«Հայաստան. անհետացման վտանգի տակ գտնվող քրիստոնեական պետություն»
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Ֆրանսիական france-catholique.fr հրատարակությունը գրում է, որ ֆրանսիական բանակի սպա, France Catholique հրատարակության թղթակից և սյունակագիր Ֆրեդերիկ Պոնսը վերջերս հրատարակել է «Կվերանա արդյո՞ք Հայաստանը» գիրքը։ Լրագրող Ֆաբրիս Մադուան հարցազրույց է ունեցել Պոնսի հետ:
-Սեպտեմբերին Ադրբեջանը ներխուժեց Լեռնային Ղարաբաղ՝ հայկական անկլավ, որը վաղուց էր ցանկանում վերադարձնել: Ինչպիսի՞ն է ներկա իրավիճակը։
-Լեռնային Ղարաբաղի գրեթե բոլոր 120,000 բնակիչները՝ Արցախի հայերը, փախան թողնելով ամեն ինչ: Նրանք ընդունվեցին Հայաստանի կողմից, որը մեծ ջանքեր է գործադրում նրանց ինտեգրելու համար։ Այնտեղ մնացել են միայն ծերերը, հաշմանդամները կամ չափազանց աղքատները, որոնք չէին կարող հրաժարվել իրենց չնչին ունեցվածքից: Հայ քրիստոնյաները չեն ցանկանում ապրել ադրբեջանական օկուպացիայի տակ արդարացիորեն վախենալով ահաբեկումից և վրեժխնդրությունից։ Նրանք չեն ցանկանում ապրել խտրականության պայմաններում։ Շատ պատմական հուշարձաններ արդեն իսկ թալանվել են, Արցախի նախկին պաշտոնյաները պահվում են Ադրբեջանի բանտերում ոչ արժանապատիվ պայմաններում։
-Պե՞տք է վախենալ նոր պատերազմից։
-Այո: Բաքվի ռեժիմը հայտարարել էր Լեռնային Ղարաբաղի ողջ անկլավը վերադարձնելու մտադրության մասին, որը կորցրել էր 1994 թվականին։ Սեպտեմբերին նա ստացավ ամբողջը, բայց տարածքային ախորժակը դրանով չփակվեց: Ավտորիտար նախագահ Իլհամ Ալիևը հավակնում է իր քրիստոնյա հարևանի տարածքի մի մասին, ներառյալ Սյունիքին՝ Հայաստանի հարավային շրջանին, որն ադրբեջանցիներն անվանում են Զանգեզուր: Ադրբեջանցիները հերքում են այդ տարածաշրջանի հայկական ծագումը։ Ալիևը պնդում է, որ «ներկայիս Հայաստանը պատմականորեն ադրբեջանական հողերի վրա ստեղծված արհեստական պետություն է»... Պաշտոնական տերմինաբանությամբ Բաքուն ոչ թե Հայաստան է անվանում, այլ «Արևմտյան Ադրբեջան»։ Ալիևն ու իր ընկերները հայերին նույնիսկ համեմատում են միջատների հետ, որոնք պետք է ոչնչացվեն։ Այդ քարոզչությունը ցեղասպանության ծրագրավորված գործընթացի առաջին փուլն է։
-Ինչպիսի՞ն կլիներ աշխարհաքաղաքական հետևանքները, եթե Ալիևը հասնի իր նպատակներին:
-Ալիևը և Թուրքիայի նախագահ Էրդողանը հետապնդում են թուրք ստրատեգների վաղեմի երազանքը, որն է տարածքային կապը բոլոր թյուրք ժողովուրդների միջև, Ստամբուլից Կենտրոնական Ասիայով՝ թուրքեր, ադրբեջանցիներ, ուզբեկներ, ղազախներ, թուրքմեններ մինչև չինական Սինցզյան՝ Չինաստանի ույղուրներ: 19-րդ և 20-րդ դարերում կոտորածները, տեղահանությունները և ցեղասպանությունները հենց այդ «նախագծի» առաջին փուլի սկիզբն էին։ Էրդողանն ու Ալիևը 21-րդ դարում նույն նպատակն են հետապնդում: Թյուրքական աշխարհի մշակութային և աշխարհաքաղաքական դաշինքի շահառու կարող է դառնալ մոտ 300 միլիոն մարդ, իսկ սահմանն արևմուտքից արևելք կձգվի ավելի քան 6 հազար կիլոմետր: Սակայն Չինաստանը, Ռուսաստանը և Ամերիկան շահագրգռված չեն Եվրոպայի և Ասիայի խաչմերուկում այդ նոր մայրցամաքային «կայսրության» ի հայտ գալով:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
