Դրոշամարտություն հայկական ձևով

Մինչ ամբողջ աշխարհը հետևում է Ուկրաինայում կատարվող իրադարձություներին, փորձում վերլուծել, թե ինչի կհանգեցնի այդ հակամարտությունը, արդյո՞ք դա կարող է դառնալ երրորդ համաշխարհային պատերազմի սկիզբը, թե ընդամենը նոր աշխարհակարգ է ստեղծելու, Հայաստանի Հանրապետությունը զբաղված է սեփական խնդիրներով։ Դրոշի համար կռիվ են անում «Սասնա ծռերն» ու Դաշնակցությունը։

Դրոշը պետական խորհրդանիշ է, ինչպես և գերբը, օրհներգը և ցանկացած այլ խորհրդանիշ։ Եվ ըստ էության, հարկ է արձանագրել, որ ոչ թե դրոշն է զարդարում պետությունը, այլ պետությունն է զարդարում դրոշը։ Պաղեստինում, օրինակ, ամեն տարի հավաքվում են հազարավոր մարդիկ, որոնք այրում են Իսրայելի և Միացյալ Նահանգների դրոշները, ցույց տալիս, թե իրենք պայքարում են իրենց պետության համար։ Իրականում չկա որպես այդպիսին՝ Պաղեստին, և էական չէ, քո դրոշը զոլավո՞ր է, թե՞ եռագույն, միագո՞ւյն է, թե՞ նման է առաջին գիշերվա սավանի, կարևոր է, որ դու ունենաս պետություն և այդ պետությունը իրենից ինչ-որ բան ներկայացնի։ Հայաստանը վերջին երեսնամյակում այդպես էլ չի կարողացել կողմնորոշվել՝ մեկ պետությո՞ւն է ուզում ի դեմս Հայաստանի, որի մեջ կլինի նաև Արցախը, թե՞ երկու պետություն։

«Ազգային ժողովրդավարական բևեռի» ու «Դաշնակցության» պատերազմը ընդամենը կարող է քմծիծաղ առաջացնել։ Նրանցից մեկը կողմ է Արցախի լիակատար անկախությանը, մյուսն էլ՝ պնդում է, որ Արցախը պետք է լինի Հայաստանի մաս, և կա ընդամենը մեկ պետություն՝ Հայաստան։ Փաստացի, այս երկու ուժերի պայքարը, ոչ այնքան գաղափարախոսական է, որքան թելադրված ընդամենը Հայաստանում իրավիճակը սրելու, քաղաքականությունը ծաղրանքի մակարդակի իջեցնելու և սեփական քաղաքական հարցերը երկու՝ իբր իրար հակադիր ուժերի միջոցով լուծելու ցանկություն։ Թե՛ «Ազգային ժողովրդավարական բևեռը», որի կազմի մի մասը նախկին դաշնակցականներ են, թե՛ «Հայաստան» դաշինքը, որի առաջատար կուսակցություններից մեկը «Հայ հեղափոխական դաշնակցությունն» է, ընդամենը քաղաքականության իմիտացիայով են զբաղված։ Եվ հենց սա է իրավիճակի ամբողջ վտանգն ու հեգնանքը։

Գարիկ Գասպարյան