Օհանյանի համար պատգամավոր լինելն ամենակարևոր պաշտոնը չէ, իսկ ինչ վերաբերում է հերոսի կոչմանը, այն իշխանությունը չի նվիրել

Անկախ Հայաստանի պատմությունն ունեցել է 11 պաշտպանության նախարար, այդ թվում նաև Սուրեն Պապիկյանը: 2018թ-ից ի վեր  մեղադրանք է առաջադրվել Վազգեն Մանուկյանին (պետական հեղաշրջման փորձ), Սերժ Սարգսյանին (պաշտոնական դիրքի չարաշահում, մի քանի դրվագ), Միքայել Հարությունյանին (մարտի 1-ի հայտնի գործ), Դավիթ Տոնոյանին (անորակ հրթիռներ), Վիգեն Սարգսյանին (պաշտոնական դիրքի չարաշահում), Սերյան Օհանյանին (պաշտոնական դիրքի չարաշահում, վատնում մի քանի դրվագ): 11-ից 6-ին առաջադրված է մեղադրանք գրեթե նույն հանցանքները կատարելու համար, Վազգեն Սարգսյանը զոհ է դարձել հոկտեմբերի 27-ի արյունալի ողբերգությանը: Մյուս երեքն էլ, ում մեղադրանք առաջադրված չէ հիմա սերտ համագարծակցում են իշխանության հետ՝ Արշակ Կարապետյանը լռում է և դրան համարժեք արձագանք ստանում՝ պահպանելով կոչումն ու դիրքը, Վաղարշակ Հարությանը ՌԴ-ում ՀՀ դեսպանն է, ընդ որում նա Փաշինյանի հրամանագրով մի որոշ  ժամանակ կրկին աշխատել է ՊՆ նախարար և 86 ամյա Նորատ Տեր-Գրիգորյանը, ով հայտարարում է, որ թեև նախարարին չի ճանաչում, բայց վստահ է, որ խրոխտ հրամաններ է տալու և բանակի բարեփոխումների հետ միանշանակ համաձայն է: Դե իսկ Սուրեն Պապիկյանի հավատարմությունը ՔՊ-ն և Նիկոլ Փաշինյանը մեկ անգամ չէ, որ ստուգել են:

Այս ամենը սկսեց քննարկվել  Պաշտպանության նախկին նախարար, «Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Սեյրան Օհանյանին մեղադրանք ներկայացվելուց հետո: Տեղեկությունը հաստատել են ՀՀ գլխավոր դատախազությունից: Սեյրան Օհանյանը մեղադրվում է այն բանում, որ oգտագործելով պաշտոնեական դիրքը՝ առանձնապես խոշոր չափերով վատնում է կատարել (2 դրվագ), ինչպես նաև անձնական այլ շահագրգռվածությունից և խմբային շահերից ելնելով` իր պաշտոնեական դիրքը ծառայության շահերին հակառակ է օգտագործել, որն անզգուշությամբ առաջացրել է ծանր հետևանքներ (2 դրվագ)։

Նկատենք, որ Սեյրան Օհանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու համաձայնություն Ազգային ժողովը տվել է փետրվարի 8-ին՝ գլխավոր դատախազի ներկայացրած միջնորդությունների հիման վրա:

Բանն այն է, որ ընդդիմադիր ներկայացուցիչները, հասարակությունը խնդրին մոտենում են Սերյան Օհանյանի անձով պայմանավորված: Այսինքն՝ իշխանությունը հերթական քրեական վարույթն է նախաձեռնում, հերթական ընդդիմադիր գործչի նկատմամբ: Շրջանառվում է մի քանի վարկած՝ նախ այն որ ցանկանում են ազատվել Օհանյանի ներկայությունից ԱԺ-ում, այս կերպ փորձում են այնպես անել, որ ինքնակամ մանդատը վայր դնի, մեկ այն տեսանկյունից էլ նրա նկատմամբ մնացած հասարակական հարգանքը ոչնչացնելու փորձ է: Օհանյանը մեղադրյալ է նաև մարտի 1-ի հայտնի գործով, որն արդեն իսկ իրեն սպառել է: Ալեն Սիմոնյանն էլ, որպես իշխանության խոսափող հայտարարեց, որ եկել է Օհանյանին հերոսի կոչումից զրկելու ժամանակը: Սա, իհարկե, նաև Օհանյանի անձով է պայմանավորված: Գեներալը որևէ կերպ չի ընկրկում: Բայց այս ամենում պետք է առնվազն գիտակցել, որ Օհանյանի համար պատգամավոր լինելն ամենակարևոր պաշտոնը չէ, իսկ ինչ վերաբերվում է հերոսի կոչմանը, այն Ալեն Սիմոնյանը կամ իշխանությունը չեն նվիրել:  Բայց կա ավելի լուրջ խնդիր՝ բանակը: Երբ խոսքը վերաբերում է բանակում, պաշտպանության ոլորտում որևէ իրավիճակի, ապա ակնհայտ է դառնում, որ թեման հետաքրքրում է թշնամի երկու պետություններին և իհարկե տարածաշրջանով հետաքրքրված միջազգային կառույցներին: Օհանյանը կանգնած է նաև հարևան պետության աքիլլեսյան գարշապարի ակունքներում: Կրտսեր Ալիևը դժվար մոռացած լինի թե հայր Հեյդարի հրամատարությամբ ղեկավարվող զորքն ինչպես էր սարսափահար փախչում Արցախից: ՊՆ նախկին նախարարների հետապնդումն իհարկե շոյում է թշնամիների քիմքը, բայց ի՞նչ են մտածում մյուս երկրները, ովքեր կարող են առնվազն ՀՀ-ի հետ զենքի գնման համագործակցություն ծավալել: ՊՆ նախկին նախարարները մեղադրվում են բանակում կատարած հանցագործությունների համար, ընդ որում բոլորը, ովքեր իշխանության գործունությունն առնվազն փորձել են քննադատել կամ գուցե «շշկռել են» ու չեն ընդունել, թե ով է գլխավոր գերագույն հրամանատարը: Գոնե զենքի առ ու ծախի պայմաններում Հայաստանին չեն վստահի, հատկապես, որ նախկին գնումների վերաբերյալ արդեն իսկ կան ոչ ցանկալի հրապարակումներ: Պաշտպանության ոլորտի ձախողումների հիմնական պատճառն անձնական շահով պայմանավորված համակարգի նկատմամբ անվստահություն հարուցելն է, որն էլ հիմքեր է դնում բանակ իստիտուտի ոչնչացման համար: Այս գործելաոճով իշխանությունը, երբ իրավապահ համակարգը ծառայեցնում է, որպես պատժիչ գործիք այլախոհների համար, պարզապես որոշ ժամանակով երկարաձգում է սեփական իշխանության պահպանումը: