Բա ասում էիք, թե նա չի խոսում...

Բա ասում էիք, թե նա չի խոսում... Նա, պարզվում է, ոչ միայն լավ էլ խոսում է, այլ նույնիսկ՝ դժգոհում: Պարզապես դժգոհում է բուտաֆորիկ դարձած մի կառույցից, որի գոյության մասին նույնիսկ վաղուց արդեն շատերը մոռացել են: ԱՊՀ կոչվող կառույցը այն աստիճան է կորցրել իր արդիականությունն ու նշանակությունը, որ վաղուց արդեն եղած, թե չեղած՝ նույն հաշիվն է: Ու հարց է առաջանում՝ Էդվարդ Նալբանդյանն էլ որպես ի՞նչ է դժգոհում, թե ԱՊՀ-ն ոչ միշտ է իրեն արդարացնում և չի կարողանում կանխել որոշ բացասական երևույթներ (խոսքը հայ-ադրբեջանական հակամարտության մասին է): Նախ, ոչ թե ոչ միշտ, այլ ոչ մի դեպքում էլ ԱՊՀ-ն իրեն չի արդարացնում, և հետո՝ ի՞նչ իմաստ ունի ինչ-որ բան ակնկալել ժամկետանց այդ կառույցից, եթե նույնիսկ շատ ավելի արդիական ու երիտասարդ ԵՏՄ-ն չի կարողանում կանխել վերոհիշյալ բացասական երևույթները: Թե՞ քանի որ ԵՏՄ-ի մասին մեր ԱԳ նախարարը դժվար թե կարողանա նման կարծիք հայտնել, ստիպված իր ներսի կուտակվածը նման ձևով է արտահայտում՝ ԱՊՀ-ից դժգոհելով:

Ու մի բան էլ կուզեի ասել. լինի ԱՊՀ, ԵՏՄ, թե որևէ այլ կառույց (իսկ նման կառույցներն ու միությունները ամեն օր էլ կարող են ստեղծվել ու լուծարվել՝ ըստ նպատակահարմարության), Հայաստանը ամեն դեպքում կարող է ունենալ նույն խնդիրները, քանի որ ցանկացած կառույցում էլ մենք մեզ դրսևորել չենք կարողանում, ավելի շուտ՝ մեր ղեկավարները չեն կարողանում, թույլ են գտնվում, զիջող, երբեմն էլ՝ սեփական շահերը պաշտպանելու անկարող:

Ի դեպ, նույն Էդվարդ Նալբանդյանն ավելի լավ կաներ՝ ղարաբաղյան հիմնախնդրի լուծման՝ Ռուսաստանի ղեկավարների առաջարկած տարբերակների վերաբերյալ կոշտ դիրքորոշում հայտներ, թե չէ ԱՊՀ-ն այսօր ու՞մ է հետաքրքիր: