Շնորհակալ եմ սահմանին կանգնած մեր զինվորներին մեր անդօրրն ու խաղաղ երկինք ապահվելու համար

Հայկական Բանակի 25-ամյակի կապակցությամբ 1or.am-ը զրուցել է ՍԴՀԿ մամուլի խոսնակ Արթուր Ղահրամանյանի հետ:

-Արթուր, Դուք ծառայե՞լ եք Հայոց բանակում, առհասարակ ի՞նչ է տալիս ծառայությունը տղամարդուն:

-Այո, ծառայել եմ Հայկական բանակում ու կարող եմ ասել, որ շատ գոհ եմ: Յուրաքանչյուր տղա ավարտելով դպրոցը մտնում է կյանքի նոր փուլ եւ հենց այդ ժամանակ է, որ ձեւավորվում է մարդ անհատը: Կյանքի հենց այդ էտապում ենք զգում, թե որն է իրական կյանքը, որոնք են իրական դժվարությունները: Այդ ժամանակ ենք հասկանում, թե որքանով ենք պատրաստ մեզ վրա վերցնել պարտականություն՝ այն է հայրենիքի պաշտպանությունը: Յուրաքնաչյուր մետր, որը հսկում է զինվորը՝ համարում է իր տան տարածքը: Նա պաշտպանում է իր տունը, իր օջախը, ու այս պարագայում կարծում եմ, որ զինվորի հոգեւոր վիճակը պետք է կայուն լինի: Լինելով կայուն վիճակում՝ նա անգամ չի թարթի իր աչքը, քանի որ գիտի, որ յուրաքնչյուր պահի հակառակորդը կարող է <<անակնկալներ>> մատուցել :

-Ո՞ր թվականին եք զորացրվել ու մինչ օրս ի՞նչ փոփոխություններ եք նկատում:

-Զորակոչվել եմ 2010 թ. դեկտեմբերին ու զորացրվել եմ 2012 թ-ի դեկտեմբերին: Ծառայել եմ առանց մեկ օր շեղումի՝ օրացույցային: Անկեղծ ասած փոփոխությունները պարզապես ահռելի են թե՛ սնունդի, ու թե՛ հագուստի հետ կապված: Համեմատական եմ անցակնում մեր ու զինվորների ներկայիս համազգեստի մեջ ու հասկանում եմ, որ ահռելի տարբերություն կա:

Զինվորի հագուստն այժմ ավելի հարմար է ծառայության համար: Կասեմ, որ փոփոխվել են նաեւ զինվորի կիսաճտքավոր կոշիկները, որոնք ի դեպ ես հիմա կրում եմ: Դրանք առավել հարմատավետ են դարձել: Ինչ վերաբերում է սննդին, ապա կալորիականությունն է բարձրացել: Այսօրվա դրությամբ բանակում տալիս են որակյալ սնունդ:

Իհարկե կան թերություններ, սակայն մենք գիտենք, որ աշխարհում իդեալական ոչինչ չկա: Հուսանք, որ մոտ ժամանակներս այդ հարցերը եւս կշտկվեն:

-Օրերս պաշտպանության նախարարը խոսում էր այն մասին, որ զինվորի կոշիկը պետք է լինի կաշվից ու համապատախան պրենդի, ի՞նչ կասեք այս մասին:

-Ես նախարարի հետ համակարծիք եմ: Զինվորի կոշիկները պետք է լինեն շատ հարմարավետ, քանի որ դա ստանում են կոնկրետ ժամանակահատվածի համար ու դրանով զինվորն անց է կացնում մարտական հերթապահություն, մարտավարության դասընտացներ եւ այլ հանձնարարականներ: Երբ բերնդային դառնա զինվորի կոշիկը, ապա դա կարող են կրել նաեւ հասարակ քաղաքացիները:

-Ի՞նչ էական ու նկատելի փոփոխություն կցանկանաիք տեսնել Հայակական բանակում:

-Քանի որ բանակը կենդանի օրգանիզմ է ու անընդհատ փոփոխությունների է ենթարկվում՝ շատ կուզենամ, որպեսզի զինվորի բարոյահոգեբանական վիճակը էլ ավելի բարձրանա: Կարծում եմ, որ բանակում պետք է ներդրվի հոգեբանի ինստիտուտը: Հոգեբանը կարող է կանխել այն դեպքերը, որոնք տեղի են ունենում ոչ կանոնադրային փոխհարաբերությունների ժամանակ:

Թեւ կլինեն մարդիկ, ովքեր միգուցե ինձ հետ համակարծիք չեն լինի, սակայն կարող եմ ասել, որ այդ երկու տարիների ընթացքում զինվորի կրթությամբ զբաղվում են սպայերը: Սպան այդ ընթացքում դառնում է հասարակությանն ու զինվորին կապող օղակ: Այդ ինստիտուտի ներդրմամբ մենք կունենանք բարոյահոգեբանական կայուն անձնակազմ: Չնայած մեր բանակը բավական չափահաս-երիտասարդ է, բայց այն հզոր է:

Կցանկանամ, որ բանակում բոլորն իրար սիրով վերաբերվեն, թեեւ ինչպես ցույց տվեց քառօրյա պատերազմը, մեր տղաները հերոսաբար ու եղբայրաբար կանգնեցին իրար մեջքի:

Շնորհակալ եմ սահմանին կանգնած մեր զինվորներին մեր անդօրրն ու խաղաղ երկիք ապահվելու համար: