Իշխանական կեղծիքի մեքենան. ինչպե՞ս են շինծու վարույթներով փորձում լռեցնել ընդդիմախոսներին

Նախընտրական և հետընտրական փուլերում գործող իշխանությունների կողմից պետական ապարատի բացահայտ չարաշահումն ու քաղաքական հալածանքների մեթոդաբանությունը հասել են անթաքույց ապօրինության մակարդակի։ Սրա վերջին աղաղակող օրինակը «Ուժեղ Հայաստան» դաշինքի պատգամավորի թեկնածու Լիլիա Շուշանյանի կողմից բարձրաձայնված փաստերն են Նարեկ Կարապետյանի նկատմամբ կիրառված սահմանափակումների վերաբերյալ։

Պետական պատկան մարմինները վերածվել են քաղաքական պատվերներ կատարող և կեղծիքներ սնող ու տարածող կառույցների, որոնց միակ նպատակն է ցանկացած գնով խոչընդոտել ընդդիմադիր գործիչների և լրագրողների մասնագիտական աշխատանքը։

Լարսի անցակետում Նարեկ Կարապետյանի ազատ տեղաշարժի իրավունքի սահմանափակումը և տեղում առկա խնդիրները լուսաբանելու արգելքը ոչ այլ ինչ է, քան խոսքի ազատության և քաղաքացիական իրավունքների դեմ ուղղված հերթական սանձարձակ քայլը։ Ամենախայտառակն այն է, որ որպես երկրից բացակայելու արգելքի հիմք է նշվում այլ երկրի քաղաքացիություն ունենալու վերաբերյալ հարուցված ինչ-որ անհեթեթ վարույթ, որի շինծու լինելը պաշտոնապես հերքել է անգամ Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը։ ԿԸՀ-ն հրապարակայնորեն արձանագրել է, որ ներկայացված տվյալները չեն հաստատում նման հանգամանք, սակայն իրավապահ համակարգը, արհամարհելով պաշտոնական հերքումները, շարունակում է արհեստականորեն ձգձգել վարույթը։ Սա բացահայտում է իշխանական տակտիկայի ողջ տգեղությունը. նախընտրական շրջանում իրավական մանիպուլյացիաներով կասկածներ սերմանել հանրության շրջանում, իսկ հետընտրական փուլում՝ անձնական հաշվեհարդարների և տեղաշարժի ապօրինի սահմանափակումների միջոցով պատժել ու լռեցնել բոլոր նրանց, ովքեր վեր հանելով իրականությունը՝ տապալում են պաշտոնական կեղծ քարոզչությունը։

Փոխանակ զբաղվելու երկրի անվտանգային և լոգիստիկ ճգնաժամերով, պետական մարմիններն այսօր սեփական քաղաքացիների դեմ պատնեշներ են ստեղծում, ինչը ևս մեկ անգամ ապացուցում է, որ ժողովրդավարության մասին իշխանական բոլոր լոզունգները դատարկ հռետորաբանություն են՝ քողարկելու համար երկրում հաստատված բացարձակ կամայականությունների համակարգը։

Աննա Էլիզբարյան