Ադրբեջանի հինգ պահանջները և Հայաստանի իշխանությունների մանր ժուլիկությունը

Հայաստանի ԱԳՆ-ն պատասխանել է Ադրբեջանի իշխանությունների հինգ պահանջներին։ Պատասխանելը մեղմ է ասված. այն ինչ արել է Հայաստանի արտգործնախարարությունը, ոչ այլ ինչ է, քան ծաղր սեփական ժողովրդի նկատմամբ, և Հայաստանի անվտանգությունը հերթական անգամ սպառնալիքի տակ դնելու քայլ։ Ադրբեջանի ԱԳՆ-ն, մասնավորապես երեկ հրապարակել է բոլոր հինգ կետերը՝

- ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջականության, միջազգային սահմանների անձեռնմխելիության և միմյանց քաղաքական անկախության փոխադարձ ճանաչում,

- պետությունների` միմյանց նկատմամբ տարածքային պահանջների բացակայության և ապագայում նման պահանջներ չներկայացնելու իրավական պարտավորության փոխադարձ հաստատում,

- ձեռնպահ մնալ միջպետական հարաբերություններում միմյանց անվտանգությանը սպառնալուց, քաղաքական անկախության և տարածքային ամբողջականության դեմ սպառնալիքներ և ուժ կիրառելուց, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի կանոնադրության նպատակներին անհամատեղելի այլ հանգամանքներից,

- պետական սահմանի սահմանազատում և սահմանագծում, դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատում,

- տրանսպորտի և կապի բացում, այլ համապատասխան հաղորդակցությունների հաստատում և փոխադարձ հետաքրքրություն ներկայացնող այլ ոլորտներում համագործակցություն:

Այդ հրապարակումից առաջ Հայաստանի արտգործնախարարությունը նշեց, թե պատասխանել են այդ կետերին և դիմել են ԵԱՀԿ Մինսկի խմբին՝ խաղաղության պայմանագրի շուրջ բանակցություններ սկսելու վերաբերյալ։ Այն ինչ պահանջում է Ադրբեջանը, ոչ այլ ինչ է, քան կապիտուլյացիա, վերջին 30 տարում Հայաստանի բոլոր ձեռքբերումների զրոյացում, մեր հազարավոր զոհերի հիշատակի անարգում։ Հայաստանի իշխանությունները առայժմ հստակ չեն պատասխանել, թե իրենք պատրա՞ստ են ընդունել այդ հինգ կետերը, թե՞ փորձում են հերթական անգամ խուսանավել, միջազգային հանրությանը ներքաշել նոր խնդիրների մեջ՝ ընդ որում իրար դեմ հանելով թե՛ Ռուսաստանին, թե՛ Մինսկի խմբի մյուս անդամներին և փորձել ձգձգել այս պայմաններով կապիտուլյացիայի ստորագրումը։

Այս կետերի ընդունումը կնշանակի, որ Հայաստանը համակերպվելու է բոլոր այն զրկանքների ու հարվածների հետ, որ ստացել է արցախյան 44-օրյա պատերազմում՝ ընդ որում կորցնելով միջազգային հանրության մոտ ունեցած վստահությունը, կշիռը և Հայաստանի վարկը։ Այս իրավիճակում առավել քան տարօրինակ և տարակուսելի է նաև ընդդիմության և հանրության վարքագիծը։ Բացարձակապես որևէ կերպ չեն արձագանքում, չեն նշում՝ դե՞մ են իրենք, թե՞ ոչ, և հստակ գործողություններ չեն իրականացնում Հայաստանի ապիկար և դավաճանական իշխանությունների դեմ։ Իսկ Հայաստանի բնակիչները ստեղծված աշխարհաքաղաքական բարդ պայմաններում ստիպված են լինելու անձամբ սեփական միջոցներով և սեփական հնարավորություններով դիմագրավելու, պաշտպանելու սեփական տները, սեփական կյանքը, առողջությունը և ունեցվածքը։

Խաչիկ Մանասյան