Փորձագետ. Հայաստանը կկորցնի Ղարաբաղը և աստիճանաբար կլուծվի թյուրքական աշխարհում

regnum.ru-ն գրում է, որ քաղաքագետ, «Русский Ориенталист» հեռագրային ալիքի հեղինակ Իգոր Դիմիտրիևի կարծիքով վերջերս Սոչիում Պուտինի միջնորդությամբ կայացած Ալիև- Փաշինյան հանդիպումը չի փոխել Հայաստանի կողմից Լեռնային Ղարաբաղի կորստի ընդհանուր միտումը։ Գործընթացը պարզապես ժամանակի ընթացքում ձգձգվել է, որպեսզի Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի բնակիչները վարժվեն և հաշտվեն այդ մտքի հետ։ Դրա համար, քաղաքագետի կարծիքով, Ադրբեջանը կարող է նվազեցնել կամ նույնիսկ դադարեցնել ճնշումը բուն Հայաստանի տարածքի վրա։ Դա տեղի կունենա այն ժամանակ, երբ վերջնականապես կորոշվի երկրների միջև պետական ​​սահմանի գիծը և կբացվի տրանսպորտային միջանցքը։ Եվ, թերևս, Հայաստանն այլևս չի գտնվի այնպիսի ուժեղ տնտեսական մեկուսացման մեջ, ինչպիսին հիմա է։ Սակայն, ընդհանուր առմամբ, ըստ փորձագետի, առաջիկա մի քանի տասնամյակների ընթացքում Թուրքիան և Հայաստանը շրջապատող թյուրքական աշխարհը աստիճանաբար կկործանեն հայկական ինքնությունը և հայկական պետականությունը։

Դիմիտրիևը չի հավատում, որ Ադրբեջանն ու Թուրքիան կրկին նոր լայնածավալ պատերազմ կսկսեն Ղարաբաղի շուրջ։ Բայց միանգամայն հնարավոր է, որ նրանք պարբերաբար միտումնավոր սադրանքների դիմեն իրավիճակը սրելու համար։ Նման սրումներն անհրաժեշտ են Ադրբեջանին և Թուրքիային, որպեսզի համոզեն թե՛ հայկական էլիտային, թե՛, ընդհանրապես, հայ հասարակությանը գլոբալ զիջումների մեջ։ Ի վերջո, Հայաստանը ստիպված է լինելու հաշտվել դրա հետ։ Փորձագետը որպես նման ազգային հանձնման օրինակ է բերել Սերբիան։ Ինչքան էլ սերբերը դիմադրեցին Կոսովոյի անջատմանը, ի վերջո ստիպված եղան հաշտվել դրա հետ։ «Ամեն ինչ, իհարկե, կախված է լրատվամիջոցների աշխատանքից, լցոնումներից, հոգնածությունից: Այսինքն՝ մշտական ​​բացասական լուրերից հայ հասարակությունը կզգա հոգնածություն, և արդեն իսկ կան նման տրամադրություն սաղմեր: Ասում են. «Ինչո՞ւ ենք մենք ղարաբաղցիների պատճառով նման դժվարություններ ապրում, Ղարաբաղի ժողովուրդն իրականում հայ չէ»։ Սա բավականին տարածված արտահայտություն է Հայաստանում։ Ուստի նրանք կհամակերպվեն այդ տարածքը կորցնելու մտքի հետ»,- ասել է Դիմիտրիևը։ Փորձագետի կարծիքով, այս կորուստը, զուտ ֆորմալ առումով, հայ հասարակությունը կարող է «փոխհատուցել» ինչ որ մշակութային ինքնավարությամբ։ Բայց ոչ մի մարտավարական մանևր չի կարող փոխել ընդհանուր ռազմավարական միտումը Անդրկովկասում։