«Հեղափոխությունը» կորցրել է մարդկային դեմքը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Քաղաքականության, ինչպես նաև քաղաքագիտության մեջ գոյություն ունի մի աքսեոմատիկ ճշմարտություն, որն առօրյա կյանքում ապացուցվում է մշտական ռեժիմով․ բոլոր իշխանությունների ամենամեծ խնդիրները սկսում են այն ժամանակ, երբ կտրվում են հանրությունից, փակվում սենյակներում, կայացնում արհեստական, սինթետիկ որոշումներ, որոնք նույնքան կտրված են իրականությունից։ Սա դոգմա է և ապացուցման կարիք բնավ չունի։
Ակնհայտ է՝ երբ իշխանությունները փակվում են իրենց սենյակներում, մարդկանց հետ շփվում են «լայվերի» ու ֆեյսբուքյան «ստատուսների» միջոցով, որոշումներն ինքնին դառնում են ոչ կենսունակ, հաճախ անկիրառելի։ Սրան զուգահեռ որքան էլ Նիկոլ Փաշինյանը հանրության հետ անմիջական շփման տպավորություն թողնելու համար տարբեր սրճարաններից ընտանեկան լուսանկարներ հրապարակի, բոլորն էլ գիտեն, թե ինչպես են բեմադրվում այդ լուսանկարները, ինչպես են մինչ այդ սրճարանները ազատվում անվտանգության աշխատակիցների կողմից։
Փաշինյանի շատ քայլեր արդեն աչքի են ընկնում միայն իրենց ձևականությամբ և ցուցամոլությամբ։ Այսօր ակնհայտորեն մենք առերեսվում ենք ոչ կենսունակ կառավարման փաստի հետ։ Ամենուր արարողարակգային է ու արհետսական․ ՀՀ-ում կառավարում է իրականցվում զուտ «գալոչկայի» համար։ Արդյունքում ընդունվում են փնթի, մակերեսային, արհեստական որոշումներ՝ բովանդակությունից մինչև կիրարկման մեխանիզմներ, դրանք հեռու են իրական կյանքից, իրական քաղաքացուց։
Գուցե ոչ միտումնավոր, բայց կառավարական ամենակարևոր աշխատասենյակներից հասարակությունը ստանում է «սինթետիզմի անդադար չափաբաժիններ»։ Փաստն այն է, որ իրականում ներկա դրությամբ հեղափոխությունը կորցրել է իր մարդկային դեմքը։ Ամենուր համատարած շողոքորթություն է, իսկ ամեն ինչը դարձել է շինծու ու շատ արհեստական։
Անդրանիկ Կիրակոսյան
