Բոլոր խաղերը խաղացինք՝ մնաց «Սարի սմբուլը» կամ արբանյակ՝ օրիբիտայում

Օրերս իր հարցազրույցներից մեկում ԱԽ քարտուղար Արմեն Գրիգորյանը անդրադարձել է տիեզերական գործունեության մասին օրենքին և այդ առումով, որոշ մեկնաբանություններ ներկայացրել։ Նա նշել է․ «Այս օրենսդրության նպատակը Լուսնի ուսումնասիրությունը չէ, այլ ցանկություն ունի կարգավորել Հայաստանում տիեզերական արդյունաբերության գործունեությունը, հարկային դաշտի բարելավումը: Մենք մեծ հնարավորություն ենք ստեղծում, որ այդ ոլորտում ներդրումներ կատարվեն»: Իսկ հարցազրույցի ամենակուլմինացիան այն միտքն էր, որով Գրիգորյանը հայտնում է, թե «այս պահին բանակցությունների մեջ ենք, որպեսզի արբանյակ ունենանք, և ես համոզված եմ, որ Հայաստանը շուտով տիեզերքում արբանյակ է ունենալու»։

Ըստ էության՝ դարձյալ հանդիպում են օրվա իշխանությունների կողմից հնչող չհիմնավորված և դասական դեմագոգիայի ժանրին պատկանող հերթական պոպուլիստական արտահայտությանը։ Այնպիսի տպավորություն է, որ հայաստանյան իշխանություններն իրենց կառավարումն իրականացրել են փայլուն, երկրի ներսում այլևս չկա ոչ մի խնդիր և կիսատ մնացած ոլորտ, և բանը հասել է տիեզերքը «նվաճելուն»։ Եվ սա այն դեպքում, որ ՀՀ-ն իր բնույթով և կարգավիճակով ոչ միայն չունի «տիեզերական» պետության համբավ, այլև, գրեթե լուրջ գործնական ոչ մի գործընթաց այդ ուղղությամբ չի իրականացվել։ Իշխանության ներկայացուցիչը մոռանում է, թե առաջիկայում ինչ լուրջ տնտեսական փորձություններ ու սոցիալականն ճգնաժամ է սպասվում երկրին, ինչի մասին վկայում են ոլորտի մի շարք մասնագետներ։

Դե իսկ, ինչ վերաբերվում է կորոնավիրուսի համավարակի թողած անդառնալի հետևանքներին, դա արդեն այլ լուրջ ու խորքային քննարկման թեմա է։ Հայաստանն այսօր փաստացի կանգնած է սոցիալական կոլափսի առաջ, իսկ ՀՀ բարձրաստիճան պաշտոնյան խոսում է տիեզերքում սեփական արբանյակն ունենալու մասին։ Ընդհանրապես, Գրիգորյանը բավականին հաճախ աչքի է ընկնում անմեղսունակ մտքերի արտահայտմամբ։ Առաջին հայացքից լուրջ դեմքով արված նրա արտահայտություններից այնպիսի տպավորություն է ստացվում, որ խոսում է ինտելեկտուալ և կարդացած անձնավորություն, և լուրջ ու կառուցողական մտքեր է արտահայտում, սակայն բավական է մի փոքր խորքային լսել ՀՀ անվտագության հարցերը կոորդինացնող պատասխանատուներից մեկի մտքերի շարանը, և հասկանալի է դառնում, որ այնտեղ չկա ոչ մի հոդաբաշխ միտք և կապակցված խոսք։

Գրիգորյանն, իր ողջ գործունեության ընթացքում, մշտապես մնացել է հենց այդ նույն «գծի» մեջ, երբ դեմքի «խելացի» արտահայտությանբ բովանդակազուրկ տեքստեր և բառակույտ հիշեցնող թեզեր է առաջ քաշել։ Այս ամենը հերթական անգամ խոսում է, թե ինչքան թույլ են Նիկոլ Փաշինյանի ոլորտային պատասխանատուները և ինչքան մակերեսային են նրանց պատկերացումները պետության ու պետական կառավարման մասին։

Արթուր Կիրակոսյան / 1or.am /