Միջազգային ողջ հանրության կոչերը՝ անգործության ապացույց

Արդեն երկրորդ օրն է, ինչ Լեռնային Ղարաբաղի ողջ երկայնքով վիճակը ծայրաստիճան լարված է: Ակտիվ մարտերը շարունակվում են: Հակառակորդը շարունակում է իր նախահարձակ գործողությունները՝ գործի դնելով հրթիռահրետանային տեխնիկա: ԼՂՀ ՊԲ տեղեկացմամբ՝ ապրիլի 3-ին՝ ժամը 06:00-ից սկսած, առաջնային գծի հարավային ուղղությամբ հակառակորդը հրթիռահրետանային միջոցների և զրահատեխնիկայի կիրառմաբ շարունակել է ագրեսիվ ռազմական գործողությունները: Ալիևյան վարչակազմի նման գործողություններն իրականում ոչ այլ ինչ են, քան սեփական հավակնությունները բավարարելու հերթական փորձ, որը, անշուշտ, կրկին կավարտվի Ալիևի ջաղջախիչ պարտությամբ: Սրանում կասկած չկա: Բայց, զարմանալի է միջազգային հանրության արձագանքը, որը մտահոգությունից, ճակատին սառը թրջոց դնելուց ու ոչինչ չասող կոչերից բացի, այլ՝ ավելի լուրջ մեսիջ չի պարունակում: ԱՄՆ-ի, ԵՄ-ի, ՄԱԿ-ի և այլ կառույցների հերթապահ հայտարարությունների և կրավորական կեցվածքի հետևանքով նենգ հակառակորդը կրկին թիրախավորեց ԼՂՀ-ի խաղաղ բնակչությանը՝ ծանր հրետանային հարվածներ հասցնելով ոչ միայն բնակիչների տների, այլ դպրոցի ուղղությամբ, որի հետևանով հենց դպրոցի բակում սպանվեց 12-ամյա Վաղինակ Գրիգորյանը, իսկ նրա եղբայրը և մեկ այլ դպրոցական տարբեր աստիճանի մարմնական վնասվածքներով տեղափոխվեցին հիվանդանոց: Իրականում, այն, ինչ այսօր ունենք, ուորլիքների ու մնացածի կողմից ԼՂՀ-ի հարցում երկակի ստանդարտներ կիրառելու հետևանք է:
Միամտություն կլինի կարծելը, թե նրանք իրականում չգիտեն կամ չեն գիտակցում, թե Ադրբեջանն իրականում ինչ խաղ է խաղում և այն իրացնելու ճանապարհին ինչ նենգ քայլերի կարող է դիմել, բայց, այս ամենը քաջ գիտակցելով, ավելորդ զգուշավորություն ցուցաբերելը նույն միջազգային հանրության կողմից մի տեսակ չափազանց մեծ նվեր է հենց ալիևյան վարչակազմի համար: Դրա հետևանքով է, որ հակառակորդը իրեն թույլ տվեց արհամարհել բանակցային ձևաչափերը և իր ագրեսիվ նկրտումները գործի դնելով նախահարձակ գործողություններ սկսել ԼՂՀ-ի որջ սահմանի երկայնքով: Ու քանի դեռ միջազգային հանրությունը շարունակում է իր որդեգրած երկստանդարտ քաղաքականությունը և երկու կողմերին զսպվածություն ցուցաբերելու կոչական կոչերից բացի ավելի լուրջ քայլեր չի ձեռնարկում ու նորից հավասարության նշան է դնում ագրեսոր Ադրբեջանի և խաղաղությունն ամեն ինչից վեր դասող Հայաստանի միջև, ոչինչ էլ չի փոխվի: Այնպես որ, վաղուց ժամանակն է, որ գերտերությունները ոչ միայն կոնկրետ բառապաշարով իրերն իրենց անուններով կոչեն, այլև հստակ քայլերով Ադրբեջսանին իր տեղը ցույց տան և գործողություններ ձեռնարկեն, որպեսզի ոչ միայն ալիևյան վարչակազմի՝ իրենց ծնկներից վերև թռչելու փորձերը կանխվեն, այլև Ադրբեջանին «դուխ» տվող թուրքերի լեզուն կտրվի:

Արմինե Գրիգորյան

Orer.am,վերլուծաբան