական ձեռքբերում է․ սա պետք է հստակ արձանագրել և անցնել առաջ: Սա զուտ կարգախոս կամ հնչեղ ձևակերպում չէ, այլ խտացված բովանդակությունն է այն ամենի, ինչ այս 30 տարիներին արել, անում և շարունակում է անել մեր ժողովուդը՝ իր ամբողջ կարողականությամբ:
Մեր ժողովուրդը անում է ամեն ինչ և տվել ու տալիս է ամեն ինչ իր բանակին, ահա այսպիսի բանակ ունենալու համար: Տալիս է ամենից թանկը, ինչ կարող է տալ որևէ ազգ. իր լավագույն զավակների կյանքը: Այն լուսավոր տղաների, որ ահա արդեն երեք տասնամյակ ու նաև դաժան փորձության այս օրերին դիմագրավում ու հաղթում են քանակով, սպառազինության ծավալով ու տեսականիով թվային, ինչպես նրանց է թվում՝ առավելություն ունեցող թշնամուն: Ու ոչ թե պարզապես դիմակայում են, այլ հարվածում են այնպես, այնպիսի վճռականությամբ ու գրագետ գործողություններով, այնպիսի անձնուրացությամբ, որ դա արդեն չեն կարողանում չնկատել նույնիսկ նրանք, այն արտաքին «խաղացողները», որոնք այսպես ասեմ, եթե բացահայտ թշնամական չեն, ապա առանձնապես բարեկամական էլ չեն մեր նկատմամբ:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
