Ռուսաստանը փափուկ ուժով է փորձում փոխել վերաբերմունքը Հայաստանում

Ռուսական փորձագիտական շրջանակներն արդեն իսկ արձանագրել են, որ Հայաստանում բավական տհաճ տրանսֆորմացիա է տեղի ունեցել ավանդական ռուսամետությունը նահանջ է կրել, իսկ Ռուսաստանի նկատմամբ վստահությունը նվազել է, անգամ ամենամոլի շերտերի մոտ, իսկ դա վերականգնելու համար հարկավոր են ոչ թե կոշտ միջոցներ, որոնք կարող են հակառակ էֆեկտ ունենալ, այլ փափուկ ուժի գործադրում, որպեսզի հնարավոր լինի վերականգնել Ռուսաստանի նկատմամբ վստահությունը։

Իհարկե, բնավ էլ չի նշանակում, թե Հայաստանում ստեղծված իրավիճակն ու մթնոլորտը կարող են վերաճել անսանձ հակառուսականության, ինչպես տեղի է ունենում հետխորհրդային տարածքի շատ երկրներում, սակայն ռուսական կողմը սկսել է հասկանալ, որ նման կերպ շարունակելու դեպքում չի բացառվում նույնիսկ նման հնարավորությունը։

Նախկինում ռուսների նկատմամբ լոյալ տրամադրվածները դարձել են հակառուսներ, իսկ առավել մոլեռանդ ռուսամոլները կորցնում են իրենց վստահությունը, կամ էլ առնվազն ստիպված են լինում հանրային ճնշման ներքո զերծ մնալ իրենց մտորումները բարձրաձայնելուց, ուստի և պաշտոնական Կրեմլի կողմից հրահանգ է տրված ուժեղացնել փափուկ ուժի կիրառումը Հայաստանում։

Ի դեպ, դա այնքան էլ բնորոշ չէ Ռուսաստանին։ Ռուսական փորձագիտական շրջանակներն ընդգծում են, որ դա իրենց խելքի բանը չէ, սակայն ստիպված են անցնել փափուկ ուժի կիրառմանը, ուստի և լուրջ ֆինանսավորում է հատկացվելու, այդ թվում ռուսական կապիտալով ընկերությունների կողմից, որոնք փորձելու են ֆինանսավորել ինչ-ինչ ծրագրեր։

Առաջին հայացքից այդ ծրագրերը կարող են ծիծաղելի թվալ, քանի որ իրականացվում են ԿԳՄՆՍ կողմից, որը հիշեցնենք սորոսական ղեկավարություն ունի, մինչդեռ, մեր աղբյուրների փոխանցմամբ, այսկերպ ուզում են փոխել սորոսականների դիմադրությունը, ցույց տալ, թե քանի կոպեկ արժի նրանց գաղափարական հավատարմությունը։ Չափազանց կարևոր է այս ուղղութամբ նաև ռուսական դպրոցներ բացելու նախաձեռնությունը։ Օգտագործելով Հայաստանում ռուս ռելոկանտների մեծաթիվ առկայությունը՝ ռուսական կողմը փորձում է առնվազն 2-3 ռուսական դպրոցներ բացել Հայաստանում, որտեղ նախատեսում են որպես աշակերտներ ընդունել ոչ թե միայն ռուսներին, այլ նաև տեղացի հայ երերխաների։

Ի դեպ, ռուս ռելոկանտների պատրվակը հիմա բավական լավ է աշխատում, հատկապես ակտիվացել է ռուսական մշակութային կյանքը, ստենդ ափեռներ, թատերախմբեր, երաժշտական խմբեր են ժամանում Հայաստան, որոնք ինքնին արդեն փափուկ ուժի լուրջ ռեսուրս են։ Բնականաբար, Ռուսատանից տրված գումարի մի մասը յուրացվում է, ինչպես լինում է սովորաբար դրանց դեպքերում, սակայն գումարի մյուս մասը, որն օգտագործվում է, որոշակիորեն կարող է կանգնեցնել հակառուսական ալիքը, կամ էլ՝ ետ շրջել։

Թերևս նաև հոգեբանական բարիեր կա ռուսների մոտ։ Տասնամյակներով, ինչու չէ հարյուրամյակներով, համարել են, թե առանց Ռուսաստանի հայերը կկորեն, իսկ հիմա պարզվում է, որ իրենց հիմար և անհեթեթ գործողությունների արդյունքում, գրեթե կորցնում են Հայաստանը և եթե վերջնականապես խելքի չգան, ապա կարող են իսկապես լուրջ խնդիրների բախվել։ 

Մանե Կարապետյան