Որտե՞ղ է այժմ ԽՍՀՄ լեգենդար ֆուտբոլիստը. 36 տարի առաջ նա ամեն ինչ տվեց ԱՄՆ փախչելու համար
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Լևոն Իշտոյանը Հայաստանի համար խորհրդանշական ԽՍՀՄ լեգենդար ֆուտբոլիստ է: 1970-ականների «Արարատի» և ԽՍՀՄ հավաքականի այդ փայլուն հարձակվողին ճանաչում էր գրեթե ողջ երկիրը. ֆուտբոլասերներ փայլուն խաղի շնորհիվ, իսկ մնացած բոլորը հայտնի «Միմինո» ֆիլմում հիշատակման պատճառով, գրում է sport24.ru-ն։
Սակայն, չնայած ժողովրդի սիրուն, 80-ականների վերջին Իշտոյանը որոշեց ընդմիշտ թողնել հայրենիքը և տեղափոխվել ԱՄՆ։ Եվ ահա թե ինչու։
«Եղբայրս և նրա կինը տեղափոխվել էին այնտեղ 1976 թվականին։ Մայրս, եղբայրս և կինս փորձում էին համոզել ինձ մեկնել... իսկ ես նման միտքը անհնար էի համարում ու ասում, որ նախ ինձ չեն թողնի, և երկրորդ հերթին Երևանում էլ ամեն ինչ լավ է։ Ո՞մ է պետք Ամերիկան։ Եղբայրս տասը հրավեր ուղարկեց, բայց ես շարունակում էի մերժել ու մերժել։ Իսկ 1988 թվականին Հայաստանում ցույցեր սկսվեցին։ Ես տեսա այդ ամենը և որոշեցի. «Քանի դեռ երեխաները փոքր են, թող սովորեն նահանգներում, որպեսի այնտեղ համալսարան ընդունվեն: Մեկնեցի»,- հարցազրույցում պատմել է Իշտոյանը։
Իհարկե, այդ տարիներին Արևմուտք մեկնելը գրեթե անհնար էր։ Ուստի Իշտոյանը ստիպված էր արմատական միջոցներ ձեռնարկել հանուն իր երազանքի և հրաժարվել այն ամենից, ինչ ձեռք էր բերել ԽՍՀՄ-ում։
«Ես ասացի «Ես հեռանում եմ», դա նշանակում է, որ վերջ: Ես 20 տարի ֆուտբոլում եմ, ինչ ստացել եմ պետությունից պարզապես տվեցի: Որպեսի ինձ թողնեն ստիպված հանձնեցի բնակարանը։ Չվաճառեցի։ Ես այլընտրանք չունեի։ Կամ հրաժարվիր դրանից, կամ ոչ մի տեղ չես գնա: Իսկ բնակարանը շքեղ էր՝ 4 սենյականոց հենց կենտրոնում, շուկայից ոչ հեռու»,-խոստովանել է հարձակվողը:
ԱՄՆ-ում Իշտոյանը հաստատվել է Լոս Անջելեսի հյուսիսային արվարձաններից մեկում՝ Գլենդելում։ Նա այնտեղ ապրում է արդեն 36 տարի։ Այդ ընթացքում ֆուտբոլիստի կյանքում շատ հետաքրքիր բաներ են տեղի ունեցել: Տեղափոխվելուց 10 տարի անց նա ստացել է ամերիկյան քաղաքացիություն, իսկ քիչ անց բացել է Արարատի ֆուտբոլային մարզադպրոցը, որը մինչ օրս էլ գործում է։ Իշտոյանի ակադեմիայում 300-ից ավելի երեխաներ և մոտ 15 մարզիչներ կան, ինքն էլ զբաղվում է վարչական գործերով։
Վետերանն այժմ 76 տարեկան է։
Նման կերպ նա լրացուցիչ եկամուտ է ստանում թոշակի տեսքով. «Ճիշտ է, դա բավականին փոքր գումար է՝ ամսական 1300 դոլար։ Իսկ շուրջբոլորը գնալով ամեն ինչ թանկանում է։ Բայց ես գտնում եմ ավելի էժան խանութներ: Ես այստեղ հիանալի կյանք ունեմ»,- պատմել է նախկին ֆուտբոլիստը։
Իշտոյանի անձնական կյանքում նույնպես ամեն ինչ հիանալի է ստացվել: «Երկու դուստր ունեմ, երկուսն էլ ամուսնացած են, ի դեպ, հայերի հետ։ Վեց թոռ: Ես կարող եմ միայն շնորհակալություն հայտնել ճակատագրին: Թոռներս լավ դպրոց են գնում։ Դրա համար մենք ինքներս ենք վճարում, ոչ թե պետությունը։ Հետո ուսուցիչը գալիս է տուն ու նրանց հայերեն է սովորեցնում»,- ասել է ֆուտբոլիստը։
Այնուամենայնիվ, Իշտոյանը չի մոռանում իր հայրենիքի մասին: Նա պարբերաբար այցելում է Երևան և փորձում օգնել ընկերներին։
«Մեր Արարատից ով ողջ է, հիվանդ է: Ես կապ եմ պահպանում բոլորի հետ։ Ես այստեղից օգնում եմ ինչքան կարող եմ։ Նորիկ Մեսրոպյանին, Նիկոլայ Ղազարյանին: Նա վատ վիճակում է: Աշխատանք չկա, հաշմանդամ է։ 4-5 ամիսը մեկ գումար եմ ուղարկում։ Ինչքան կարող եմ։ Ես ուզում եմ օգնել իմ բոլոր ընկերներին»,- ասել է Իշտոյանը։
Ֆուտբոլիստը խոստովանել է, որ հեռացել է արցունքներով ու դեռ կարոտում է հայրենիքի հին օրերը։ Սակայն նա վերադառնալու մտադրություն չունի, չնայած նրան, որ իրեն պարբերաբար զանգում առաջարկում են։
«Առաջին անգամ Հայաստան վերադարձա 1997 թվականին։ Արկադի Անդրեասյանը 50-ամյակն էր նշում: Ե՛վ ֆուտբոլի ֆեդերացիան, և՛ իմ շրջապատում բոլորը փորձում էին համոզել ինձ. «Չպետք է ապրել Ամերիկայում, պետք է ապրել Երևանում։ Մենք ձեզ համար կստեղծենք բոլոր պայմանները»։ Ես լսեցի, գլխով արեցի, բայց չհավատացի։ Երկրորդ անգամ, երբ եկա, ամեն ինչ նորից կրկնվեց։ Երրորդ անգամ էլ: Բայց ես չեմ էլ մտածում այդ մասին։ Որտեղ իմ երեխաներն են ապրում, այնտեղ էլ ես պետք է ապրեմ»,- եզրափակել է Իշտոյանը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
