Կոչաճառային ապտակ ՄԱԿ-ում

Ինչպես հայտնի է՝ երեկ ՄԱԿ-ի ԱԽ-ում ՀՀ պահանջով տեղի ունեցավ հատուկ նիստ, որտեղ, իբր, թե, պետք է քննարկվեր Արցախում ստեղծված վիճակը և Լաչինի միջանցքի արգելափակման թեման։ Առաջին հայացքից թվում էր, թե ՀՀ իշխանությունները փորձում են հարցը միջազգային այդ կարևորագույն հարթակում բարձրաձայնել և խնդրին ինչ-որ կարգավորում տալ, քանի որ արդեն ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ այսօր Արցախում տեղի ունեցող դասական ցեղասպանություն է։ Բարձրացնելը բարձրացրեցին, անգամ բավական ծավալուն քննարկում տեղի ուենցավ, բայց այդ ամեն ինչը կենացային մակարդակից ու հորդոր-կոչային ֆորմատից այն կողմ չանցավ։

Ըստ էության՝ նման որակի քննարկումը կանխատեսելի էր, երբ ՀՀ-ն ով փաստացի հրապարակավ ու հնարավոր բոլոր հարթակներում խոսում է, որ Արցախը (իրենց բառերով ասաված՝ Լեռնային Ղարաբաղը) Ադրբեջանի մի մաս է, հանդիսանում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության մի մասը ու հիմա հանկարծ փորձում է արցախահայության ցեղասպանության ենթարկվելու հանգամանքը բարձրացնի ՄԱԿ-ի ամբիոնից։ Սա փաշինյանական ծաղրածությունից ու շոումենության մերօրյա հերթական ներկայացումն էր, որով նա փորձեց ցուցադրական ասել, որ՝ «էլ ի՞նչ անեմ, տեսնում եք՝ ինչքան ձևաչափ ու տարբերակ կար փորձեցի, էլ ինձ չմեղադրեք»։ Սա կարող եք համարել Նիկոլի առաջիկա խոսակցությունից մի փոքր կտոր, որ նա կհամեմի ստի ու ցինիզմի հերթական պորցիայով։ Ստացվում է՝ Նիկոլը մի ձեռքով Ալիևին ասում է Արցախդ քոնն է, մյուս ձեռքով փորձում արհեստական իմիտացիաներ ստեղծել, որ ներքին հարթակում իր համար դիվիդենտ ապահովել (հատկապես՝ սա Փաշինյանի ու նրա շայկայի համար կարևոր է Երևանի ընտրություններին ընդառաջ)։

Ինչ վերաբերվում է ՄԱԿ-ի ԱԽ մշտական անդամներին և ընդհանրապես միջազգային հարթակի տրամաբանությանը, ապա դա կանխատեսելի սցենար էր, քանի որ ՀՀ-ի նման անվարկանիշ ու ոչ գործընկերային պահվածք ունեցող երկրի, նման վերաբերմունքի արժանացնելը, ամբողջությամբ կանխատեսելի էր, բացի դրանից այստեղ կարևոր է նաև հաշվի առնել տվյալ պետությունների անձնական շահերն ու ամբիցիաները ոչ միայն զուտ տարածաշրջանային, այլև գոեպոլիտիկ առումով։ Բանն այն է, որ ներկայումս ուկրաինական ճակատում տեղի ուենցող զարգացումների ֆոնին ամեն ինչ հաշվարկվում ու նախապես դասավորվում է, ամբողջովին այլ «ռասկլադով», և բանական տրամաբանություն ունեցող մարդկանց մոտ ի սկզբանե կանխատեսելի էր այդօրինակ պահվածքը։

Բացի դրանից, ՄԱԿ-ի կողմից  ՀՀ-ին հասցված կոչաճառային ապտակը հերթական անգամ ապացուցեց, որ գործ ունենք գերտերությունների համար խաղահրապարակ հանդիսացող մի «բեսեդկայի» հետ, որտեղ իրենց կողմից 70 տարուց ավել հորջորջվող «մարդու իրավունքներն» ու «կյանքի իրավունք» տերմինների վրա հենց առաջին հերթին իրենք թքած ունեն, և 2023-ին օրը ցերեկով սովիծ մահացող մարդու կյանքը նրանց համար ոչ մի գրոշ չարժե, կարևորը նորին մեծություն աշխարհաքաղաքական շահերն են, թե չէ՝ մարդու կյանք, երեխայի անվտանգություն, սոված հղի և այլն, դրանք ձևականություններ են ՄԱԿ-ի նման «լուրջ» կառույցի համար։

Արմեն Հովասափյան