Անկարան խաղում է «բլեֆով»
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Նախօրեին թշնամին մի քանի ժամվա հարաբերական լարված կայունությունից հետո վերսկսեց թե՛ հարձակումները Արցախի սահմանների ուղղությամբ՝ մասնավորապես հարավային թևի, թե՛ Ստեփանակերտի ու Շուշիի հրթիռակոծումը: Այստեղ հատկանշական է այն, որ Ադրբեջանի ագրեսիվ գործողությունները վերսկսվում են Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար Մևլյութ Չավուշօղլուի Բաքու այցի ընթացքում, որը հաջորդել էր հոկտեմբերի 5-ի դիվանագիտական բավականին ակտիվ շարժերին: Ըստ այդմ՝ կարող ենք ենթադրել, որ Չավուշօղլուի այցն էլ ուներ հենց այդ տրամաբանությունը։ Սակայն ստեղծված իրավիճակում շատ ավելի տրամաբանական կլինի նշել, որ փաստացի Անկարան մի ձեռքով Չավուշօղլուին ուղարկում է Բաքու՝ իբրև դիվանագիտական հակվածության նշան, մյուս ձեռքով հրաման տալիս Ալիևին շարունակել կրակը, ընդամենը ձևականություն է:
Այս ամենն իր հերթին խոսում է այն մասին, որ դիվանագիտական հոսքի վրա Անկարան չունի համարժեք հաջողություն․ ավելորդ է խոսել Բաքվի մասին, ընդհանրապես, քանզի Չավուշօղլուն Ալիևին ուներ ասելու թերևս մի բան՝ ի՞նչ գին է լինելու կրակը չդադարեցնելու դեպքում, և ի՞նչ գին է լինելու կրակը դադարեցնելու պարագայում: Եթե Արցախի սահմանին կրակը շարունակվում է, ապա դա նշանակում է, որ ռազմական հաջողությունների մասին քարոզչական հավաստիացումները չեն համապատասխանում իրականությանը, այլապես ռազմական հաջողությունների կետում գտնվողը թելադրում է քաղաքական պայմաններ՝ չունենալով ավելորդ կորուստների մոտիվացիա:
Ասվածին զուգահեռ, դիվանագիտական այցի ու շարունակվող ռազմական գործողությունների այդ զուգահեռը թերևս կարող է խոսել նաև այն մասին, որ Անկարան մտադիր է Ալիևին խրել ճահճի մեջ այնքան, որ, խոշոր հաշվով, նա անկարող լինի դրանից դուրս գալ անգամ թանկ գնով: Թերևս, առավել նկատելի է դառնում այն, որ Թուրքիայի ծրագրերը Ալիևի առումով բազմազան չեն և, ըստ ամենայնի, Անկարան նրան տանում է զոհաբերության, և գին ոչ թե Ալիևն է վճարելու ելքի համար, այլ Թուրքիան սպասելու է, թե ով ավելի մեծ գին կվճարի Ալիևի «զոհաբերության» համար: Թերևս, այդ նպատակով է Թուրքիան ամբողջապես յուրացրել ադրբեջանական ղեկավարության իրավունքներն ու լիազորությունները:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
