Գաղութից ստացված «ռազբոյի զակազն» ավարտվել է Կիրովականում՝ սպանությամբ և դաժան մահով․ ԻՆՉՊԵՍ Է ԵՂԵԼ

Նոյեմբերյանի շրջանի բնակիչ Ջիվան Ն.-ն գողությունների ու կողոպուտի համար մի քանի անգամ դատապարտվել էր ազատազրկման:

1986 թվականին նա փորձել էր կալանավայրից փախչել, բայց փախուստը ձախողվել էր, իսկ Ջիվանի պատժաժամկետին նորից տարիներ էին գումարվել:

Գաղութում գտնվելու ժամանակ Ջիվանը մտերմացել էր վանաձորցի դատապարտյալ Արամ Բ.-ի հետ: Վերջինս նույնպես «ստաժավոր» դատապարտյալ էր:

1992 թվականի փետրվարին Արամը, իմանալով, որ Ջիվանը շուտով դուրս է գալու գաղութ-բնակավայր, և նրան կարճատև արձակուրդ է տրվելու, հանձնարարել է, որ նա արձակուրդի օրերին գնա Վանաձոր, Ամիրյան փողոցի բնակչուհի Նվարդ Հ.-ի տուն մտնի և հափշտակի նրա ունեցած ոսկե զարդերն ու այլ արժեքավոր իրերը: Արամը հանձնարարել է, որ Ջիվանը մինչև 1992 թվականի մարտի վերջը իրեն գումար հասցնի դրսից, որպեսզի ինքը կարողանա փակել գաղութում թղթախաղով տանուլ տված մեծ պարտքը:

Արամը Ջիվանի միջոցով գաղութից «քսիֆ» է ուղարկել նաև վանաձորցի իր ընկեր Արտուշ Ղ.-ին՝ նկարագրելով Նվարդի տնակի տեղը և հանձնարարելով, որ Արտուշը ընկերակցի Ջիվանին, թալանը միասին կատարեն:

1992 թվականի մարտի 10-ին դատապարտյալ Ջիվան Ն.-ին կարճատև արձակուրդ է տրվել: Նա մեկնել է Վանաձոր, փնտրել ու գտել է Արտուշ Ղ.-ին, նրան է հանձնել գաղութից Արամի գրած «քսիֆը»:

Մարտի 18-ին, ժամը 19-ի սահմաններում Ջիվանն ու Արտուշը գնացել են Արամի մատնանշած «զոհի»՝ Նվարդի տուն: Նվարդը մենակ էր: Ջիվանը ձեռքով փակել է կնոջ բերանը, իր մոտ եղած ատրճանակով հարվածել է նրա գլխին, ահաբեկել է՝ երկու անգամ կրակելով տնակի ներսում:

Արտուշ Ղ.-ն այդ ընթացքում տանկը տակնուվրա է արել: Հայտնաբերել ու հափշտակել են 3 հազար ռուբլի և… 9 հատ տեսաժապավեն: Արժեքավոր այլ բան չգտնելով՝ Ջիվանն ու Արտուշը հեռացել են:

Ավարը, որ ձեռք էին գցել, բավարար չէր՝ գաղութի «զակազը» կատարված համարելու համար:

Ջիվանի առաջարկով հաջորդ օրը՝ մարտի 19-ին, նրանք մեկնել են Ալավերդի: Կեսօրին այնտեղ նստել են «ԳԱԶ- 24» մակնիշի տաքսի՝ նպատակ ունենալով մեքենան հափշտակել:

Տաքսու վարորդ Արքիմեդ Ա.-ին պատվիրել են իրենց տանել Ալավերդուց դուրս գտնվող «Շնաձորիկ» կոչվող վայրը:

Երբ քաղաքից դուրս են եկել, դեպի աղբանոց տանող կամրջի մոտ Ջիվանը պահանջել է կանգնեցնել մեքենան, ապա պահանջել է, որ մեկ այլ ուղղությամբ ընթանան: Վարորդը հրաժարվել է՝ զգալով, որ ուղևորների նպատակը բոլորովին էլ ինչ-որ տեղ մեկնելը չէ:

Ջիվանը հանել է «Նագան» տեսակի ատրճանակը, փողը ուղղել է վարորդի վրա ու պահանջել է, որ նա մեքենայից դուրս գա:

Վարորդը խնդրել-աղաչել է, որ մեքենան չվերցնեն, այն իր ընտանիքի ապրուստի միակ միջոցն է, առաջարկել է նրանց տալ մոտի ամբողջ գումարը: Բայց Ջիվանը կրկնել է նույն պահանջը՝ դուրս գալ մեքենայից ու հեռանալ:

Վարորդը համառել է, դուրս չի եկել: Ջիվանը զայրացել է, մեքենայի սրահում կրակել է Արքիմեդ Ա.-ի գլխին ու սպանել է:

Այնուհետև նստել է մեքենայի ղեկին, ու մեքենան վարել-հասել է մի ամայի վայր:

Վարորդի դիակը առջևի նստատեղից Արտուշի հետ տեղափոխել է հետևի նստատեղին: Ստուգել են զոհի գրպաններն ու գտել են 2541 ռուբլի, որից 466 ռուբլին Ջիվանը տվել է Արտուշին, մնացածը պահել է իր մոտ:

Հանցագործության հետքերը թաքցնելու նպատակով որոշել են մեքենան ու դիակը ավելի հեռու մի ամայի տեղ տանել և այրել: Ճանապարհին՝ Նեղուց գյուղի մոտ, նրանք վթարի են ենթարկվել: Տեսնելով, որ գյուղից մարդիկ վազում են՝ իրենց օգնության, Ջիվանն ու Արտուշը թողել են մեքենան, մեքենայում գտնվող դիակը ու դիմել են փախուստի: Գյուղացիները մոտեցել, տեսել են մեքենայում գտնվող դիակը, արյունը, ահազանգել են իրավապահներին:

Մի քանի ժամ անց Ջիվանին ու Արտուշին հայտնաբերել են Շնող գյուղում:

Արտուշը կամովին հանձնվել է:

Ջիվանը զինված դիմադրություն է ցույց տվել, փորձել է փախչել: Նա վիրավորվել է հետապնդող միլիցիոներների կողմից, ընկել է Լոռու ձորն ու մահացել է:

1993 թվականի փետրվարի 5-ին ՀՀ գերագույն դատարանի քրեական գործերով դատական կոլեգիան Վանաձոր քաղաքում կայացած արտագնա դատական նիստում Արտուշ Ղ.-ին դատապարտել է 9 տարի ազատազրկման՝ անձնական ամբողջ գույքի բռնագրավումով: