Հակահայ պահվածքի հերթական արարը

Նախօրեին Նիկոլ Փաշինյանի 5-ժամյա ասուլիսի հետ կապված բավականին շատ անդրադարձներ եղան, տարբեր փորձագետներ, ոլորտային մասնագետներ և ուղղակի հասարակ մարդիկ փորձեցին իրենց գնահատականներն ու կարծիքները հայտնել Փաշինյանի տարբեր ասածների ու պնդումների վերաբերյալ։ Հատկանշական է, որ իր այս ասուլիսում Փաշինյանը փորձում էր երկու զուգահեռ իրականություն պատկերել՝ մի հատվածում վերահաստատել նախկինում իր կողմից առաջ քաշած դրույթները, մյուս կողմից՝ որոշակի փաթեթավորումներով հանրային դիսկուրսում նոր թեզեր գեներացնել և որոշակի ակնարկներով ինչ-ինչ հարցեր հասցնել մարդկանց։

Ըստ էության՝ ասուլիսում Փաշինյանը վերջնականապես հաստատեց, որ Արցախի թեմայում ինքը չկա, ոչ մի բան իրենից կախված չի և այդ հարցն իր համար այլևս փակված է, ավելին՝ ուղիղ ձևով նշեց, որ Արցախի բոլոր խնդիների հասցեատերերն Արցախի իշխանություններն են (ավելին՝ նա իր խոսքում նշեց ԼՂ ներկայացուցիչներ, հետո ուղղեց ինքն իրեն, այդ կերպ ցույց տալով, թե իրականում ինչ մտածողությամբ են վերաբերվում խնդրին՝ դասական ադրբեջանական պնդումներով)։ Նիկոլն իր խոսքում հայտնեց, որ ինքը մանդատ չունի և իրավունք էլ չունի խոսել, առավել ևս բանակցել Արցախի թեմայով, սակայն իրականությունում մենք տեսնում ենք, որ հենց ինքն է ամեն նպաստավոր ու կոմֆորտ զոնա ստեղծել՝ Արցախի հարցի ամբողջապես գերեզման իջեցնելու գործում։

Ասուլիսի հիմնական մեխը, որով Նիկոլը հերթական անգամ ցույց տվեց իր իրական դեմքը՝ հայատյացությունն է։ Ասեմ՝ ինչու։ Նախ նրա խոսքում ակնայտ հակահայկական թեզեր էին, ոչ մի պրոհայկական բնորոշում ու պնդում 5 և ավելի ժամվա ընթացքում չհնչեց։ Հայատյացությունը նա տիրաժավորեց արցախահայության և Արցախի բարբառի նկատմամբ ցուցադրված իր տհաճության և դեմքի խոժոռ արտահայտությամբ, երբ լրագրողներից մի քանիսը նրան հարցեր ուղղեցին՝ ներկայացնելով ձայնագրություններ։ Հաջորդ էտապը «մուննաթ-զուննաթի» տոնն էր, որով նա փորձում էր շեշտել, թե «էդ Ղարաբաղի բարբառով խոսելը դեռ հերոսություն չի նշանակում» կամ «Լեռնային Ղարաբաղին փող ենք տալիս, որ թոշակ տան», պնդումներն ասվածի վկայություններն են։

Նիկոլը մոռանում է, որ այդ «փող տալ» հասկացությունն իր հոր տնից բերած ունեցվածքից չի տալիս կամ լավություն անում, այլ ՀՀ քաղաքացիներից հավաքագրված հարկերն են, որոնցով պետբյուջեի որոշակի հատկացումներ են տրամադրվում՝ վարկի տեսքով։ Արցախից փախչելու հետ կապված՝ նա նման ֆեյք օրակարգով հերթական ատելության ու հակակրանքի մթնոլորտ առաջացնելու միտում էր ակնկալում՝ ՀՀ-Արցախ սեպ խրելու իր «պատմական առաքելության» տիրույթում։ Արհեստականորեն տպավորություն է ստեղծում, թե արցախցիները զանգվածաբար ճողոպրել են պատերազմից։ Այլ կերպ ասած՝ արցախցուն միտումնավոր գնահատում և պատկերում են Երևան տեղափոխվածների կերպարով՝ գիտակցաբար մոռացության մատնելով հարյուրավոր զոհերին, վիրավորներին, կռվողներին, նրանց ընտանիքներին։ Սա մի գործելաոճ է, որն իր ողջ քաղաքական կարիերայի ընթացքում Փաշինյանը ստորաբար կիրառել է ու, ցավոք սրտի, ունեցել ինչ-ինչ հաջողություններ (չմոռնանք Արցախի նախագահին՝ Արցախի մարզպետ կոչելու դրվագը)։

Արմեն Հովասափյան