«Լելե-Թեփե» բարձունքում մարտերն անհամեմատ թեժ էին․ զոհվեց նաև մայոր Սուրեն Մելքումյանը

«Ամուսինս հուղարկավորվեց իր հարազատ գյուղում՝ Տումիում։ 2020-ին Հադրութի անկումից հետո չկարողացանք նրա դիակը տեղափոխել ո՛չ Ստեփանակերտ, ո՛չ Երևան։ Գոնե ստացվեց նրա գերեզմանից մի բուռ հող բերել, եղբոր կողքին տապանաքար կառուցել, որ գոնե սգալու, սփոփվելու տեղ ունենանք»,- MediaHub-ի հետ զրույցում ասում է Արևիկ Մելքումյանը՝ 8 տարվա հիշողությունը վերապրելով։

2016 թվականի ապրիլի 2–ին նրա ամուսինը՝ ՊԲ մայոր Սուրեն Մելքումյանը, Արցախի հարավային թևի Ջրականի (Ջաբրայիլ) զորամասում էր, երբ Ադրբեջանը բնագծի ողջ երկայնքով լայնամասշտաբ հարձակում սկսեց Արցախի դեմ՝ կիրառելով օդային, հարվածային, ծանր ու հեռահար զինտեխնիկա։ Մարտերն առավել թեժ էին մարտավարության առումով ռազմավարական նշանակություն ունեցող «Լելե-Թեփե» բարձունքի ուղղությամբ։ Սուրեն Մելքումյանն ու ևս 4 սպա իրենց զինվորների հետ մարտնչում են բարձունքը թշնամուն չթողնելու համար։

«Մենք Հադրութում էինք, գնալով պատերազմի ձայներն ավելի էին մոտենում, իսկ Սուրենի հետ կապ հաստատել չէր ստացվում։ Դրա համար էլ ես երեխաների հետ գնացի Տումի։ 4 օր տևած պատերազմի ընթացքում նրանից որևէ լուր ստանալ չկարողացա, փոխարենը Սուրենի զանգերին մի քանի օր ադրբեջանցիներն են պատասխանել, իսկ ես մտածում էի՝ «հավանաբար ինքը թաքնվել է անտառում», չգիտեմ, չէի ուզում վատի մասին մտածել»,- պատմում է կինը։ 

Օրեր անց Ակնայի (Աղդամ) ուղղությամբ ադրբեջանական ու հայկական կողմերի միջև տեղի է ունենում դիերի փոխանակում։ Նրանց մեջ նաև Սուրեն Մելքումյանն էր։ 

«Քառօրյա պատերազմի առաջին օրերին Վարազաթումբը, կամ առավել հայտնի «Լելե-Թեփե» բարձունքն անցել է թշնամու վերահսկողության տակ։ Սուրենը, զինված ուժերի սպաներ Ալեքսան Առաքելյանը, Օնիկ Գրիգորյանը, Ռոման Պողոսյանը և Մաքսիմ Գրիգորյանն իրենց զինվորների հետ թեժ պայքար են մղել բարձունքի ազատագրման համար։ Ցավոք, այդ ուղղությամբ հայկական կողմը, իմ ունեցած տվյալներով, տվել է 13 զոհ»։ 

Սուրենի հուղարկավորությունը տեղի է ունեցել ապրիլի 12-ին, հարազատ գյուղում։ «Ամուսնուս զոհվելու լուրն առնելուց հետո ապրելը կորցրեց իր հմայքը։ Բայց ես պետք է ապրեի հանուն իմ 4 տղաների, որ այդ ժամանակ անչափահաս էին, հանուն նրանց ապագայի։ Եվ այն, ինչ չհասցրեց անել Սուրենը, փորձեցի անել ես։ Գուցե ես ուժեղ մարդու տպավորություն եմ թողնում, գուցե իսկապես ուժեղ եմ, բայց ես այլ տարբերակ չունեի, քան ապրել»,- նշում է կինը։

Ապրիլյան պատերազմից 4 տարի անց՝ 2020-ի սեպտեմբերին, ադրբեջանական զինուժը նոր ռազմական էսկալացիա սկսեց Արցախի դեմ։ 44-օրյա արհավիրքի ընթացքում Մելքումյանների ընտանիքը կրեց հերթական հարվածը։ Շուշիի մարտերում զոհվեց նաև Սուրենի եղբայրը՝ կապիտան Մխիթար Մելքումյանը։ Ու քանի որ այդ պատերազմում կորսվեց Հադրութի շրջանը, Մխիթարը հուղարկավորվեց «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոնում։ 

Պատերազմի ընթացքում և հետպատերազմյան ծանր ժամանակաշրջանում Արևիկին չհաջողվեց արտաշիրմել Սուրենի գերեզմանը, փոխարենը մի բուռ հող են բերել, կողք-կողքի տեղադրել 2 եղբայրների տապանաքարերը, որ կինը, զավակները, հերոսների ծնողները մխիթարվելու տեղ ունենան։