Խորհրդարանական ընդդիմությունը քաղաքական գործունեության իմիտացիա է անում

Վերջին շրջանում ակնհայտ է, որ այսպես կոչված տիտղոսային ընդդիմությունը ի դեմս խորհրդարանական խմբակցությունների, ահավոր պասիվ վիճակում է, որևէ նախաձեռնողականություն չի ցուցաբերում, ոչ էլ ցանկություն ունի որևէ գործընթացում դերակատարում ունենալ։

Պատճառները բազմաթիվ են, կարելի է քննադատել և արդարացի բողոքի ձայն բարձրացնել ընդդիմադիր միավորների պասիվության համար, սակայն ակնհայտ է, որ խախտվել է 2021թ. խորհրդարանական արտահերթ ընտրությունների արդյունքում ձևավորված ստատուս-քվոն, երբ երկու ընդդիմադիր խմբակցություն ձևավորվեց՝ «Հայաստան» և «Պատիվ ունեմ»։

Ընդդիմադիր խմբակցություններն այսօր կառուցվածքային բոլորովին այլ պատկեր ունեն, քան խորհրդարան անցնելիս։ Սկզբից փլուզվեց «Պատիվ ունեմ» դաշինքը, երբ Արթուր Վանեցյանը լքեց խմբակցությունը, այն այժմ գրեթե ամբողջությամբ մնացել է ՀՀԿ-ի ուսերին։ Իսկ երկրորդ փուլում տրանսֆորմացիայի ենթարկվեց «Հայաստան» խմբակցությունը, «Վերածնվող Հայաստան» կուսակցությունն առանց հոդաբաշխ բացատրությունների հեռացավ, և ուշագրավ օրինաչափությամբ բոլոր թափուր տեղերը սկսեցին զբաղեցնել ՀՅԴ-ի ներկայացուցիչները։ Հանգամանքների բերումով ՀՅԴ-ն իր պատմության ընթացքում ամենաշատ պատգամավորներն ունի 30-ամյա պատմության ընթացքում։ Նույնիսկ նախկին իշխանությւոնների օրոք, երբ ՀՅԴ-ն իշխանության մաս էր, այսպիսի ներկայացվածություն երբեք չի ունեցել։

Եվ այժմ ՀՅԴ-ն այդ խմբակցության քաշող ուժն է, իսկ Ռոբերտ Քոչարյանը դեռ ֆորմալ առումով համարվում է դաշինքի առաջնորդը, այնքանով, որքանով նրա և ՀՅԴ շահերը համընկնում են մի շարք հարցերում։ Ստեղծվել է հետաքրքիր մի վիճակ, երբ տիտղոսային ընդդիմությունը ներկայացված է ՀՀԿ-ով և ՀՅԴ-ով։ ՀՅԴ-ն թեպետ որոշակի գործունեություն ծավալում է, բայց Դիմադրության շարժման տապալումից հետո հանգստացել է, հասկացել, որ իր հավականություններն ավելիին չեն ձգում, չունի բավարար ռեսուրսներ և հանրային աջակցություն, ուստի քաղաքական գործունեության իմիտացիա է ծավալում՝ ընդդիմադիր լիդերի դերը փորձելով պահպանել։

Դաշնակցականներն առանձնապես դեմ չեն լինի, որ իրավիճակն այսպես շարունակվի, Նիկոլ Փաշինյանը մնա իշխանության, իրենք էլ ընդհուպ մինչև հերթական ընտրություններ ձգեն։ ՀՀԿ-ի համար իրավիճակն ավելի բարդ է, նրանց են համարում նախկիններ, իրենց օրոք եղավ «թավշյա հեղափոխությունը»։ Սերժ Սարգսյանի աղմկահարույց հարցազրույցը, այլ քայլեր ջանքեր են՝ փորձելու մնալ ձիու վրա։ ՀՀԿ-ն համարում է, որ դեռ իր ժամանակը չի եկել, զբաղվում է էլեկտորալ էներգիայի կուտակմամբ, կառույցներն ամրապնդելու և քարոզչության աշխատանքներով։

Իհարկե, չնայած ավելի փոքրաթիվ խմբակցությանը, ՀՀԿ-ն ավելի ավելի լուրջ ռեսուրսներ ունի, լավ հռետորներ և քարոզիչներ, քան մյուս ընդդիմադիր ուժը։ Ըստ էության, երկու քաղաքական ուժերն էլ չեն շտապում դուրս գալ իրենց կոմֆորտի գոտուց, առաջնորդել վարչախմբի դեմ պայքարը։

Նունե Խաչիկյան