Փաշինյանի մանիպուլյատիվ կառավարումը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Իր էքստրովագանտ հայտարարություններից մեկի ժամանակ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց․
«Ժողովրդի լեգիտիմ իրավունքն է մեզ քշել ու հետ բերել Սերժ Սարգսյանին ու Գագիկ Խաչատրյանին»։
Սա նրա կողմից արված հերթական մանիպուլյատիվ հնարքն էր, որով փորձում է հանրությանը հերթական անգամ մոլորության մեջ գցել, ու այդ ֆոնին բացահայտ սպառնալիքի լեզվով է խոսում։ Միանգամից հարց է առաջանում․ իսկ ո՞վ է ասել, որ ժողովուրդը Փաշինյանին քշելուց հետո պատրաստվում է իշխանության բերել Սերժ Սարգսյանին, մենք հանրության շրջանում նման տրամադրություն տեսնո՞ւմ ենք, ինչո՞ւ է վարչապետը նման կերպ պաշտպանվում իր ու իր թիմի հանդեպ հարձակումներից։ Տրամաբանական է, որ ամենահեշտ ճանապարհն է ասելու հպարտ քաղաքացիներին, թե «որքան էլ հիասթափվեք Փաշինյանից ու նրա թիմից մի՞թե դուք հետ կբերեք ձեր կողմից մերժվածին», «վարչապետին չեք հարգում, գոնե ձեր ընտրությունը հարգեք» և նման կոնտենտից կտրված հայտարարություններ։
Եթե ժողովուրդն այս իշխանություններից դեռ չի հիասթափվել, ապա ոչ մեկին էլ չի փորձի բերել իշխանության, իսկ եթե հասկանա, որ օր առաջ սրանք պետք է հեռանան, ապա հաստատ հետ չի նայի ու փորձի բերել նախկին իշխանավորներին, ու, վերջիվերջո, ժողովուրդը կորոշի՝ ում բերել և ինչու։ Փաշինյանի այս պարզունակ շանտաժը ցույց է տալիս, թե որքան սնանկ են նրա փաստարկները, ինքն ուղղակի ժողովրդին ասում է՝ իր այլընտրանքը Սերժ Սարգսյանն է, եթե չեք ուզում նրա վերադարձը թողեք մի քիչ էլ իշխանություն խաղամ ու նաև խաղամ ձեր նյարդերի հետ։ Բայց ինչո՞ւ այս հարցը ծագեց, ու Փաշինյանն էլ ստիպված եղավ նման անհամոզիչ հակափաստարկ բերել։ Հիշում ենք, որ նման բանավեճի նախաձեռնողը Լենա Նազարյանն էր, ով հայտարարեց, թե «նախարարները հո նվիրյալնե՞ր չեն, որ ընդամենը 500 000 դրամ աշխատավարձով աշխատեն»։ Գուցե համաձայնենք, որ նախարարի համար ոչ միայն 500 000-ը, այլ անգամ մեկուկես միլիոն դրամն է քիչ՝ հաշվի առնելով այն բարդ խնդիրները, որ վերցրել են իրենց ուսերին։ Բայց եթե այդ բարդ խնդիրները լուծեին, հասարակության բեռն էլ կթեթևանար, չէ՞ որ այդ գումարը տրվում էր, որպեսզի լինեն արդյունավետ կառավարիչներ։ Մինչդեռ տեսնում ենք, որ նրանց մոտ ոչ մի լուրջ ծրագիր իրականացնել չի ստացվում։
Փաստն այն է, որ նախարարի պաշտոնը քաղաքական է, մեզ մոտ տեխնոկրատների կաբինետ չէ։ Այսինքն յուրքանաչյուր ոք, ով ստանձնում է նախարարի պարտականությունը, պետք է կյանքի կոչի «հեղափոխական» իշխանության ծրագիրը, որին հավանություն է տվել ժողովուրդը՝ ընտրությունների միջոցով։ Ու անկախ նրանից՝ նախարարը որքան է քայլել թիմի հետ, կամ քայլե՞լ է, թե՞ ոչ, նա «քայլողների» թիմի անդամ է, նա նվիրյալն է իր գործի ու այն ծրագրի, որի կատարմանն է լծվել։
Անդրանիկ Կիրակոսյան
