Պետական կառավարումը ձախողելով՝ ակտիվիզմ խաղալը լուրջ չէ

Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանը նստացույց է սկսել Ստեփանակերտում՝ միանալով Վերածննդի հրապարակում մեկնարկած ակցիային։ Իր տեսաուղերձում Հարությունյանը հայտարարել է, թե՝ «Սա լրցուցիչ ճիգ է միջազգային ուշադրություն գրավելու, հորդորելու միջազգային հանրությանը պարտադրել կատարել իր ստանձնած պարտավորությունները, մղելու հայ ժողովրդին և մեր բոլոր բարեկամներին ակտիվ ու անհապաղ գործողությունների»,- ասել է Հարությունյանը։

Նա նշել է, որ եթե մեկ շաբաթվա ընթացքում միջազգային միջամտությամբ Արցախի ժողովրդի վիճակը չվերադառնա քիչ թե շատ բնականոն հուն, ապա դրանից հետո կդիմեն ավելի կոշտ գործողությունների։ Արցախի նախագահը չի հստակեցրել, թե կոնկրետ ինչ կոշտ գործողությունների մասին է խոսքը։ Հասկանալով, իհարկե, որ Արցախում իրավիճակն օրհասական է և ոչ ստանդարտ լուծումներ է պահանջում, այդուհանդերձ Արցախի նախագահի այս քայլն ոչ այլ ինչ է, քան քաղաքական մանկամտություն։

Ընդսմին, ձախողելով պետության կառավարումը, Հարությունյանը պետք է ոչ թե գնար անհեթեթ մի քայլի, որը բացարձակ որևէ արձագանք չի գտնելու, ո՛չ Հայաստանում, ո՛չ էլ միջազգային հանրության՝ առավել ևս Հայստանի և Արցախի թշնամի Ադրբեջանի մոտ, այլ պարտավոր էր բոլոր հնարավոր միջոցներով դիմելու միջազգային հանրությանը՝ կոչ անելու առավել ակտիվացնել արցախահայությանը փրկելու իրենց ջանքերը, եթե այդպիսիք կան: Ավելին, նա կարող էր դիմել նաև Ռուսաստանին, ԱՄՆ-ին և Եվրամիությանը՝ կոչ անելով Արցախին հումանիտար օգնություն հասցնել օդային տարածքով։

Դժվար թե Ադրբեջանը համարձակվեր որևէ հումանիտար բեռ տեղափոխող միջազգային օդանավի հարվածելու, փոխարենը՝ Հարությունյանն անում է մի քայլ, որը կարող է առաջին հայացքից պոպուլյար թվալ, սակայն կենացային տրամաբանությունից բացարձակապես դուրս չէ, ընդհակառակը սա ցուցադրում է Արցախի իշխանությունների հուսահատությունը և ավելի շատ լկտիանալու հնարավորություն է տալիս Ադրբեջանին։

Որ Արցախում իրավիճակն օրհասական է, պնդում են բոլորը, այլևս լրջագույն հարցականի տակ է դրվել Արցախում հայ ազգաբնակչության գոյությունը, հետագա կյանքը, անվտանգությունը, իսկ սննդամթերքի պաշարները հանրապետությունում վաղուց սպառվել են։ Միայն առաջին անհրաժեշտության մի շարք ապրանքներ հաջողվում է հասցնել կիսաքաղց բնակչությանը, և այս պայմաններում թե՛ Արցախի և թե՛ Հայաստանի իշխանություններն ունեն խուսանավելու, միջազգային հանրության ուշադրությունն ավելի շատ Արցախի խնդրի վրա սևեռելու հնարավորություն, ինչից սակայն այդպես էլ զերծ են մնում։

Գայանե Բաբայան