«Ժողովրդավարության բաստիոնի» կալանավորները

Մի քանի օրից կլրանա Արմեն Աշոտյանի ապօրինի կալանքի երկու ամիսը։ «Ժողովրդավարության բաստիոն» հռչակած ու իր ողջ քաղաքական կարիերան ստի ու կեղծիքի վրա կառուցած Նիկոլ Փաշինյանը, փաստացի կալանավորել ու ազատությունից զրկել է երկրի ընդդիմության առանցքային դերակատարներից մեկին, ով միաժամանակ հանդիսանում է ՀՀ ամենախոշոր կուսակցության փոխնախագահը։

Շատ կարևոր է արձանագրել, որ Աշոտյանի նման քաղաքական «ծանր քաշային» գործիչը փակի տակ է պահվում, ու կարծես, իշխանություններին հաջողվում է  իրենց խուլիգանական ու այլանդակ գործողություններով բոլորին մեսիջներ հղել առ այն, որ իրենք կարող են քաղաքական ու ռազմական ամենալուրջ գործիչներին ուղղակի «փակել» ու  նույն ձև կարող են վարվել նաև իրենց մյուս ընդդիմացողների հետ։ Ու այստեղ հատկանշականն այն է, որ մինչ այս պահը փաշինյանական ցանկությունները, ըստ էության, ստացվում են․ նրան հաջողվում է բլոկել ու լռեցնել իրեն քաղաքականապես «հերձողներին»։ Չնայած Աշոտյանի պարագայում «լռեցնել», որպես այդպիսին դժվար է ասել, քանի որ նա ֆիզիկապես է գտնվում անազատության մեջ, իսկ փակ սենյակում ու միայնակ նա ավելի խորքային ու ակադեմիական հոդվածներով կարողանում է քաղաքական օրակարգում իր ձայնը բարձրացնել ու ըստ արժանվույն ասել իր ասելիքը։

Հավելենք, որ չնայած այն փաստին, որ Աշոտյանը ՀՀ քաղաքական դաշտի «ծանր հրետանիներից» է և ունի միջազգային բավական խորքային ու լայն կապեր (Եվրոպական կառույցների հետ բազմամյա աշխատանքը, ՀՀԿ միջազգային գործընկերային հարաբերությունները, ԵԺԿ կապերը և այլն), այնուհանդերձ միջազգային գործընկերները, նույնպես, ոչ պատշաճ արձագանքեցին ու գնահատականներ փաստացի չհնչեցրեցին նրա կալանավորման հետ (բացառությամբ մի քանի թեթև, «գալոչկայի» համար արված կոչերն ու հայտարարությունները)։

Ըստ էության՝ Աշոտյանը ՀՀ-ում միակ քաղբանտարկյալը չէ, այդ շարքից է նաև Վանաձորի ընտրված քաղաքապետ Մամիկոն Ասլանյանը, ում շուրջ 1 տարի 8 ամիս Փաշինյանը պահում է անազատության մեջ, ըստ էության նրա համար, որ ընտրությունների ժամանակ դաշն չմտավ իր ղեկավարած շայկային։ Ասլանյանը, ում «հոդվածը» առավելագույնը սահմանում է 4 տարի ազատազրկում, դեռևս առանց դատ ու դատաստանի, անգամ առանց դատական նիստերի, փակի տակ է շուրջ երկու տարի։ Ու սա մերօրյա Հայաստանի առօրյայից մի դրվագ է։ Եթե հավելենք, մոտ մեկ տասնյակից ավել բարձրաստիճան զինվորականներին ու գեներալներին, որոնք այս կամ այն շինծու գործերով, այս կամ այն տարածքը «հանձնելու» պատրվակով անազատության մեջ են, պատկերը կդառնա հավաքական ու ամբողջական։ 

Աներկբա է, որ տրամաբանող ու իրավիճակը ռեալ գնահատող յուրաքանչյուրիս պարտքն է պարբերաբար ու անընդհատ բարձրաձայնել ՀՀ-ում քաղբանտարկյալների առկայության փաստի մասին, շեշտել, թե ինչ որակի ապօրինություններ ու այլանդակություններ են իրականացվում իշխանությունների կողմից՝ ի դեպ ամենօրյա ռեժիմով, պետք չէ թույլ տալ ներքին դիմադրության վերացում, հակառակ պարագայում  հասարակական քաղաքական դաշտը վերջնականապես կամայանա ու կվերածվի մեռած մսի զանգվածի, իսկ վերը թվարկածները պետության վերջի փաստացի իրականցումը կազդարարի, չնայած, հանուն արդարության պետք է փաստենք, որ վերջին ավելի քան մոտ ենք քան երբևէ։

Արմեն Հովասափյան