Եվ գայլերն են կուշտ․ Մակրոնը սեփական միկրոհարցերն է լուծում

Ընդամենը մեկ օր պահանջվեց, որպեսզի Հայաստանում քննադատության թիրախի տակ հայտնված Եվրոպան կրկին դառնա հայ հանրության աչքի լույսը։ Օրեր առաջ, երբ հայտնի դարձավ, որ ԵՄ-ն 2 միլիարդ դոլար է նվիրելու Ադրբեջանին, Հայաստանում բողոքի ալիք բարձրացավ, եվրոպական երկրների ու, հատկապես, Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնի հասցեին քննադատություններ հնչեցին։ Հաջորդ օրն իսկ Ադրբեջանը Հայաստան վերադարձրեց 8 գերիների։ ՀՀ ԱԳՆ-ն հատուկ շեշտել էր, որ 8 հայ ռազմագերիների վերադարձը հայրենիք տեղի է ունեցել Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնի և Եվրոպական խորհրդի նախագահ Շառլ Միշելի միջնորդությամբ՝ փետրվարի 4-ին տեղի ունեցած հեռավար հանդիպման արդյունքներով։ Ֆրանսիայի նախագահն էլ Թվիթերում հայալեզու գրառում էր արել․ «Ութ հայ ձերբակալվածներ ազատ արձակվեցին Ադրբեջանի կողմից և Բաքվից տեղափոխվեցին Երևան։ Նրանք վերագտնում են իրենց ընտանիքները, որոնցից բաժանվել էին ամիսներ առաջ։ Շնորհակալություն այս գործողությունում համախմբված մեր դիվանագետներին, ինչպես նաև զինվորականներին։ Շարժվում ենք առա՛ջ»։

Բուռն էյֆորիայի պայմաններում քչերն ուշադրություն դարձրեցին Ֆրանսիայի նախագահի ձևակերպումների վրա։ Այդ ութ և Ադրբեջանում պահվող մյուս գերիները ձերբակալվածներ չեն և չեն եղել, այլ պատանդներ, որոնց ազատ արձակումը ոչ թե Ադրբեջանի բարի կամքի, այլ միջազգային օրենքների պահանջն է։ Արցախյան 44-օրյա պատերազմից հետո ՀՀ ինքնիշխանությունն ու միջազգային կշիռը անկում է գրանցել, և մեր երկիրը պարզապես դարձել է մանրադրամ գերտերությունների ձեռքին։ Ադրբեջանից Եվրոպան, անշուշտ, սպասելիքներ ունի՝ գազի տեսքով։ Ու բնավ զարմանալի չէ, որ 2 միլիարդ դոլար են նվիրում թշնամուն։ Իսկ Մակրոնի՝ ռազմագերիներին ազատելու հարցում ունեցած դերը մեկ էական բացատրություն ունի։

Ֆրանսիայում հայկական սփյուռքը բավական ազդեցիկ է, և կարող է լուրջ գործոն լինել առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններում։ Զարմանալի չէ, որ վերջին ամիսներին Հայաստան են ժամանել նախագահի երկու թեկնածուներ։ Մակրոնը հրաշալի հասկանում է, որ պետք է ինչ-որ զիջումներ անի հայ համայնքին՝ նրան իր կողմը գրավելու համար։ Ուստի և, կարելի է խաղարկել այդ հանգամանքը՝ թե՛ մյուս ռազմագերիներին ազատելու, թե՛ որոշակի այլ քաղաքական դիվիդենտներ ստանալու առումով։ Ոչ ոք մեր գեղեցիկ աչքերի համար զիջումներ չի անելու Հայաստանին։ Քաղաքականությունը նաև առևտուր է, որտեղ հաջողում են հմուտները։ Թե որքան հմուտ կլինեն քաղաքական առևտրում ՀՀ իշխանությունները, ցույց կտա ապագան, թեպետ մենք այնքան էլ մեծ հույսեր չենք փայփայում։

Լևոն Միքայելյան