Եվրոպական «կրուասաններին» սպասելիս

Օրերս տեղի ունեցած երեք ու կես ժամանոց ասուլիսում Նիկոլ Փաշինյանը հաստատեց, որ ՀՀ-ն ՀԱՊԿ-ում փաստացի սառեցրել է գործունեությունը և կլքի ՀԱՊԿ-ը, իսկ թե երբ դա տեղի կունենա՝ Փաշինյանը չի մանրամասնել։ Այս խոսակցությունը նորություն չէր, սակայն արդեն Փաշինյանի մակարդակով այդ մասին հայտարարվեց հրապարակավ։

Իր խոսքում Փաշինյանը ընդգծեց, որ, եթե ՀՀ ինքնիշխան տարածքը կարմիր գիծ է ՀԱՊԿ-ի համար, թող ցույց տան, թե իրենց պատկերացրած ՀՀ ինքնիշխան տարածքը ո՞րն է:

«ՀԱՊԿ-ը ցույց չի տվել ՀՀ ինքնիշխան տարածքը, և այսօր այդ հարցը դրված է սեղանի վրա, եթե ՀԱՊԿ-ը պատասխանի այդ հարցին, և պատասխանը համապատասխանի մեր պատկերացումներին, դա կնշանակի, որ ՀՀ-ի և ՀԱՊԿ-ի միջև հարցերը լուծված են: Եթե ոչ, Հայաստանը դուրս կգա ՀԱՊԿ-ից»,- հայտարարեց նա:

Հավելենք, որ Փաշինյանի հայտարարություններին արձագանքել է ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղար Իմանգալի Տասմագամբետովը՝ նշելով, որ Երևանն իսկապես վերջին շրջանում չի մասնակցել ՀԱՊԿ քարտուղարության աշխատանքներին։

«Սա Հայաստանի որոշումն է, և մենք՝ որպես միջազգային կազմակերպություն, հարգում ենք ինքնիշխան պետության ցանկացած որոշում։ Այնուամենայնիվ, կազմակերպության գործունեությունը շարունակվում է ամբողջ ծավալով»,- ասել է նա։

Թեմայի հետ կապված Դմիտրի Պեսկովն էլ հայտնել է, որ Կրեմլը կպարզաբանի ՀԱՊԿ-ին Հայաստանի անդամակցության հետ կապված իրավիճակը։

Նա հայտնել է, որ ռուսական կողմը լսել է Փաշինյանի հայտարարությունները ՀԱՊԿ-ին երկրի անդամակցության վերաբերյալ՝ ասելով. «Առջևում, իհարկե, շատ աշխատանք կա։ Մեզ անհրաժեշտ են շփումներ՝ ինչպես ՀԱՊԿ շրջանակներում, այնպես էլ՝ երկկողմ մակարդակով մեր հայ գործընկերների հետ։ Մենք կպարզաբանենք և կխոսենք պարոն վարչապետի հայտարարություններին համապատասխան»։

Ակնհայտ է, որ Փաշինյանը պատահական չէ այս ամենն իրականացնում հենց հիմա, քանի որ սա ՌԴ իշխանությունների համար ամենազբաղված ու բարդ փուլերից մեկն է, երբ հարավկովկասյան թեմաները մղված են վերջին պլան՝ ոչ միայն ՌԴ արտաքին քաղաքական թեմաների, այլև՝ ներքին գործընթացների և սպասվող ընտրությունների պատճառով։

Ըստ էության, դատելով հայաստանյան կառավարիչների հայտարարություններից` ակնհայտ է դառնում, որ թիմում ՀԱՊԿ-ը լքելու որոշում կա, անկախ նրանից, թե ինչպիսի բանակցություններ կվարեն Հայաստանի հետ ՀԱՊԿ-ից և Ռուսաստանից։

Ամենայն հավանականությամբ Նիկոլը վերջնական կոնկրետ քայլ կկատարի այն ժամանակ, երբ ԵՄ-ից անվտանգային բնույթի երաշխիք ստանա, ավելի էական մի բան, քան ՀՀ-ում տեղակայված ԵՄ դիտորդների գործոնն է, իսկ վերջին մի քանի օրերին եվրոպական տիրույթից հնչում են տարբեր կոչեր ու հայտարարություններ։

Բնականաբար Փաշինյանն ու նրա վարչախումբը փայլուն հասկանում են, որ միայնակ աշխատելը ՀՀ ներկայիս հնարավորությունների պարագայում ռիսկային է, թեև նույն մարդիկ խոսում են նաև Հայաստանի՝ չեզոք երկրի կարգավիճակի մասին։ Չնայած պետք է նշել, որ չեզոք երկրները պետք է բոլոր ոլորտներում լինեն կա՛մ ինքնաբավ, կա՛մ ունենան ուժեղ դաշնակից։

Իսկ մենք տեսնում ենք, որ այս դեպքում Ֆրանսիան Հայաստանի համար այնպիսի դաշնակից չէ, որը Հայաստանին թույլ կտա վստահ քայլեր իրականացնել։

Նույնիսկ ՀՀ իշխանություններն են հասկանում, որ արևմտյան հայտարարությունների ներքո լուրջ բովանդակություն չկա։ Ավելին, ՆԱՏՕ-ի դուռն ընդհանրապես փակ է Հայաստանի համար, իսկ ԵՄ-ն անվտանգության ոլորտում համագործակցելու լայն հնարավորություններ չունի և կարող է միայն որոշ անդամ երկրների հորդորել աջակցել Հայաստանին․ չմոռանանք, թե հարավկովկասյան տարածաշրջանում ով է ՆԱՏՕ-ի «փաստաբանը»։

Ընդհանուր առմամբ, Փաշինյանը` փորձելով մանեվրել աշխարհաքաղաքական այս քաոտիկ իրադրությունում, փորձում է ՌԴ շուրջ ստեղծված իրավիճակից քիչ-քիչ մոտենալ շրջադարձին և իրականացնել այն։ Սակայն սա, այնուամենայնիվ, բարդ գործընթաց է, քանի որ ոչ միայն ՌԴ-ի հնարավոր դիրքորոշումն է անհանգստացնում, այլև Իրանի, ի վերջո, կան ԵԱՏՄ-ի և բազմաթիվ այլ հարցեր, որոնք հեշտ լուծելի հարցեր չեն։

Արմեն Հովասափյան