Աղավնոն կրկնվեց Կիրանցում
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
«Իհարկե՛ հետևում եմ լրահոսին, մեզանից լավ ոչ ոք չի հասկանա Կիրանցի բնակիչներին։ Գիտե՞ք` դա ինչ զգացողություն է, երբ մի օր արթնանում ես, ու ասում են՝ այն, ինչ քոնն էր, այլևս քոնը չի։ Ու ցավալին այն է, որ քո ոնեցածը գոնե քո հային չի բաժին հասնում, այլ` քո երկրի թշնամուն»,- MediaHub-ին պատմում է Աղավնոյից տեղահանված ու Սիսիանում բնակություն հաստատած Արիկ Մաթևոսյանը։
Նա սոցիալական ցանցերում է տեսել, թե ինչպես են երեկ Կիրանցի բնակիչները քանդում իրենց գույքը, փորձում վառել ունեցվածքը։
«Նույն վիճակն էր նաև Աղավնոյում․ հրշեջ մեքենան կանգնել էր գյուղամեջում, իսկ ոստիկանության ծառայողները չէին թողնում, որ կրակին տանք մեր ունեցվածքը։ Գիտեմ, շատերը կարող են մեղադրել մեզ դրանում, բայց դա միակ սրտահովությունն էր»,- ասում է նա։
Մեր զրուցակիցն ասում է, որ ինքն առաջինն է վառել իր տունը՝ անհրաժեշտ գույքը տեղափոխելուց հետո։ Չէր ուզում սփյուռքի աջակցությամբ կառուցված երկհարկանի, ժամանակակից ստանդարտներով, կարմիր կտուրով տունը լավ վիճակում թողնել Ադրբեջանին։
«Դուռ, պատուհան, տանիքի թիթեղ. չթողեցին` հանենք։ Դրա համար բենզինը շաղ տվեցի ու վառեցի։ Հրշեջները եկան, ոստիկանները հավաքվեցին։ Աղավնոյի միանման բնակարաններն այնպիսի շինանյութով են կառուցել, որ տունն ամբողջությամբ չէր վառվում։ Դրա համար իմ երկու եղբայրներն այլ բան մտածեցին, խոզը մորթեցին ու արյունը քսեցին պատերին»,- ծանր օրերի հիշողություններով է կիսվում 39-ամյա տղամարդը։ Ասում է, որ դրանից հետո իր մուտքը գյուղ արգելվեց, անգամ այն դեպքում, երբ երեխաների հետ վերջին անգամ փորձում էր ներս մտնել ու հրաժեշտ տալ Աղավնոյին։
«20 տարի այնտեղ եմ ապրել, հետո ամուսնացել, երեխաներս այնտեղ են ծնվել, մեծացել։ Գյուղի և՛ ծաղկունքն եմ տեսել, և՛ անկումը, բայց պարեկային ծառայություն էր իրականացվում, չթողեցին մտնեմ, ինձ «տերորիստի» տեղ էին դրել։ Գյուղից վերջին դուրս եկողները եղել են հայրս, մայրս ու եղբայրներս»,- ասում է նա։
Աղավնոյի անկումից հետո Արիկն աշխատանքի է անցել Լիսագորում։ Նոր կառուցված ճանապարհից, որը շրջանցում էր Աղավնոն, երևում էր հեռվից մեղվի փեթակներ հիշեցնող գյուղը։
«Տեսել եմ, թե ինչպես են քանդում Աղավնոն, սիրտս ցավում էր, այլևս դժվար էր նայել։ Հիմա, երբ նույն պատկերը տեսնում եմ Կիրանցում, մտովի հիշում եմ Աղավնոն ու տնավեր դարձած իմ հայրենակիցներին։ Ասում էի՝ թող ոչ ոք այլևս չտեսնի այս ցավը, բայց այն դեռ շարունակվում է, թե մինչև ե՞րբ, չգիտեմ»,- եզրափակեց մեր զրուցակիցը։
Հունան Թադևոսյան
